ჟურნალი

მხატვარი და მომღერალი დავით მურაჩაშვილი, რომელსაც „სინათლის მხატვრის“ სახელითაც იცნობენ, ხატავს ისე, თითქოს სამყარო ხელისგულზე ედოს. მან, მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვობიდან მღერის (და ტყუპისცალ

მსურს, გაგაცნოთ ამერიკული სატირის ისტორიიდან ერთი საინტერესო ფრაგმენტი. ვფიქრობ, მსგავსი შინაარსის სტატიების ნაკლებობაა ქართულ ჟურნალ-გაზეთებში. სასურველი იქნებოდაშემეცნებითი ხასიათის სტატიების მეტი

მ-არადიული გრძნობის ქარცეცხლში, ი-ღვიძებს გული,გრძნობა ნამდვილი, ყ-ოველთვის შენთან და მუდამ ახლოს ვ-ერა რას აკლებს,დრო და მანძილი. ა-მიტომ მიყვარს,ამიტომ ვეტრფი რ-ადგან ჩემშია სახლობს და სუნთქავს

ფილოსოფიის ისტორია ეყრდნობა ძველბერძენი ფილოსოფოსების კონცეფციებს და ყოველი მომდევნო მცდელობა სიახლის შექმნისა, სხვა არაფერია, გარდა დაბრუნება ძველებთან. როგორც პლატონი მიილტვის ტრადიციისაკენ,

ჩემი საქართველო სულში ტკივილებად მინთია... ისე მენატრება, ვერსად, ვერავისთვის მითქვია. ახლა ფოთოლცვენამ ისევ ამიწეწა ფიქრები, ჩემი ქვეყნის დარდით, გულში გამიყარა ისრები. მალე აცივდება, თოვლის ფიფქი

ცხოვრების დაწყება თავიდან ძნელია, ვყრი ირგვლივ ყველაფერს, რაც უკვე ძველია, ვიშორებ სიმძიმეს, ცა კი ზღვისფერია და ასე მგონია, ქვეყანა ჩემია. ძნელია სიცოცხლე, ცხოვრება ძნელია, სადღაც შორს ვიტოვებ, რაც

შენს გვერდით ყოველი დღე ატმის ფერია, თეთრი ისამნის, ლავანდის სურნელით. სიყვარულს არა აქვს ასაკი, მგონია, ხანდახან გოგო ვარ, გიჟი და სულელი. ჩვენს ბაღში ალუბლებს შევარქვი საკურა, ცისფერი ზეციდან მზე

საღამოობით, როდესაც მნათე ეკლესიის ზარებს მოზიდავდა, მამიდა შარმაღი ჩაბნელებული ქოხის მძიმე კარს ოხვრით აღებდა. ძველი კარები, როგორც აღმოსავლური სევდიანი სიმღერა, ხანგრძლივად და ხრინწიანად ჭრიალებდა,

_ გადი-გამოდი, გუთანოოო... _ ღიღინებდაჭარმაგი კაცი, ჩაჰფრენოდა გუთანს და ბელტს ბელტზე აწვენდა. ხანდახან სახრეს ჰაერში შეათამაშებდა და წიქარას შეუძახებდა: – აბა, წიქარა, იყოჩაღე, ნუ ცქმუტავ და ნუ

ერთ ზაფხულს ის მიდი მდელოზე, როგორც ყოველთვის, ცოტა ხნით ჩერდება გუბესთან, რომელშიც ხშირად უყურებს თავის ანარეკლს, რათა აღმოაჩინოს ცვლილებები. ხედავს იგივე ადამიანს, ქალიშვილობის საშინელი მანტია კი

ალმოდებული დამხატე ვითარცა რომი ცეცხლი მეკიდოს თმებში ნესტოებიდან პირის ღრუდან მდიოდეს კამლი იწვოდეს ციხე კისრიდან ქვევით ბუღი სდიოდეს ბორცვებს გატკეპნილ

სინათლეში იკვეთება საკანში მყოფი რენე გალიმარი, 65 წლის. აცვია აბაზანის ხალათი, დაღლილია და მობერებული. ღარიბულ საკანში ხის ყუთი გდია, რომელზეც დევს გამაცხელებელი ფირფიტა ჩაიდნითა და პორტატული

2004 წლის ნოემბერში, ქუთაისის აკაკი წერეთლის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან დამეგობრებულ ირანის ისლამური რესპუბლიკის გილანის უნივერსიტეტში სტუმრად ყოფნის დროს, ქალაქ რეშთში, სადაც ეს

გავრბივართ, ვფრინავთ, სულ მუდამ ვჩქარობთ, რატომ გვაშინებს ბედნიერება?! ოკეანეში ვუშვებთ ხომალდებს, რომ გაგვიტაცონ თეთრმა გემებმა. გავრბივართ, სადღაც ვიჩქარით მუდამ, მიჰქრის მანქანაც, მიჰქრის,

არსებითად მნიშვნელოვანი პაუზის შემდეგ, ცრუ არყოფნიდან ჩემს ოთახში გადმოვინაცვლე. ფართე სავარძლის სახელურებს გულმშვიდად ვენდე და უსაფუძვლოდ დაწუნებულ სალექსო მარცვლებს გავყევი უხმო სიშორეში,