ჟურნალი

მე არ ვიცი, როდის მოვა ის ჟამი, სადაც მიდის ის შარა-გზა გრძელი... მე არ ვიცი, როდის წავალ აქედან, არც ის ვიცი, ვინ რას იტყვის ჩემზე. მომიგონებენ, ზუსტად, მაქედან... შემოიდგამენ ჩემს ცხედარს მხრებზე.

მიყვარხარ დილის ნიავო, გეტრფი აისის მზეო, ბურუსს რომ შთანთქავ სხივებით, ამობრწყინდები, მზეობ... მიყვარხარ ღამის ღვთაებავ, სულამდე სავსე მთვარეო, სახეგაბადრულ ღამესაც თავი რომ მოანატრეო... მე. ჩემი

ვირუსმა მთელი ჩვენი სინამდვილე ვირუსულადვე შთანთქა. სოციალური ქსელები და მას-მედიის საშუალებები ციფრულად; დაცარიელებული ქუჩები, სკვერები და მოედნები კი მეტი ფიზიკური სიცხადით გვაგრძნობინებენ უჩვეულო

XX საუკუნის დასასრულისა და XXI საუკუნის დასაწყისში ბევრი ახალი მიმდინარეობა განვითარდა, რომელთაგან აღსანიშნავია პოსტმოდერნიზმი, რასაც, გარკვეულწილად, ქვეყანაში განვითარებულმა სოციალურ-პოლიტიკურმა

ჩამოვარდება ორსული მთვარე, ტანჯვით ღამდება, ვერ ახელს თვალებს. ახრჩობს წყურვილი, თან ცოტას ითხოვს, ლუკმაპურივით პატარა სითბოს. ტკივილი ავსებს, რთულია მეტად, *** ჩამოვარდება ორსული მთვარე, ტანჯვით

ქართველმა ქალმა თანასწორუფლებიანობისათვის, ემანსიპაციისა და მოქალაქეობრივი უფლებების მოპოვებისათვის მძიმე და გრძელი გზა განვლო. სწორედ, ამიტომაც აცხადებდა გალაკტიონი:,უბედურება

გზა დაეკარგა ზღვაში მენავეს, ქარმა ტალღებით ბნელს მიაცურა, ფიქრნი საცნობელს ვერრას ძერწავდნენ, შემორჩა ტილოს მინიატურა. ავად უმზერდა ცა გმობის მნახველს, თუმცა ტრიუმფის სდევა აურა, შეგრძნების წვეთი

ლიქიორის უბნის ბიჭები ვერავის ვერ იტანდნენ და უცხოელი სტუდენტები ვიღა მაგათი ფეხები იყვნენ?! ლიქიორის უბანში არასდროს ყოფილა უნივერსიტეტი. იქაურ ბიჭებს შორს წასვლა ეზარებოდათ და უსწავლელები

არასტანდარტულ ქალაქში დაიბადნენ,მათი სარკმელები ერთმანეთს უცქერდა. უძრაობა მეფობდა ირგვლივ, საღეჭი რეზინებიც კი თითქმის არსად იყიდებოდა. საქორწინო ფიციც ისე მიიღეს,რომ ამაზე არც უფიქრიათ.

როდესაც მიდის სჯა-ბაასი სახელმწიფოს მართვის ძირითად პრობლემებზე და როდესაც ამ პრობლემების გადაჭრის გზები იგეგმება, ერთ-ერთ პრიორიტეტულ საკითხად დგას პერსონალის მართვის, როგორც სახელმწიფოს მართვის

ხელებში მაკვდება ნოემბერი... სიკვდილისწინა „იავნანას“ ვღიღინებ და ტანს ვაყოლებ გამოგონილ ჰანგებს... დღის ყველა მონაკვეთი ისე შემზარავად ჰგავს ერთმანეთს... დღეს აღარა აქვს დრო და ვერ ვხედავ

შენ ბუნება ხარ მარადიული, მადლი ღვთიური, სული ციური და ნეტარება ამქვეყნიური, შუქი მზიური და კოსმიური. იქნებ აზრიც ხარ მარადიული, ან დემიურგი იმქვეყნიური, სულის განფენა სუბსტანციური და მისი

კარაველა,არგოთი“ დიდი დიღმის ნავსადგურიდან ღია ზღვაში გავედით და ერთ კვირაში ქალაქ ქათქათას პორტში ღუზა ჩავუშვით. მოგზაურობის პერიპეტიების აღწერით თავს არ შეგაწყენთ – დიდი არაფერი მომხდარა. მომავალი

იმ ყვავილებს კრეფ, რომლის სუნიც ვაზამდე ქრება, შენ ისევ ისე უსულო ხარ, როგორც საგანი. მუცლიდან დამყვა ყველაფერზე წინასწარ ღელვა, მერე ნელ-ნელა ერთმანეთზე წერილებიდან იმ ყვავილებს კრეფ, რომლის

მზე შენი თვალებიდან ამოდის ოკაი, სძინავს ჩემს მკლავებზე საკურას, არ მინდა ჰარაკირი, მომკალი!.. ფრთები შემახე დაგანმკურნავ, საღამომ აირეკლა ჰიკარი, სამურაის სიზმარი მზე შენი თვალებიდან ამოდის