ჟურნალი

სახლიდან გასულსუკან, შინისკენ რაღაც რომ მექაჩება, ამ რაღაცას ნეტა რა ჰქვია? იქნებ საწოლი, სადაც ყოველღამ მკვდრებთან შეხვედრის სიხარულის განცდა მაძინებს? იქნებ ნახატი- ჩემი ოცნების უფლისწული, რომელიც

სიყვარული ქარაფია, მიუვალი, ნიკო, ირმის ნახტომს, ბეღურების გადაფრენას ელის, მარგარიტა, არ გესმოდა მხატვრის, ჩემთვის ვფიქრობ, მისი ფუნჯის, მისი ნიჭის, შეზავებულ ფერის... რად გაქელე, მარგარიტა, ეგ

მიცურავს ვითომ. მხარულით. ჯერ ერთ მკლავს მოუსვამს ატალახებულ წყალს, მერე მეორეს. ფეხის თითებით აუზის ფსკერს ებღაუჭება და წყალ-ტალახში იზიზნება. უფრო იმღვრევა აუზის წყალი. მაინც

როცა აღარ გწამს და ელოდები წამს, წავიდა ჯარი გადაჰყვა ძველ ამბავს, როცა იცი,რომ ჰაერი სადღაც ქრის, ქარების მეტი ვინ დაუდგება რიგს. მონოლითური აზროვნებიდან მწამს, ცხენი დაადგა არასაკადრის გზას, მინდა

ქეშო პირველად ჩხუბში ვნახე, შორით „რასხოდო“, ისეთი ეშხით დაიძახა, ყველა გაჩერდა... ქეშო სან-ზონის სახე იყო, ხანაც რაფსოდი, ხანაც მამაო, ხანაც გიჟი, ხშირად ვამჩნევდი, ჩუმად, თავისთვის ბუტბუტებდა:

დღეს კვერცხები დატოვა და აივან-აივან მშიერ დედის მუჭამდე სულ ერთი ფრთით მიფრინდა, დედას შეეცოდა და ასე დარჩა მშიერი, შვილის ნარჩენ ნამცეცებს ფრინველი ჭამს მუჭიდან. მე რომ ამას ვუყურებ, სიყვარულიც არ

საახალწლოდ ისე, რომ რედაქციაში იმ თვის ხელფასის აღებაც ვერ მოვასწარი, ხუთშაბათს, გვიან ღამით, მე, დავით ჩიჩუა, მოვკვდი. საღამოსკენ ჩაძინებულს გამეღვიძა, სიგარეტს

ლიტერატურული სამკუთხედი, რომელიც ავტორს, ტექსტსა და მკითხველს აერთიანებს, ხშირად იწვევდა დავას ლიტერატურათმცოდნეობაში და არა მარტო ლიტერატურათმცოდნეობაში. ავტორი, მარტივად რომ ვთქვათ, ისაა, ვინც

ეს ძილისპირული მათთვისაა, ჩაძინება რომ არაფრით სურთ, მათთვის მუდამ რომ ჯანყდებიან, როცა ესმით: ჩააქრეთ შუქი, ხმას ნუღარ იღებთ, ჩემი დაღლილი მეგობრებისთვის. რახანია ყველა სკამი ბარის მაგიდებს

- ქალბატონო, თქვენმა ქალიშვილმა, ურცხვად სცადა მშვიდობიანი მგზავრების დაყაჩაღება, - დედაჩემს ეუბნება ეს დამპალი, სტატუსით -,ფორმიანი“ და ფიზიონომიით - უფორმო კაცი. ქუდი მოიხადა, მაგიდაზე მიაგდო,

ანტიკურობასა და შუა საუკუნეებში პლატონი, არისტოტელე, სტოელები თავისუფლებას ცხოვრების აბსოლუტურ მიზანთან აკავშირებდნენ. არისტოტელე არ მიიჩნევდა სრულად თავისუფალად იმ ადამიანს, ვინც სიქველეზე მეტად

„1924 წელს, საყოველთაო გლოვის ჟამს, როცა კაცობრიობა გამოეთხოვა ლენინს, დაიბეჭდა ჟურნალი „კავკასიონი“. - ასე იწყებს სოსო სიგუა 1983 წლით დათარიღებულ მიმოხილვას: „პოეზია „კავკასიონისა“ და

სახელით ღვთისა, ვინაც შექმნა სული ცხოველი, ვინც არს შთამდგმელი ენისა და მადლისმთოველი. მპატიებელი მსასოვართა ოდით და ოდით, მყოვარჟამიერ შემნდობელი ბრალის და ცოდვის. ვინაც დააგდო მისი კარი, მისი

წარმოადგენენ მეომრები შოკისმომგვრელ სივს, რათა ბრძოლაში არ წავიდეს, ვინც ძაბუნია, აქ უჩვეულო გემო დაკრავს ერთმანეთის სისხლს და ცრემლები კი გულებისთვის კვლავ სალბუნია. მათი ღიმილი ბევრ რამეზე

კვერეთის მაცხოვრის მონასტერი მდინარე ჩიხურის ხეობაში, სოფელ კვერეთში მდებარეობდა. იქ არიან დასაფლავებული აკაკი წერეთლის ოჯახის წევრები. ამ მონასტერს წერეთელთა სხვიტორის შტო პატრონობდა, თუმცა მისადმი