ჟურნალი

ორიოდე დღის წინ ფბ-ზე წავიკითხე როსტომ ჩხეიძის პოსტი, სადაც ის სხვა ორი მწერლის ჩანაწერს იშველიებს და „გულდათუთქული მოთქვამს“ - ნოდარ დუმბაძემ და მუხრან მაჭავარიანმა სრულად ვერ შეძლეს თავიანთი

იოსებ სტალინი, თავის ერთ-ერთ გამორჩეულ ტექსტში - „ანარქიზმი თუ სოციალიზმი“, ძალზედ საინტერესო მოსაზრებას გვთავაზობს: „ჰეგელის ფილოსოფიური სისტემა, რომელიც უცვლელ იდეას ემყარება, თავიდან ბოლომდე

წარსულის მოვლენებისა თუ ეპიზოდების ხელახალი გადაფასების გზაზე შემდგარ მკვლევარს გამაფრთხილებელ ნიშნად აესვეტება წარწერა თომას სტერნზ ელიოტის პარადოქსული ფრაზით: აწმყო ცვლის წარსულს~. ამიტომაა,

ფშავში გავრცელებულია თქმულება ჩარგლელ ძმებზე სულასა და კურდღელაზე, რომლებიც გამდიდრდნენ და თემში დაწინაურება მოინდომეს. პასუხად სოფელი გაერთიანდა და ახალი წლის წინა დღეს ურჩი ძმები ღალატით

ზღვის ტალღებს მოაქვს სუნი სიმლაშის. სილაში. ქაფის ქვეშ ისე ყრია კენჭები. ვეჭვდები. სანაპიროზე გადაგაწაყდით შენ და ნიჟარებს. ბინა-იჯარით. მალე იწვიმებს. ჰორიზონტის მიღმა მზე ჩავა. ბეჩავი. * * *

მეტაფიზიკა, ანუ ე.წ.,პრიმა ფილოსოფია“ მეცნიერებაა ქვეყნიერების არსის შესახებ. ამის თქმისთანავე უსიამოვნოდ დაგვიდგება წინ კანტის აჩრდილი. დიდი გერმანელი ფილოსოფოსი გვიკრძალავდა ამგვარ

ხშირად სახარებაში წინააღმდეგობათა მაძიებელი გონება აყენებს ასეთ კითხვას: ერთგან ქრისტე მშვიდობის მომფენია, სხვაგან ამბობს, რომ ის მოვიდა არა მიფენად მშვიდობისა, არამედ მახვილისა... როგორ გავიგოთ

აღარ რჩება ადგილი ძილისთვის, მოვლენ ჭინკები და შენს ჩამოწნულ თმებს შეეჩვევიან. თუ მომიკაკუნებ ფანჯარაზე, დავინახავ შენს თვალებს, როგორც ორ სანთელს, მესამის გარეშე. ისე იმსახურე ღამის კოშმარებთან,

სად არის ახლა სიყვარული ალალი, მთელი, თვალს ეცრემლება მონატრება გარდასულ წლების, ეს დრო შიკრიკად მესახება ავკარგის მთქმელი, ძველ დიდებასთან, ღარიბული აწმყოთი შემყრის. სად არის ნერგი, საიდანაც

თებერვლის იმ საღამოს ბულანჟერიიდან ბიჭები ღრმად ნასიამოვნები დაბრუნდნენ სახლებში და მერე დილითაც,სუდა ი რასპრავაში” იხსენებდნენ სასიამოვნო ატმოსფეროს, რაც დედაქალაქში არსებულ საფრანგეთის იმ პატარა

ოდესღაც, იქ, სადღაც, წვიმიან საღამოს, მე შემოგეყრები, ვით მწველი სახადი და ისე გაგთანგავ გრძნობების ალმურში, ვით თუთის არაყი ორმაგად ნახადი და მერე იკითხე- რომელმან, რომელი... დუმილთა დუელი

წვიმს. ბათუმური წვიმაა... მოგონებები მართობს. წამში მოვლენილ ფიქრებში მომნატრებიხარ, ვდარდობ. ზღვას გავყურებ და ღრუბლები მიმოფანტულან ჯარად, წვიმა კი სევდას მიმატებს, ცრემლიან თვალებს ვმალავ.

გამხმარი ხეების ძვლებივით აშრიალდა ქარის შეხება ქალის სხეულზე და სახლმა, სადაც აკვანს მუდამ სიკვდილის სუროსფოთლებშემოკრული ხელი არწევდა, ჩვილის ტირილი გამოისხა მზისფერ მტევნებად. – ბავშვი საიდან? –

თოვლი დაბერდა... და იცრემლება, ისევ უმატა ირგვლივ ჟინჟვლამაც, მალე ყვავილი- შუქი ტყემლების შემოენთება ველს გარიჟრაჟად... და ბალახების მწვანე ღვართქაფი გადითქრიალებს მინდვრებზე ისევ, საგაზაფხულო ციდან

ავტობუსი უღელტეხილს მიუახლოვდა. ოფლით პერანგგაწუწულ, თოხისტარზე ჩამოსვენებულ, წელკავგამჯდარ გლეხკაცივით ჩაიქოთქოთ-ამოიხვნეშა და გაჩერდა. ჯიქანჯიშიან, გვერდებ და