ჟურნალი

შენს გვერდით ყოველი დღე ატმის ფერია, თეთრი ისამნის, ლავანდის სურნელით. სიყვარულს არა აქვს ასაკი, მგონია, ხანდახან გოგო ვარ, გიჟი და სულელი. ჩვენს ბაღში ალუბლებს შევარქვი საკურა, ცისფერი ზეციდან მზე

საღამოობით, როდესაც მნათე ეკლესიის ზარებს მოზიდავდა, მამიდა შარმაღი ჩაბნელებული ქოხის მძიმე კარს ოხვრით აღებდა. ძველი კარები, როგორც აღმოსავლური სევდიანი სიმღერა, ხანგრძლივად და ხრინწიანად ჭრიალებდა,

_ გადი-გამოდი, გუთანოოო... _ ღიღინებდაჭარმაგი კაცი, ჩაჰფრენოდა გუთანს და ბელტს ბელტზე აწვენდა. ხანდახან სახრეს ჰაერში შეათამაშებდა და წიქარას შეუძახებდა: – აბა, წიქარა, იყოჩაღე, ნუ ცქმუტავ და ნუ

ერთ ზაფხულს ის მიდი მდელოზე, როგორც ყოველთვის, ცოტა ხნით ჩერდება გუბესთან, რომელშიც ხშირად უყურებს თავის ანარეკლს, რათა აღმოაჩინოს ცვლილებები. ხედავს იგივე ადამიანს, ქალიშვილობის საშინელი მანტია კი

ალმოდებული დამხატე ვითარცა რომი ცეცხლი მეკიდოს თმებში ნესტოებიდან პირის ღრუდან მდიოდეს კამლი იწვოდეს ციხე კისრიდან ქვევით ბუღი სდიოდეს ბორცვებს გატკეპნილ

სინათლეში იკვეთება საკანში მყოფი რენე გალიმარი, 65 წლის. აცვია აბაზანის ხალათი, დაღლილია და მობერებული. ღარიბულ საკანში ხის ყუთი გდია, რომელზეც დევს გამაცხელებელი ფირფიტა ჩაიდნითა და პორტატული

2004 წლის ნოემბერში, ქუთაისის აკაკი წერეთლის სახელობის სახელმწიფო უნივერსიტეტთან დამეგობრებულ ირანის ისლამური რესპუბლიკის გილანის უნივერსიტეტში სტუმრად ყოფნის დროს, ქალაქ რეშთში, სადაც ეს

გავრბივართ, ვფრინავთ, სულ მუდამ ვჩქარობთ, რატომ გვაშინებს ბედნიერება?! ოკეანეში ვუშვებთ ხომალდებს, რომ გაგვიტაცონ თეთრმა გემებმა. გავრბივართ, სადღაც ვიჩქარით მუდამ, მიჰქრის მანქანაც, მიჰქრის,

არსებითად მნიშვნელოვანი პაუზის შემდეგ, ცრუ არყოფნიდან ჩემს ოთახში გადმოვინაცვლე. ფართე სავარძლის სახელურებს გულმშვიდად ვენდე და უსაფუძვლოდ დაწუნებულ სალექსო მარცვლებს გავყევი უხმო სიშორეში,

ვწერ: ღამემ ბინდი თავქვე დაიგო, ხევში ზმორებით ზოზინებს ნისლი, იქნება ახლა მაინც გაიგო, სიკვდილო, შენთვის რომ ვეღარ ვიცლი. ვწერ: სადღაც ღვარი გაბმით ქვითინებს, სულ გაიგიჟეს ძეწნებმა თავი, ვწერ:

ტექსტი დანგრეული,ქუთბარიტის’’ მთავარ ინჟინერ-მარკშეიდერ ო.ნ. ალაშვილს ეკუთვნის, თუმცა იგი იმდენად დანგრეულია, იმდენად ეკლექტური და მარგინალური, რომ ავტორის ფიგურა და როლი ვეღარ აღადგენს იმ

ჭალაში, სადაც ვერცხლისფერი მოჩქეფს მდინარე და შეშლილივით ეჭიდება ნაპირზე ხავსებს, სადაც მთებიდან მზე იღვრება პირმომცინარე და აქაფებულ არემარეს სინათლით ავსებს, ყმაწვილ ჯარისკაცს ბაგეგახსნილს

დაძაბული დროითა და ამ საუკუნის ცხოვრების უაღრესად აჩქარებული რიტმით გადაღლილ ადამიანს უფრო და უფრო ხშირად უჩნდება მოთხოვნილება მყუდრო თავშესაფრის ძებნისა. ეს თავშესაფარი კი ხან საინტერესო

ამალია თქვენ ისეთი ქალი კი არ გეგონოთ, ზაფხულობით, მამიდაჩემივით, ღოღნაშოს მურაბას ხარშავდეს, ზამთრობით კი - იმ წარუმატებლად მოხუფულ ქილებში ჩაშაქრულ მურაბას გულდაწყვეტილი წამოადუღებდეს და წელიწადის

ჰორიზონტი ხელოვნებაზე ყოველთვის დიდ გავლენას ახდენდა, ამავდროულად ჰორიზონტი მხოლოდ მეტაფორაა, ეს არის ადგილი, სადაც ცა და დედამიწა ერთმანეთს ერწყმის, ხაზი, რომელიც ჩვენს სუბიქტურ აღქმას ზღვარს