ჟურნალი

ადგებოდა და გარბოდა... სულ დასავლეთისკენ ჰქონდა გეზი... ყვითელი ნეკერჩხლის ფოთლები შრიალებდნენ მის ფეხებში მუდმივად. საყოველთაო აღიარება მისთვის უცხო იყო. სამაგიეროდ, მისთვის ძალიან ნაცნობი იყო

ლურჯ გულზე გადის პარიზული მერიდიანი, იმედიანად იკვეთება სულის გრძედებით. სამკუთხედ გრძნობას შუაზე ვყოფთ,ჯერ მედიანით... ვატყობ წაქცეულ რვიანივით გამიგრძელდები. პარიზის ცის ქვეშ პაემანზე ორ ცას

ცა ელვა-ჭექით სიბრაზეს აჩენს, მოაპირქვავა ღრუბლის მათარა, შენ მეკითხები, -წვიმაში დავრჩეთ?! და მე გპასუხობ, - რატომაც არა! ფეხისთითებზე შემდგარმა წვიმამ, თავზე შხაპუნით გადაგვიარა, მერე წვრილ წელზე

მზე სულ ერთია! სულერთია ვინ რასაც ამბობს, სულს გავაშიშვლებ, დამირწიე გულის აკვანი, პოეტად მოველ! დავწერ იმას დრო რასაც მანდობს, შემოვიმსხვრიე ჩაკეტილის ბნელი საკანი. მ ე შ უ ა ღ ა მ ე მზე სულ ერთია!

,,გავ­დი­ვართ სოფ­ლი­დან ძველ­ნი, ჩვე­ნი თა­ო­ბაც გა­თავ­და, ხო­ლო თუ სა­ქარ­თვე­ლო­ში ახალ თა­ო­ბას ჩვე­ნი არა ეს­მის რა, მი­სი შემ­დგო­მი თა­ო­ბა გაგ­ვი­გებს...

ქართულ მწერლობაში ეგნატე ნინოშვილს განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს, ზოგიერთი მეცნიერი, მას XX საუკუნის ქართული მწერლობის მესაძირკვლის როლსაც კი ანიჭებს. მწერალმა თითქმის პირველმა მიაქცია ყურადღება ისეთ

მკვლევარი მ. ჩხარტიშვილი თავის ნაშრომში დედა ნინო და მირიან მეფის რელიგიური რეფორმა~ (ჩკჰარტისჰვილი, 2014) აღნიშნავს, რომ სპეციალურ ლიტერატურაში ზოგჯერ შევხვდებით, სრულიად დაუსაბუთებ-ელ თვალსაზრისებს

ახლა ჩვენ ვხედავთ აქამდე როგორ მოვედით, ვიარეთ. ბევრი ვიარეთ. ვიარეთ, ვიფრინეთ, გათენდა ოღონდ მხოლოდ ის ხედავს სინათლეს, *** ახლა ჩვენ ვხედავთ აქამდე როგორ მოვედით, ვიარეთ. ბევრი ვიარეთ. ვიარეთ,

იმ ზღაპარში ჩამრჩენია ქოში, ჟღალი, მერამდენე უპასუხო ბარათით.. მე რომ ვიყო გაზაფხულის კოხშინშხალი ნეტა სხეულს ქოლგით დაიფარავდი? გატეხილი გულის ვინ თქვა გამთელება, *** იმ ზღაპარში ჩამრჩენია ქოში,

ჩემი მეორედ დაბადების, კერძოდ გვარის დაბრუნების რიცხვია23.05.2017 წ.„... გარკვეულ რიცხვში და საათზე სასამართლო პროცესი დაიწყო. გვარის აღდგენის მსურველი, მოსარჩლე ორჰან შარდაღი, ადვოკატი სეზენ გონენჩ

თანამედროვე ქართულ ლიტერატურაში იშვიათად თუ მოიძებნება ნაწარმოები, რომელიც მკითხველის უსაზღვრო ინტერესსა და შთაგონებას გამოიწვევს. ვფიქრობ, რომ აღნიშნული რომანი საზოგადოების ყურადღებას მიიპყრობს.

შენ ყოველღამე მიდიხარ და მე მაწუხებს ჩუმი შიში, ალყაში მაქცევს ჩვენი სახლის ნესტიანი კედლები. ზოგჯერ მგონია, რომ სახლში ვიღაც დააბიჯებს, არ შემიძლია, უძილობა ამეკვიატა. სხეულს შია! შენ ყოველღამე

მხრებს შეუდგამთ მწვერვალებს, ცის და მიწის სიმძიმე, ღვთის ემბაზში ნაკურთხო, ვინ თქვა შენი სიმცირე? შეხეთ ამ მთებს,ტიტანებს, ძალა მოსდგამთ ზევსური, ხმალნი უქარქაშონი, წილად გერგო

მწერალი რომ ვიყო, თხრობას ასე დავიწყებდი: თბილისში, კეკელიძის ქუჩაზე, ცხოვრობდა ერთი მორფინისტი გიორგი, რომელსაც დედა დაუსრულებლად ქურთუკებს ჩუქნიდა, ის კი მათ ნაირნაირი გზებით,წამლად“ აქცევდა. მე არ

შემინდე მამაო იმდენჯერ დავეცი ხელებზე არ მყოფნის თითები სათვლელად, ყოველდღე უფალი გულიდან გავეცი ყოველდღე დაცემა მიწასთან მასწორებს შემინდე მამაო შემინდე მამაო იმდენჯერ დავეცი ხელებზე არ მყოფნის