ბექა ქურხულის მეექვსე პროზაული კრებული „ქალაქი თოვლში~, როგორც თემატიკით, ისე სტილითა და ფორმით ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავებულ ხუთ მოთხრობას აერთიანებს. ამათგან ორი _ „მკვლელი~ და „მუსაქალა~
ღვთიურ ქალაქში სევდისფერი იღვრება მთვარე, მოქნეული აქვს ეშმაკს კუდი მეტად ვერაგი, ყველა ნაბიჯი სიკეთით და სიწრფელით კვალე, ვერ დაინახოს, ვერ გაიგოს თუნდაც ვერავინ. მხოლოდ უფლის გზა არის მუდამ
,,25-სა დეკემბერსა ალილო“, ფრაზა რომელიც ყველა ადამიანს ბავშვობის ერთ-ერთ ყველაზე ტკბილ დროს მოაგონებს და სახეზე ბედნიერების ღიმილს მოჰგვრის. ფიქრები ჩქარი მატარებლის მსგავსად სადღაც
Pardon მისიე, რაღაც ახალს მღერის ეს გული, თავისუფლებას, აღმართულს და გაშლილს ჭიუხად, ვატყობ სხვისი ხარ, არ იქნები ჩემი ერთგული, მაგრამ საკუთარ გრძნობისთვისაც დავრჩი ჯიუტად. ვხედავ წინასწარ- ეს დრო
ხალი ოფისი, ახალი იმედები, ახალი თანამშრომლები, ახალი დაბრკოლებები, მაგრამ უცვლელი დაუკმაყოფილებლობა, უცვლელი დაჩაგრულობის შეგრძნება, უცვლელი გამოყენებულობის შეგრძნება, თუმცა ყველაფერი ახალი მაინც
იყო ის დრო მჭირდებოდა გზამკვლევი, ის დროც იყო გზას ვიკვლევდი თავადაც, ვცეკვავდი და მე ვიყავი დამკვრელიც, სუფრას ვშლიდი, თუმცა მერქვა თამადაც. იყო ის დრო ვთვლიდი ქვათა სამანებს,
დეკემბერს უყვარს თეთრფარფატა თოვლის ფიფქები იანვარში,რომ მოირთვება ათას ფერებად, შობა-ახალ წელს მოსალოცად თქვენთან მოვედი მინდა გისურვოთ სიცოცხლე და ბედნიერება! თორმეტი განცდა დეკემბერს უყვარს
_ ვიცი, რო გიშველის... პირჯვარი ოთხჯერ გადაიწერა ფარსიამ, თან ცაში აიხედა, იტყოდი, რო უფალს თვალებით რაღაც მოუბოდიშა, მერე რაღაც გაურკვევლად წაიბუტბუტა და შემომხედა. _ ისეთ დღეში ვიყა, ისეთ დღეში...
მე ვწერდი მხოლოდ გულწრფელად მართალს, ვწერდი ბნელ განცდებს ადამიანურს, სულს რა განგება, რა ნება მართავს, რა უხილავი მას ერთვის ანუ *** მე ვწერდი მხოლოდ გულწრფელად მართალს, ვწერდი ბნელ განცდებს
ადგებოდა და გარბოდა... სულ დასავლეთისკენ ჰქონდა გეზი... ყვითელი ნეკერჩხლის ფოთლები შრიალებდნენ მის ფეხებში მუდმივად. საყოველთაო აღიარება მისთვის უცხო იყო. სამაგიეროდ, მისთვის ძალიან ნაცნობი იყო
ლურჯ გულზე გადის პარიზული მერიდიანი, იმედიანად იკვეთება სულის გრძედებით. სამკუთხედ გრძნობას შუაზე ვყოფთ,ჯერ მედიანით... ვატყობ წაქცეულ რვიანივით გამიგრძელდები. პარიზის ცის ქვეშ პაემანზე ორ ცას
ცა ელვა-ჭექით სიბრაზეს აჩენს, მოაპირქვავა ღრუბლის მათარა, შენ მეკითხები, -წვიმაში დავრჩეთ?! და მე გპასუხობ, - რატომაც არა! ფეხისთითებზე შემდგარმა წვიმამ, თავზე შხაპუნით გადაგვიარა, მერე წვრილ წელზე
მზე სულ ერთია! სულერთია ვინ რასაც ამბობს, სულს გავაშიშვლებ, დამირწიე გულის აკვანი, პოეტად მოველ! დავწერ იმას დრო რასაც მანდობს, შემოვიმსხვრიე ჩაკეტილის ბნელი საკანი. მ ე შ უ ა ღ ა მ ე მზე სულ ერთია!
,,გავდივართ სოფლიდან ძველნი, ჩვენი თაობაც გათავდა, ხოლო თუ საქართველოში ახალ თაობას ჩვენი არა ესმის რა, მისი შემდგომი თაობა გაგვიგებს...
ქართულ მწერლობაში ეგნატე ნინოშვილს განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს, ზოგიერთი მეცნიერი, მას XX საუკუნის ქართული მწერლობის მესაძირკვლის როლსაც კი ანიჭებს. მწერალმა თითქმის პირველმა მიაქცია ყურადღება ისეთ