ჟურნალი

სიჩუმე ბუდობს, შესდგომია კედლებს სიცივე. სახლის სახურავს ეპარება ღრუბლების მოთქმა... - მიგატოვესო?! - შემზარავად ქარი სისინებს და გამოკეტილ კარის ურდულს გაუდის ოხვრა. მიტოვებული სიჩუმე ბუდობს,

მიწიერი კედლები კედელს, შექმნილს რაიმეთი ბრმად გათიშულ ერთა შორის, გააშუქებს ღრმა იმედი სიყვარულის და ამბორის. გალაკტიონი არაფერი ისე არ აშორებს ადამიანს ქრისტიანობისგან, როგორც ამპარტავნობა.

წითელი ხიდის თავში, ხიდს ქვემოთ, ფისონის პირას, გაბაშვილის გორას გადმოსახედზე, ბარქაიების ეზოში მეწამული მაგნოლია ამოზრდილა, ფესვებით მდინარის გულს ჩასჭიდებია, სიმაღლით ხიდსაც ამოსცდენია და კიარ

უძველესი აიაა ეს ქალაქი, ოდითგანვე მეფე ტახტზე აქაც მჯდარა, ქუთაისი კურთხეული ხელმწიფეთა.... დავითის თუ...ბაგრატის თუ..ვისი არა. მარჯვენაში ხმალი ეპყრათ ქუთაისი უძველესი აიაა ეს ქალაქი, ოდითგანვე

ნიჭიერია ქართველი ძლიერ, ემოციური, ჯანით ძლიერი, სახით ლამაზი, ბუნებით ფიცხი, ამპარტავანი, გონით ჭკვიანი. ულამაზესი კულტურის ერი, ქართველი ნიჭიერია ქართველი ძლიერ, ემოციური, ჯანით ძლიერი, სახით

ჟურნალ “აფინაჟის” რედაქციას გმადლობთ რომ დაინტერესდით ჩემი რომანით. თქვენს ჟურნალს ინტერნეტში გავეცანი. საინტერესოკუთხით სუქდება საკითხები, შემეცნებითი-მეცნიურული ხასიათი სხვათაგან

ნაკეთრალია ჩემი სხეული, ეს ჩემი გული - ნაკეთრალია, ემოციებით აზვირთებული, თეთრი ნათება და ასტრალია. მაინც მოგიძღვნი შეშლილ სტრიქონებს, უკვდავება ნაკეთრალია ჩემი სხეული, ეს ჩემი გული - ნაკეთრალია,

საღამოს თითქოს ჩაეძინა, მეც გულმა მომისვენა და დავწექი. ძილში მეჩვენება, რომ ოთახში დადის. გულხეთქებით ვხტები საწოლიდან,მეზობლის ძაღლია, დერეფანში დალაწლაწებს. გაბოღმილი, გამეტებით ვესვრი შეშას.

ჩვენ უფლება გვაქვს გვიყვარდეს თოვა და დიდი ზამთრის ელვარე ლანდი, რომელიც თოვლის სიმშვიდით მოვა, რომელიც თოვლის სიმშვიდით დადის. გტოვებ და მაინც მივდივარ ვერსად, *** ჩვენ უფლება გვაქვს გვიყვარდეს

შემომესია ერთ ღამეს მე საფიქრალი მწველი და სატკივარს ისევ ფიქრი და მერე ლექსის თქმა შველიდა. ჩემს ლექსებს თურმე უსმენდა ვიღაც ყბედობის მსურველი, შემაქო, მაგრამ ჩემს თვალში მაინც გამოჩნდა სულელი. თუმც

თვალებს ვხუჭავდი, როცა რიტას ხელი ჩემს თმაში რბილად დაცურავდა, მაოგნებდა მისი გრძელი ნაწნავი, პარიკმახერები რომ ასე იშვიათად ატარებენ. ვინც სხვის თმებს ჭრიდა მთელი ცხოვრება,

დასაწყისისთვის დავსვათ კითხვა: რა არის ჩვენი მღელვარებისა და შფოთის მიზეზი?ადამიანი წონასწორობიდან გამოჰყავს – მარცხს, ტკივილსა და გამარჯვებას. როდესაც ვმარცხდებით, გამარჯვება გვწყურია, თუ გვტკივა,

მოუხდებოდი პარიზის ქუჩებს; შემოდგომიდან გვიან მარტამდის,- პორტვეინით და ქალებით მთვრალი, ღამით, მულენ რუჟს ფიქრები მირზაანში ფიროსმანის ეზოში მოუხდებოდი პარიზის ქუჩებს; შემოდგომიდან გვიან

ჩემს მაგიდაზე, წიგნებს შორის, სრულ სიჩუმეში. - მისი უკანასკნელი თავგადასავალი ბუზი ჩემს მაგიდაზე, წიგნებს შორის, სრულ სიჩუმეში. - მისი უკანასკნელი თავგადასავალი. ... ჩანასახშივე თითქოს ვიღაცამ

არადა ცეცხლის სუნი ჰქონდა მაშინ ყველაფერს, თვალებსაც, ხელზე ნაოჭებსაც, გზებსაც, ჩრდილებსაც, თუმცა ვამჩნევდი, მომავლიდან როგორ მზვერავდნენ ცხოვრების გრძელი, ხშირად ღია გაკვეთილები, მომწონდა ცეცხლი, და