გრაალი“ ეზოთერული თვალსაზრისით ტაბუდადებული სიბრძნის, საიდუმლოებისა და მისტერიების სიმბოლოა. ანტიკური ხანის ავტორები დიოდორე სიცილიელი, ჰეროდოტე და სხვები აღნიშნავენ ეგვიპტური
თებერვალია, ხეები ლოდინის სურნელს აფრქვევენ,ეს თებერვალი, მეოთხე წელია ლოდინის თავშესაფარია. დავლანდე შენი წვრილი სილუეტი, თუ როგორ შთანქავდა იქ მყოფ ნივთებს,
,,ანტი-ოიდიპოსი’’ ჩვენ დავწერეთ ერთად. რადგანაც თითოეული ჩვენგანი ერთდროულად რამდენიმე იყო, მთელი ხალხი მივიღეთ. გამოვიყენეთ ყველაფერი, რაც გვაახლოვებდა, ყველაზე უშუალო და ყველაზე შორეული. ფსევდონიმებ
დედის ფასივით - გვიან შეცნობილ ღმერთს ვთხოვ: სულ მომცეს ცუდი ამინდი და მომიტევოს, რომ ვარ მიმნდობი და სიჩლუნგემდე ვარ მიამიტი!.. შ ე ვ ე წ ი რ ე ბ ი დედის ფასივით - გვიან შეცნობილ ღმერთს ვთხოვ: სულ
ნუ დამიწუნებ ღიმილს, არც ჩემი ცრემლები მოგეწონება . ხურჯინ _ხურჯინ დამაქვს ტკივილი და ჩემი გულის თარო მეტს ვეღარ დაიტევს სად ხარ ?თუკი ხარ საერთოდ... *** ნუ დამიწუნებ ღიმილს, არც ჩემი ცრემლები
ღამე რომ მალავს, იმ ფერებით მიმარწევს საიდუმლო, გაღვიძებას წყვდიადი მასწრებს, მაზავებს ლავა. სიზმარს ბასრი აქვს გემო გათენებამდე, ალისფერი სიზმარი ღამე რომ მალავს, იმ ფერებით მიმარწევს საიდუმლო,
ჩემს ცვალებად განწყობილებას მარტის ამინდივით შეენივთე წვიმა მასწავლე მზესთან ერთად და ქარიშხალი მაინც განვიცდი არსებობით გამოწვეულ უარაფრობას შეგიძლია მისაყვედურო შეგიძლია დამავალო გაზაფხულის
ერთ დღეს გათენდა ჩვეულებრივ, მეც გავიღვიძე, მყისვე განწყობა დამეუფლა შესანიშნავი. ეს დღე უწყიდა რაღაც ახალს, მე გავიფიქრე, მოვწესრიგდი და გზას გავუდექ მიზნის ნიშნამდის.
XIX საუკუნის მეორე ნახევრიდან ქართველ მწერალთა შემოქმედებაში დიდი ადგილი ეთმობა ქალთა ცხოვრებისა და ყოფის აღწერას, რაც უშუალოდ დაკავშირებული იყო ფემინიზმის აღმავლობასთან მსოფლიოში. ეგნატე ნინოშვილი
როცა მინდორში მზის სხივს ვეყრდნობი და ყავარჯენად დამაქვს გრძნობები, როცა ამ ქვეყნად შენ ერთს გენდობი და იმ ქვეყნადაც შენ გელოდები... ვაგრძელებ ზამთარს როცა მინდორში მზის სხივს ვეყრდნობი და ყავარჯენად
აქ უთვალებო ობობებიდან დადიან ძაფები, წრიულად აბამენ, ძვრებიან წვეთები ნესტიან კედლიდან, ძაფიდან ძაფამდე, ძაფიდან ძაფამდე. სარდაფის ცოლები უთვალებო ობობები *** აქ უთვალებო ობობებიდან დადიან
მარტოხელა, მარტოსულო ქალბატონო, გაიშალე ოქროსფერი თმები... გენატრება ზამბახების სიფაქიზე, გენატრება ზამბახების ფერი. მარტოხელა, მარტოსულო ქალბატონო მარტოხელა, მარტოსულო ქალბატონო,
ხედავ? შევწყვიტე გულუბრყვილო დავა სიზმრებთან, მშრალი სიცხადით იწერება ჩემი წერილი, არ დამაბრალო დღეს ამბების დრამატიზება, ეს მონოლოგიც, მოსაწყენი და გაწელილი ბოლო ბარათი ხედავ? შევწყვიტე გულუბრყვილო
ქვეყანაზე დარდი შემხვდა, დადიოდა ქუჩა-ქუჩა... ხეტიალში გადაღლილი, დარდებს ვკრეფდი მუჭა-მუჭა... ნინო ბუზარიაშვილი დაიბადა 2002 წლის 5 იანვარს, ქალაქ