ჟურნალი

მან მოასვენა, თვითონ მკვლელმა მოასვენა გიგა მისივე ცხენით – გიგას ცხენით – მოასვენა, აღდგომა დღე იყო, პირქუში... სტადიონზე დაასვენა, თავთან დაუჯდა, თოფიც იქვე ედო, გამოცვივდნენ – გამოვარდნენ –

ვფიქრობ ხოლმე შენზე ძილის წინ, ჩუმად, თითქოს ამის უფლება არ მქონდეს, შემდეგ ვფიქრობ ცაზე და გვირილებზე, შემდეგ ისევ შენზე ფიქრები უბრუნდებიან გონებას და ისევ ვცდილობ ჩუმად ვიფიქრო ჩვენზე, თითქოს

მხოლოდ მექსიკელი არ განიცდის მარტოობას, მიტოვებულობასა და საკუთარი თავისაგან გაუცხოებას. ყველა ადამიანი სიცოცხლის რომელიღაც წამში თავს მარტოდ გრძნობს; უფრო მეტსაც ვიტყვი - არსებითად, ადამიანი

სიტყვასიტყვით ბერძნულად იოანეს ცნობილი პასაჟი (12: 31) ასე ჟღერს: νῦν κρίσις ἐστὶν τοῦ κόσμου - ახლა დადგა ამ კოსმოსის კრისისი. კოსმოსი კლასიკურ ქართულ ენაზე ითარგმნება, როგორც სოფელი (ე.ი. -

განცდა, რომ შენ ევროპის ჩემპიონატზე პირველად ითამაშებ, ეს არა მხოლოდ ფეხბურთელის შეგრძნებაა, არამედ ყველა იმ ქართველისა, ვინც კი ითავისებს მის გამარჯვებებს, დამარცხებებსა თუ ფრეს, რომელსაც ბოლო 30

ვერც კი შენიშნავ, რომ მე გავქრი და აღარა ვარ კვლავ გააგრძელებ საკუთარ გზას, როგორც გჩვევია,ვერც კი შენიშნავ, რომ მე გავქრი და აღარა ვარ,გაჩერდა ლიფტი, ჩემ სართულზე მეტჯერ არ ავა,ირგვლივ რომ ყრია,

აპრილის წვიმებით გალუმპული ბათუმი და მისიმტირალი ცა ქვემოთდარჩა. ქედა გავიარეთ. ხათუნა ბებიას სოფელშიავდივართ. ბოსელშიდაბმული მოზვრის თბილისუნთქვა; საქათმეში ქათმებისკრიახი; შეთვალული ბლი

საბანი სუსხში ნაბანი კანკალებს წვიმადა ცრემლებს ბაღის ტოტებში აბამს,მაგრამ იცოდე, როდესაც გცივა,ვიღაც გაფარებს უხილავ საბანს. გაფარებს, თბილი ძაფებით ნაქსოვს,რათა ყინვებმა არ მოგაკითხონ...ვიღაცას

საზოგადოდ სიცოცხლის მთავარი თვისებაა საპირისპიროთა დიალექტიკური ერთიანობა და წონასწორობა: ცვალებადობა-მრავალფეროვნებისა და თან თვითმყოფადობის შენარჩუნებისა: ყოველი ცოცხალი ორგანიზმი და აგრეთვე

,რასა იქმ, ცეტო! - ეს ხმა არის დიდედაჩემის, მოუსვენარი გოგოობიდან ჩემი მდევარი. -რასა ვიქმ?! ვხარბობ. მე დავიჩემე აღმართები, ვარდნილები, ეს საიდუმლო ღრმულები და ეს მწვერვალები და ეს ჩქოლნარი და ეს

შენ უსარგებლო ხელები გაქვს, უმისამართო წერილებს წერ... არ იციან შენმა ხელებმა ნამდვილი საქმე, შენს წერილებს კი ადრესატი არასოდეს ჰყავთ. ხელში მხოლოდ საკუთარი ოცნებები შემოგრჩა, ახალშედედებულ

მე ენკენისთვეს ნაბოლარა შვილად გავუჩნდი, როცა სხივები მზემ ფოთლებზე გადმოაფინა, ეს სითბო მომდევს დაბადებით თანდაყოლილი, და ოღონდ შემრჩეს, არაფერი მეტი არ მინდა. მე ენკენისთვეს ნაბოლარა შვილად

ამ წუთს ისე ვარ, ცრემლით მრეცხეს თითქოს წვიმებმა, დამბალ სხეულზე მზემ ამომწვა დღის სიმარტოვე და რომ მეგონა, წერა შეძლეს ჩემმა თითებმა, შორს წაველ ისევ და შენგანაც გავიმარტოვე. რადგან არ მინდა,

სად ხარ? არსად ხარ, რომ ჩემს ხელებს შემოაშველო ასე ნაცნობი და გამქრალი სადღაც, წუხილი. ქარით, წვიმაში მოყოლილით, არა საშენო რომ მოგაწვდინო ეს იმედი, გადაწურული. სანამ იყავი, კუდიანის მქონდა იღბალი -

მე თუ მინარეთსმდინარემდე ავყევი წელსაც,გაისად ამ დროს სხეულისგან სულსაც შევიხსნი. ცოდვიან ხელებს მარიამის ვიშრობ კალთაზე, და ურცხვი მზერით ნირის ნაცვლად ადგილს შევიცვლი. წელს თუ მდინარეს მინარეთის