ჟურნალი

აი, ეგ მკლავდა: ახლა ხოა ასე, შემოსასვლელთან, კართან მიგდებულ-აყუდებული, ბუზებდასეული, ფქვილის ორ ტომარაში გამოკრული, თან, ეს წარწერებიც ტომარაზე, რო ცხიმი ამდენი და ნახშირწყლები ამდენი, არადა,

(დ)ადევნებული კითხვა ვარ - რატომ? მოულოდნელად შენთვის დასმული, შენი აწმყო ვარ და არა მარტო.... ვარ მომავალი და ვარ წარსული! ის სამყარო ვარ, რომელშიც შენ ხარ, სადაც სიტყვებით ვაგებ სასახლეს, მე ვარ

გრძნობას დავლანდავ სადღაც შორეთში, ტანს აბლაბუდის კაბა მაცვია. გადავეშვები გრძნობის მორევში ჩემი ფიქრები უკვე ანცია. უკვე დახტიან მაჯლაჯუნები, ცდილობენ სულის ამოხდას ბნელში. მაგრამ უარით დატანჯულები,

ეს შავი ზღვაა, მშვენიერო! ამ გარიჟრაჟის ცივ, მზეთუნახავ სარკეებში ზღვა მონარნარებს, ზღვა დაგიბრუნებს სიყმაწვილის უწმინდეს დღეებს, გაჩუქებს ღამეს, ქრიზოლითებს, სევდის მარმარებს. ქალი და ზღვა 1 ეს

ვისაც, თუნდ ერთხელ,მთაწმინდიდან სიამით მზირალს – დაბლა თავისი უძებნია თვალებით სახლი, ვისაც, მჯდარს კენტად, ღელის პირას, ანდა ხის ძირას – აღუდგენია სახეები ნაცნობი ხალხის, – არა მგონია, არ იპოვნოს

მეც მოვისვენებ, ცხოვრებაო, თუ დალაგდები!.. სადღაც სარდაფში ობდებიან არტეფაქტები, მომრავლდა ირგვლივ ჩემი სიტყვის ბანზე ამგდები და ზოგ-ზოგები, რომ შეხედო, ჰგვანან ბაცილებს.… რა დრო მოვიდა, სნაიპერი

ალიანი მხურვალება თვალს მჭრის, წითელი ცეცხლი ბრდღვიალებს უკუნით ღამეში, მის წინ ვდგავარ ფეხმორთხმული ობოლი პატარა გოგონასავით და ამ სამყაროში ყველაზე შემაშინებელი წვის ტკაცუნის ხმებს,

ვარდობის თვეს, მაისის თვეს მზე სიამეს ახლიდა, მოდიოდი და მოგქონდა სიხარული სახლიდან. არცა შური, არცა წყენა, ბოროტ გზებზე მავალი, მიცემოდეს დავიწყებას მრავვალ, მრავალ, მრავალი... მხოლოდ შენ ერთს

სანამ შვიდი წლის შესრულდებოდა, გოგონა ტრუნიონ-პაიკისკენ მიმავალ მიტოვებულ გზაზე მდგარ ძველ, შეუღებავ სახლში ცხოვრობდა. დედა მკვდარი ჰყავდა, მამა კი მთელ დროს რელიგიაზე ფიქრსა და ლაპარაკში ატარებდა.

სულში სიმარტოვე თუ დამძიმდა, ბილიკს გავუყვები ქვა-ღორღიანს... ნამით დაცვარულ და ატირებულ მინდვრებს გადავხედავ მთა-გორიანს... ყლორტებს ხელს შევავლებ გამოკვირტულს, თრთოლვით ნუგეშს ვეტყვი ამბორიანს...

“არსაიდან არგენტინოვნას” დილიდანვე გული ერეოდა და თავს არც თუ კარგად გრძნობდა. მიუხედავად ამისა, სიგარეტის წევითა და ელეგანტურ-სექსუალური ნაბიჯებით მაინც გამოვიდა სახლიდან. იმ საბედნისწერო დღეს

როცა ერჩოდნენ, ღმერთი უთვლიდა, რამდენს ესროდნენ ჩუმად ზურგიდან. ვერ ვგრძნობდი ხელებს, წვიმის წვეთებში საკუთარ ცრემლებს ჩუმად ვეძებდი. *** როცა ერჩოდნენ, ღმერთი უთვლიდა, რამდენს ესროდნენ

შემოდგომა იყო, ბრწყინვალე შემოდგომა...ჰაერი სუფთა, ცრემლივით უმწიკლო. მოყვითალო მთები იმდენად ახლოს, იმდენად გარკვევით მოსჩანდნენ, რომ მათ დავარცხნილ კალთებზე შორიდან შეიძლებოდა ხევებისა და წითლად

ყველა უშენოდ განვლილი წამი ჩემთვის სიკვდილის ტოლფასი არის, ყველა გზას მაინც შენსკენ მოვყავარ, და მაშინ ვსუნთქავ ახლოს რომ მყავხარ... არ შემიძლია!.. ბევრჯერ ვეცადე!.. მაინც ვერ მივწვდი მაღლა ზეცამდე,

კაცობრიობის ისტორია, მისი განვითარების თითოეული საფეხური, რასაკვირველია წარმოადგენს და ასახავს სოციალური ყოფის თავისებურებებს. რთული სახელმწიფოებრივი ინსტიტუტების ჩამოყალიბებასა და განვითარების