ჟურნალი

კიდევ ერთი უხალისოდ ჩამოწნული დღენოვასთვის... სწრაფად მოისხა თბილი მოსაცმელი და სახლიდან გავიდა. -უჰ!- გარეთ გასულს მაშინვე აღმოხდა და მარწუხებისგან გათავისუფლებულივით

ჰამაკში ვწევარ... ვისვენებ და შევცქერი ზეცას... ღმერთო!.. ზეცაში ფილმად ვნახე ჩემი წარსული... ჩანასახიდან (როს ჯერ კიდევ მუცელი მეცვა) ვითვლი დროის ზრდას... რა დრო გასულა... დედამ იკივლა...

ქარს არ ვუფრთხოდი ერთ დროს, ახლა ნიავიც მყოფნის, როგორ დავღლილვარ, ღმერთო, ადამიანად ყოფნით. სულის მზე ავა-ჩავა, მიმძიმს ჭურჭელში თიხის, ვერ ვუგებ ავან-ჩავანს ამ ცხოვრების, - არც მიღირს. *** ქარს

მნათობი ნათობს, ხალხის ხედვა მაინც ბნელია, სიმართლეს მტვერი მორევია, რწმენას ერესი, საკუთარ თავზე ივიშვიშო ახლა ძნელია, რადგან სამშობლოს ტკივილია უპირველესი. რაა სიცოცხლე, გაელვება წუთიერ სიზმრის,

ვით განშორების მაცნე ბარათი, ისე იწვოდა შენი სინაზე და მთვარე, როგორც უხმო ჯალათი, ისევ ჩნდებოდა მწუხრის ზეცაზე. მე კარგად მესმის, აღარ იქნება სხვა ფაგოტებით სულის შერხევა

“შედარებითი ფილოსოფია” გულისხმობს, ერთი მხრივ, ერთმანეთისაგან დამოუკიდებელი ფილოსოფიური ტრადიციების (ანტიკური, ჩინური, ინდური და სხვ.) ჭვრეტას, ხოლო, მეორე მხრივ, _ კულტურის დიდ დროში სხვადასხვა

ჰაერში ხელებს გაშლი და გსურს აიმგზავრონ ხელებმა აყვავილებულ ვაშლიდან – უთქმელი ბედნიერება. ხმაურს ზიარად დავეძებთ – ბგერებს შევხსენით ღილები და ცის უხილავ საცეცებს ცალ-ცალკე ვემორჩილებით. ჭალებს

როცა ადამიანი ფანჯრიდან იხედება, მრავალი საინტერესო მოვლენის დანახვა შეუძლია, მაგრამ სახლის ცნება მის ცნობიერებაში იმთავითვე ფიქსირდება და გადაულახავ წინაღობად იქცევა. გამოსავალი ბუნებად ყოფნაა,

ანა კალანდაძეს, ჩვენს სასიქადულო პოეტს, თავისი ლექსების „ფშაურ ციკლში გამჟღავნებული აქვს თავისი უიმედო სიყვარული, რომელიც ზაფხულობით შუაფხოში ყოფნის დროს ეწვია, სიყვარული ვერ დამალა, თორემ „მისი

მაღალმთიანი აჭარის მთებში დაიბადა. ბავშვობიდან დღემდე შრომაშია. ოჯახში შვიდი შვილი იყო. ყველა მან დააბინავა, ზოგსაც ასწავლა, ზოგსაც სახლი უყიდა. თვითონ კი ბოლოს დაოჯახდა, ისიც მშობლიური მხარიდან

2020-ის ლაკონურად შეფასების მცდელობისას ბევრ არასასიამოვნო ეპითეტს მოისმენდით, თუმცა შესაძლოა თქვენც იმ ადამიანთა რიცხვს განეკუთვნებით, რომელთაც ამგვარი ეპითეტით თავადვე შეგიმკიათ ჩვენი პანდემიური

შუაღამეა, ყველას სძინავს, ამ მკვდარ ოთახში, სუნთქვაშეკრულს და უსიცოცხლოს მიჯობს რა უფრო, ახლა რომ ჩემთან მოხვიდოდე გაშლილი თმებით, ანგელოზივით, მაცოცხლო და გამესაუბრო.

იქნებ ამ ზამთარს გადავურჩე! მერე თუ მოხვალ ამ ნაცრისფერი დღეებისგან, გამომიხსენი! იქნებ ამ ზამთარს გაპატიო შენი არყოფნა, იქნებ და გული უშენობის ტკივილებს ბოდავს... წუხელ, სიზმრებმა გამოძერწეს შენი

თვალზე ნამი მომადგება, ამწვანდება დარდის დვრიტა, მარტმა შენი მონატრება მტევანივით შემაწყვიტა. ცა ნაცრისფერ იადონებს შემოახვევს ხაკის ქობანს, თუ ღიღილოს ვეამბორე, ძეწნა წყევლით ამომქოლავს. მონატრება

არა, ამ სხეულში ვეღარ დავეტევი, ლამის გამიგლიჯოს სისხლმა საფეთქლები. გულის კედლებს სცვივათ უკვე ნაფლეთები, ვგრძნობ, რომ ვერ გავუძლებ, მალე ავფეთქდები. არა, პატარაა ჩემთვის ყველაფერი ვცდილობ, რომ