
ელიზბარ ელიზბარაშვილი - ლექსები
შენი საწოლია, დავიწყების ადგილია უსასრულო. ბრტყელი კედელი მეხსიერების არქონას ღაღადებს შორიდან. შენ ბრუნდები სახლში, ფიქრების ხერხემალზე გადავლით, შენ, როგორც დაღლილი ყვირილით, უსასრულო დაბრუნება

შენი საწოლია, დავიწყების ადგილია უსასრულო. ბრტყელი კედელი მეხსიერების არქონას ღაღადებს შორიდან. შენ ბრუნდები სახლში, ფიქრების ხერხემალზე გადავლით, შენ, როგორც დაღლილი ყვირილით, უსასრულო დაბრუნება

ვარადა ნატა - სიტყვიერი თანხმიერებისა და კეთილხმოვანების გამო, ეს გვარ-სახელი თითქოს ერთი გაბმული მელოდიაა. პოეტის შემოკლებული გვარი, ლამის ფსევდონიმად ქცეული - ვარადა, ვარადა ნატა -სიტყვიერი

ნიავში ლაღად მოქანავე კვირტების ჩქერი აცოცხლებს ეზოს, როგორც გუბეს ცურვა კალმახის, მოწყენილია უჩემობით სამკვიდრო ჩემი, - თქვენ უნაკლოდ ვერ წარმოიდგენთ, - შორით ნაცქერი

მე ვნახე სუსტი და მაწანწალა, ბებერი ძაღლი იდგა მუხებთან, მშიერს და დაღლილს ჰყოფნიდა ძალა, და ახლოს მისულ სიკვდილს უყეფდა. ძაღლი მე ვნახე სუსტი და მაწანწალა, ბებერი ძაღლი იდგა მუხებთან,

რა შეიძლება იგრძნოს ადამიანმა, როცა განვლილ ცხოვრებას გადახედავს და ხედავს დაშვებულ შეცდომებს, გაშვებულ შანსებს, ენთუზიაზმით დაწყებულ მაგრამ დაუმთავრებელ, ბოლომდე მიუყვანელ საქმეებს, სიტყვებს,

შენ სვამ ჩემს ლუდსჩემს ყავას ჩემს სისხლს ჩემს კოქტეილს სახელწოდებით “წვიმა და ქარი”. ვინ იფიქრებდა ამას ოცდათხუთმეტი მილიონი წლის წინ როცა ასე სციოდათ პლეზიოზავრებს. ვინ იფიქრებდა

ბებერ მუხასთან ჩამუხლულა მოხუცი კაცი...ეტყობა ძლიერ დაუღლია ცხოვრების რიახს... თითქოს იმასაც მოსდებია ხესავით ხავსი... მოხუცი კაცი ბებერ მუხასთან ჩამუხლულა მოხუცი კაცი...

როცა მზე ტირის, ქარიშხლები წვებიან ზურგზე, ისმის წიკწიკი უდაბნოდან ქვიშის საათის... მცირე ისარი მოზრდილ ისარს პირისპირ უმზერს,- დუმს მასლაათი. როცა მზე ტირის როცა მზე ტირის, ქარიშხლები წვებიან

იშვიათია უცხოელი პოეტი, რომელიც ჩვენთან მარტო ლიტერატურით დაინტერესებულ ადამიანებს კი არა, ჭრელზე ჭრელ საზოგადოებასაც შეუყვარებია და წლების მანძილზე შეუნარჩუნებია მის მიმართ ინტერესი. იშვიათია

რას ამბობს პოეზია? შერჩა კი მას ძალა რაიმე ქმედითისთვის? რა შეუძლია მოიმოქმედოს პოეზიამ, როცა შიმშილი რიგითი პარლამენტარივით ვერაგია? რაზე მეტყველებს ჩემი ენა? რა ენაზე ვმეტყველებ, როცა შენ

ქართულ ლიტერატურაში თავისუფლებისადმი ჩვენი ერის მრავალსაუკუნოვან სწრაფვას ყველაზე უკეთ ცხენი გამოხატავდა. ცხენი ატარებდა ასევე ჩვენი ეროვნული ბუნებისთვის დამახასიათებელ იმ პრომეთეულ თავნებობას,

ბოდიბილდინგი - სხეულის კულტი: გავივარჯიშოთ ყოველი კუნთი! ძირს მერყეობა! ძირს რეფლექსია! ვაშენოთ ტანი, ვით ეკლესია! ვაშენოთ ტანი დღითა და ღამით!.. ბოდიბილდინგი ბოდიბილდინგი - სხეულის კულტი:

წვიმიან ამინდში სახლისკენ მივდიოდი,უეცრად მოხუცმა მეზობელმა შემომძახა,რომელმაც პურის ყიდვა მთხოვა.ვუყიდე...უკან დაბრუნებისას ეს-ესაა უნდა მეთქვა,ბებო,მოგიტანე,რომ ჩემდა გასაკვირ დიალოგს

დღე მზის სარკეში გატყდა შუაზე. სივრცე მზის თოვლით ჩამონაქსოვი; და სიხარულით თითქოს დასრულდა. ბროლის ლანდებში ვწუხვარ, ჟუაზელ! მიქსოვ ყვავილებს თეთრი თითებით, ნაზი ღიმილით და მზის ძაფებით,

იალაღზე შეფენილი ფარა, ცის თაღებზე მიბჯებილი კლდენი, ამას ყველას თვით უფალი ფარავს, ეს ლამაზი სამშობლოა ჩემი. ეს ლამაზი სამშობლოა ჩემი იალაღზე შეფენილი ფარა, ცის თაღებზე მიბჯებილი კლდენი, ამას