გიორგის ჯერ კიდევ დაწყებით კლასებში ყველა თანაკლასელი ხუთოსანი გოგო შეუყვარდა. ამასთან ერთად, სრულიად უნაშთოდ დნებოდა კლასის დამრიგებლის ერთი წლით უმცროს შვილზე – ფაინაზე; თანატოლი უმცროსი
უფლის ციხესთან დგას ნანგრევები ცისგან მიწაზე ნასახსოვარი. ყაყაჩოებად ლივლივებს ველი, შენს თავს მახსენებს აქ ხეივანი. მრავალ წლის მერეც გაზაფხულია, ირგვლივ გამქრალა წარსულის კვალი. სულში სიტკბოც კი
ვნებააშლილი ქარები ფოთლებს ურხევენ ტირიფებს, ეკალი შემოხვევია ჩემს მიტოვებულ ბილიკებს. ფოთოლთ შრიალი, ჩურჩულით არღვევს იქაურ სიმშვიდეს. სიზმარში ვცდილობ გზის პოვნას, ტაძართან როგორ მივიდე. ჩემი კუთხე
ამ გვირაბს იქით, ვირტუალური დროისა და სივრცის ქვეყანაში, სადაც ცხოვრება გარუტინულდა, ერთმანეთს ისე შეეზარდნენ და დაემსგავსნენ რეალობა და ირეალობა, როგორც თანაბრად გაკრეჭილი ჩაის ბუჩქები, როგორც
შემოვა იგი და შემოათევს... იქნება ღამე, როგორც შუადღე. გამოანათებს მთვარეც მზესავით, თითქოს კვლავ აღდგა ცის ნათესავი და უფლის ბაგით ბრწყინავს ლაზარე. შეწყვიტეს დებმაც მოთქმა და ზარი, თითქოს გამრთელდა
გადაგიშლი ამ გულს ჩემო, ფიანდაზად, თუ მეღირსა სამშობლოში დაბრუნება, თბილ უბეში ჩამაყარე ვარსკვლავები, დღე და ღამე დამიგულე კარუგდებლად. ბილიკ-ბილიკ ავყვეთ ფერდობს ჯერაც უვალს, ვკრიფოთ გზა-გზა მზის
სიზმარში მსტუმრობ ისევ ისეთი, როგორც იყავი დიდი ხნის წინათ. ისევ ისეთი შუშპარა ცელქი, როგორც დაგტოვე კაკლის ხის ძირას. მოგელოდი და შენ მოარღვევდი ყანას, ყვავილის კონებით ხელში. ჯეჯილს არღვევდი, ისეთი
სულში ჩამხედე, სანამ კიდევ შეძლებ წაკითხვას, სანამ ჯერ კიდევ ამჩნევია შენი სახელი, ვფიცავ მაღლა მზეს, დაბლა კიდევ ჩვენს დედამიწას, შევძლებ დაგიცვა, ვერვინ გახლოს მზაკვარი ხელი. ყურს ნუ დაუგდებ შურით
თაბორის მთაზე მაცხოვარმა ფერი იცვალა და ბოროტება წუთიერად გარდაიცვალა. ჩვენ კი,მოკვდავნი, კვლავ დავეძებთ ბოროტის მარცვალს, არ გვინდა უფალს დავუჯეროთ, მის სიბრძნეს ნაცადს. გარდაიცვალე ბოროტების შავო
ღრუბლები ჰგვანან ალბატროსებს, როცა ქარია, მტკივან მუხლებზე დაიკრავენ ფოლგის ნაგლეჯებს, ჩვენმა ფიქრებმა გადაკვეთეს დღეს ერთმანეთი, ჩვენმა ფიქრებმა სამშობლოზე ლექსი დასჭექეს. ცა ჩამოიღეს ექოებით, მიწა
ჩემი ასაკის კაცს ავტობიოგრაფიას აღარ თხოვენ. ნაცნობებმა იციან ვინ იყო და რა უკეთებია. უცნობებს არ აინტერესებს.ჩემი ხნის კაცს აღარსად ეძახიან და აწინაურებენ, პირიქით, ერთი სული აქვთ ჩამოაქვეითონ,
გული როცა სიყვარულით შემომიტევს და ჩიტივით მოაწყდება ფანჯრის რაფას. მონატრება, ჩემი ქვეყნის საზღვრებს უტევს და სურვილიც მისკენ წასვლის დღეებს ღაფავს. ყოველი დღე დაბრუნების ფიქრით გამყავს, გულში
არ წაიკითხო ჩემი ტექსტი დეკლამაციით და ეს იცოდე, არ მორჩება ლექსი გრაციით! ვიცი, მოელი სიტყვათწყობას პალინდორმით, განა გეკუთვნის?! ვინ გაგიშლის სუფრას ღომით. ბოჰემური პაემანი არ წაიკითხო ჩემი
მე რომ მიყვარხარ ძვირფასო მოდი ნურავის ნუ ეტყვი ამქვეყნად მე და შენა ვართ საუკეთესო დუეტი მე შენთვის გავჩნდი იცოდე მგონი ეს მართლა ბედია მე უფრო მეტად მიყვარხარ ვიდრე იასონს მედეა გაწვიმდა ისევ
-გამარჯობა, ელეონორ. - მივესალმე ქალს, რომელსაც ნახევარი საათი შორიდან ჩასაფრებული ნადირივით ვუყურებდი. მას კი ხელები პატარა ჩანთაზე ჩამოელაგებინა მშვიდად და სკამზე იჯდა ჩაფიქრებული. -უკაცრავად? -