დღეს პირველი აპრილია მოტყუება ადვილია - ეს ხუმრობა ალბათ ყველას გაგონილი აქვს. სწორედ ამ დღეს, პირველ აპრილს, ჩეხეთის ქალაქ ბრნოში დაიბადა მილან კუნდერა. უბრალო დამთხვევაა, რომ მის სადებიუტო
ადამიანი მუდამ ბედნიერების ძიებაშია. ამ დადევნებას რამდენიმე ეტაპი ახასიათებს:1. ინდივიდუალური,სიმართლე“. ადამიანთა უბედურებისა თუ ბედნიერების მიზეზს, სხვა თანაბარი პირობების შემთხვევაში
ჩამოვარდება ორსული მთვარე, ტანჯვით ღამდება, ვერ ახელს თვალებს. ახრჩობს წყურვილი, თან ცოტას ითხოვს, *** ჩამოვარდება ორსული მთვარე, ტანჯვით ღამდება, ვერ ახელს თვალებს. ახრჩობს წყურვილი, თან ცოტას
გაჩერებასთან ახლოს, მაღაზიის წინ, ტიულის ფარფატა, თეთრ კაბაში გამოწყობილი ბალერინას მანეკენი Croise-ეს პოზაში იდგა. მისი აქ ყოფნა არც ადგილს შეეფერებოდა და არც ორ პროსპექტს შორის გამოკვეხებულ ქუჩას,
ღამით ბუკაცა ჭეშმარიტების და სიყალბის ნაბიჯებს ზომავს, სულის ძაფი რომ გავუყარე ცხოვრების ნემსში მაშინ ვიგრძენი პირველად რომ ‘’ მე “მივატოვე...და ახლა როცა სიმარტოვეს ჩავაცვი ფრაკი, ბუკაცა ( ჩემი
ზღვაურო ჩემო, მონელაო და მოწამწამო, შარშანწინდელიც მახსოვს შენი ის შენაპირი, ზღვის ნანდაურო, მორწეულო, მონა-წაწალო, მომაძებნინე ჩემი სევდის ჩუმი ნაპირი. ზღვის სონეტები 1. ზღვაურო ჩემო, მონელაო და
შოუს ბოლოს კურდღელს ქუდიდან ვაძვრენ. ყოველთვის ასე ვაკეთებ, რადგან ბავშვები გიჟდებიან ცხოველებზე. ყოველ შემთხვევაში, ბავშვობაში მე ვგიჟდებოდი. სულ ბოლოს კურდღელს ჩამოვატარებ ხოლმე. ყველა ბავშვს
იმ ფეხის ჩადგმას უნდა ბედავდე წყალში, რომლითაც ტანი წაგექცა, წყალს კი ყინულად უნდა აქცევდეს ყველა მხსნელი და ყველა არავინ, ვისი მცდელობის მოლოდინითაც სიფრთხილემ თვალი ამოგიბრუნა, შეძლების იმ ფეხის
როგორც კლარჯეთში მზე ჩადიოდა, ისე წვიმდა და ისე ჰყვაოდა ჩემი ნატვრის ხე, ხელით დარგული იზრდებოდა და დრო გადიოდა... მე ისევ ის ვარ, შენ კი შეცვლილი ჰგავხარ მარტის თოვლს მიწას ადნები, მე ისევ ის ვარ
დაბრუნდი თამუნია თორემ მოადგა კარებს ზამთარი, დაბრუნდი თამუნია ღამე მომაკლდა შენით გამთბარი, დაბრუნდი თამუნია თორემ მოაწყდა ფანჯრებს ქარბუქი, დაბრუნდი თამუნია თორემ მომაკლდა სითბო და შუქი,
მსურს გავგიჟდე, თუ სიგიჟე ჩამეთვლება ნაკლად. მსურს მხრებში რომ მოვიკუზო, აშკარად და ნათლად. მინდა ჩუმად დამიძახონ, მე შეშლილთა აჩრდილი, მომაწოდონ თეთრი ფერის საბუთი და მანდილი. თუნდ ხმამაღლა
ეს ის თოვლია, შენ რომ ინატრე… დღეს მხოლოდ შენი ფიფქები ცვივა, (მეტად ლამაზი, ყველა წინაზე) შენი ფიფქივით სადა და წმინდა.და ჩემს წინ თეთრად იშლება სივრცე, და ჭადრებს ართმევს ფერებს, და ქუჩა ეს ის
„გაუმარჯოს!„ - მომესალმა ქუჩაში ნაცნობი და ხელი ჩამომართვა. „სულ გამარჯვების გზით გევლოს ჩემო ბონდო!„ - მივესალმე მეც და „როგორ ხარ-მეთქი -მოვიკითხე. „რა ვიცი, ნელთბილად„ - მიპასუხა და „თავად როგორ
ზღვაზე მამაჩემი გამახსენდა ვაზის მოშრიალე სანახებით... ცრემლი ხელისგულზე გზას აგნებდა, მუხლებს დაჰკარგვოდათ ასაფრენი... ზღვაზე მამაჩემი გამახსენდა ზღვაზე მამაჩემი გამახსენდა ვაზის მოშრიალე
მუყაოსფერი სილუეტის მშრალი კონტურით, კვლავ იხაზება ჭუჭყის ქსოვილის ყველა უჯრედი... და ნეშომპალად გადაქცეული ფოთლების სისქეს ნაკვთებად ირჩევს სახის ოვალი, ჩაჭედებული თითების ძაბრში... *** მუყაოსფერი