ჟურნალი

მეცეკვე შენი მშვენიერებით, ვიოლინოთა სიმხურვალეში. მეცეკვე, ვიდრე გული ძგერების არსუშიშარი მტანჯველ ღამეში. იყავ მომტანი ჩემთან სიმშვიდის, ვით ზეთისხილის ნანატრ ტოტისა,

რატომ დამეკარგე უმიზეზოდ, მე კვლავ კენტად ვარ და სოფლად ვრჩები, შორს ხარ, მაგრამ მიხმობს შენი ეზო, ეზოში მოშრიალე ალუჩები. ეზოც გავერანდა ნაფერები, ქალაქს წახვედი და დაიკარგე, ახლა იმ თუთის ხეს

როდესაც რომანტიზმის შესახებ ვსაუბრობთ, თავდაპირველად ყოველთვის წარმოგვიდგება თვალწინ მე-18 საუკუნის ეპოქა თავისი ბუმბერაზი მწერლებითა და ხელოვანებით, თუმცა, რეალურად, რომანტიზმი ერთ საუკუნეში არ

გაზაფხული ლონდონში გავატარე და თუმცა ყველაფერი, რაც ჩაფიქრებული მქონდა, ვერ ავისრულე, ჩემს ცხოვრებაში მაინც სასიამოვნო ეპიზოდად დარჩა. მაგრამ კვირა კვირას მისდევდა და ზაფხულიც მოახლოებული იყო და

დროში მხოლოდ და მხოლოდ ერთხელ ვიმოგზაურე. ეს ამბავი მარტის ბოლოს გადამხდა თავს. დროს გვიანი არ ეთქმოდა, თუმცა, აღარც ადრე იყო. დღის ის მონაკვეთი იდგა, ესპანელები რომ პირველად იკრიბებიან სავახშმოდ.

აცივდა. გაუსაძლისად აცივდა... არა, აქამდეც რა, განა არ აციებულა, მაგრამ... ეტყობა სინორჩ_ სიქორფის ძალით იყო ის სულისგამყინავი ქარიც, რომ მეთბილებოდა, თორემ აბა, სხვას, რას დავაბრალო ჩემი ასე

ადამიანის ცხოვრებისეული დრამა ყოველი დღის ერთფეროვნებითაა გაჯერებული.., უკეთესი იქნებოდა გვეთქვა - ყოველი დღეა ცხოვრებისეული დრამა და ერთფეროვნებაც მასში გამოსჭვივის. მგრძნობიარეა ადამიანის ბუნება,

სიკვდილმისჯილივით ძარღვებშეკრული ვეკვრი საწოლს და ველოდები, როდის ჩამოკრავს უკანასკნელად წმინდა ნიკოლოზის ტაძრიდან ზარი, ზარი სიბნელის, ზარი დოგმატიზმის, ზარი ფარისევლობის. ვგრძნობ, როგორ ბორძიკობს,

იმ რელიგიურ კონფლიქტებში, ანტიკური ეპოქის დასასრულს რომ მოასწავებდნენ, მათ შორის, ვინც ქრისტიანობის მტრად გამოდიოდა, მტერზე ტერი იყო - იულიანე. ის ისტორიულ გადმოცემებშიც კი შევიდა სალანძღავი

რწმენა არ წარმოადგენს ერთ–ერთ იმ ცნებათაგანს, რომლებიც ჩვენი დროის ინტელექტუალური კლიმატის შესაბამისი იყოს. რწმენა ჩვეულებრივ ასოცირებულია ღმერთთან, რელიგიურ მოძღვრებებთან და აღიქმება, როგორც რაღაც

მობრძანდი, ჩემო ქალბატონო, მობრძანდი; დაღლილხარ; როგორ დაგბანო ეგ პაწაწინა ფეხები, არც სურნელოვანი ვარდის წყალი და არც ვერცხლის თასი მაქვს. ნაზიმ ჰიკმეთი 1902-1963 დიდი თურქი პოეტი და საზოგადო

მერცხლები, ბეღურები და მტრედები, ქათქათა ღრუბლით დამშვენებულ ცაში კამარას კრავენ და თითქოს სცენიდან გადიანო, ფანჯრის ჩარჩოს უკან იკარგებიან. შემდეგ ახალი პარტია შემოიჭრება ჟივილ-ხივილით და ჰაეროვანი

ვიცი, ღვინობის თვეში დაიწყება, _ ჩემთვის ვბოდავ... _ აბა, რაზე გეუბნები თუ მიხვდები. ეგ მარტივი საქმე არ არი. ამ ჩემი უცნაურობების კორიანტელ-ქარბუქში, როგორ გინდა გამოიცნო რაზე გეუბნები, ათასი აზრი

დედის ფასივით გვიან შეცნობილ ღმერთს ვთხოვ: სულ მომცეს ცუდი ამინდი და მომიტევოს, რომ ვარ მიმნდობი და სიჩლუნგემდე ვარ მიამიტი!.. ფარისევლობას არ ვიმჩნევ ძმათა და სულში ვიძვრენ იუდიკოებს;

გაქრა წლები, თვალ-ხელს შუა დრომ წაიღო, წლები გაცდა, ვერაფერი ვერ შევძელი, არ შეცვლილა ვნების გარდა, თითქოს სადღაც მირაჟებში მიცხოვრია, ოღონდ, მართლა! ჩემს თავს ბევრჯერ შევუძახე: ღმერთო, რა ვქნა?