საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიისა და სახელმწიფოს ურთიერთობა 1918-1921 წლებში არ იყო ჰარმონიული. დემოკრატიული მთავრობის მიერ შემუშავებული კანონი ეკლესიის სახელმწიფოსაგან გამოყოფის შესახებ, არ
მკითხველო ამა ქვეყნისა! ერთხელ,როცა ძველი ბერძნული ენის ლექსიკონს ჩავკირკიტებდი და თურმე სადღაც მიუსაფარში იბადებოდნენ პერსონაჟები,რომელთა ამბავი არც მე ვიცოდი,მოულოდნელად გამომეცხადნენ და რადგან
ეს ქარები სიშორისგან წამოსული ქარებია. ჯერ არავის ვყვარებივარ, ჯერ არავინ მყვარებია! თუკი სულის ვგრძნობდი დაღლას, მარტოობით ნაწამები, არასოდეს დამიხუჭავს თვალები და წამწამები. სად იქნება ჩემი სატრფო,
გაირღვევა ეს წრეც, სანამ უნდა იყოს ჩაკეტილი. მიწის ლურჯი ფერი შეერევა ცის უთვალავ ფერებს. როგორც ბოლო კლასის სევდიანი ბოლო გაკვეთილი, განშორება დუმილს შეიფერებს. ახალი
ღამის სიჩუმისგან დატყვევებული, ახლადგაღვიძებული, პატარა ქალაქი ნელ-ნელა ითავისუფლებდა თავს მინავლებული, ბნელი წუთებისგან და რიგში ჩამდგარ მორიგ დღეს აღდგენილი ძალებით ეშურებოდა. ტრამვაის
არ ვიცი, ეს ლექსები როგორ მოგეწონება. აქ კი ბევრი ცრემლი, ტყუილი და მართალი, დაინთხა ამის წაკითხვაზე, რასაკვირველია იმიტომ, რომ ამას ამბობს ილია ტყვეობაში და არა მე. ილიას დაჭერა რომ შევიტყე,
მე-20 საუკუნის განმავლობაში წარმოდგენა ჰორიზინტზე, როგორც ტრანსცენდენტულის შიფრზე, რადიკალურად გადაფასდა. ერთი მხრივ, იხურება ჰორიზონტი და იქცევა გაუვალ კედლად ან ცარიელ უფსკრულად. მეორე მხრივ, ხდება
რატომ სვამენ ადამიანები არაყს? სვამენ, რომ მსოფლიოს ყველა ბავშვმა იტიროს. სვამენ, რომ მჟავე კიტრი ჭამონ. სვამენ, რომ გარდაცვლილები და ღმერთი
გამოიდარებს, როგორც ბევრჯერ გამოიდარა... ცა გაიცინებს, როგორც ბევრჯერ გაუცინია... დრომ უკითხავად ბევრი რამე თუკი მოგპარა - ნუ გაიკვირვებ, დროს ცოტასთვის დაუცინია?! გაგიხარდება - განა, ცოტა
ადამიანური სრულყოფილება მხოლოდ შინაგანი მთლიანობითი ენერგიით შეიგრძნობა, როცა აზრსა და სიტყვას შორის სრული ჰარმონიზაციის სახებით წარმოდგინდება კავშირი, მიღებულობა, თვითკმარობის გნოსეოლოგიური
საგანთა თვისობრივ მახასიათებელზე როცა ვსაუბრობთ, აუცილებელი არ არის, გავითვალისწინოთ მათი იდეური დანიშნულება და საკაცობრიო ისტორიაში გამოაშკარავებული, ერთის შეხედვით ნორმისეული, მსაზღვრელობითი
ბერძნებს არსებობა მითოსად, ანუ,მარადიულ ამბავად“ წარმოუდგებოდათ; ისეთ რამედ, რაც ერთხელ, ოდესღაც მოხდა და მას მერე დაუსრულებლად მეორდება. დაახლოებით ისე, როგორც მზიან ამინდში საგანი მეორდება თავის
ჩემო სამშობლოვ, ვიდრე წარსულს შეგადარებდე, შენ, ოქროსწამებ მოხატულო, დღეთა ქმნილებავ, მანამდე მანძილს ვეფერები შენს და მთვარემდე, რომ საალერსომ საკაშკაშოდ მოსვლა ინება. მსურს,ყველა ფერდში ნაბიჯ-ნაბიჯ
ერთხელაც შევძელი და ძალიან დავიძახე საკუთარი სახელი. მგონი ხმა ისე გადაიხარა, შეუხუნდა ჰაერს აჩქარებული ბგერებით მიკროტალღური ხასიათი. დიდი გმირობაა, დახუჭვით გაცვეთილი თვალებიდან რამის გამოდენას
მინდა, ნუგეში ვიყო, ხელი ჩაგკიდო მყარად. იმედად გვერდით გედგე, ჭირში და ლხინში მარად. განუგეშებდე სიტყვით, მხარს გიმშვენებდე მინდა, მზე გვიცქეროდეს ციდან, გაგვითბოს გული ციდა. მინდა ნუგეში ვიყო