ჟურნალი

გაზაფხულზე დეკემბერი გიდგას და ზამთრისფრად შეგვერცხლიათმები, ფერმკრთალია მტვრიანი მაგიდაც, ზიხარ, ზიხარ, გცივა, ვეღარ თბები... დადუმებულ პიანინოს ჩრჩილი მოსდებია ისე, როგორც კეთრი,

- ფუ, შენი, - შეიგინა ბიჭმა, - ფუ, შენი! - ისევ გადმოგიხტა ხო კადრში შველი. ბიჭმა ზემოთ, ფოთლებს ახედა: - შენ მოასწარი? - მე ჰო. გითხარი, ზემოთ ჯობია! - მაქედან არაფერი ჩანს წესიერად,

შიზოფრენიასა და შემოქმედებას შორის კავშირზე ყურადღების მიპყრობისას, უნდა შევნიშნოთ, რომ კავშირის მეტად ზოგადი გაგება დასაშვებს ხდის მისი მნიშვნელობის ფრიად განსხვავებულ განმარტებას. უპირველეს

შავი ოქროს ქალაქის ერთ პატარა უბანში გავიზადე, სადაც ყველა ყველას იცნობდა. დილას, შუადღისას, თუ საღამოს ერთი შეძახილი ისმოდა: -,,არ წახვიდე, ჟუჟუნა, ციალა“... (საბაგიროს გზის გამყოლი ქალი ან

ადამიანი ინდივიდია, იგი თავის პერსონალურ დამოკიდებულებებს ყოველთვის ავლენს განსაზღვრულ დროსა და სივრცეში, ეს განგვარჩევს ერთს მეორესგნ, მაგრამ საზოგადოებები რომლებიცამ

ას წელს მიღწეულ აკაკი შანიძეს ჩერჩილის მემუარები ჩავარდნია ხელში, სულმოუთქმელად წაიკითხაო და ბედნიერი გამომეტყველებით უთქვამს: – „რამდენი რამ ვისწავლეო“... მემუარებს ასეთ შემთხვევაში ექნება

თუ ამოვალთ კულტურის ფუნდამენტური განსაზღვრებიდან, რომ იგი ბუნების, ბუნებრივ მოცემულობათა _ ნივთიერი სამყაროთი დაწყებული და ადამიანით დამთავრებული, _ საფეხურებრივი გარდაქმნის შედეგია, კულტუროლოგია

1956 წლის ნოემბერში, უნგრეთის ახალი ამბების სააგენტოს დირექტორს, ცოტა ხნით ადრე, ვიდრე საარტილერიო ცეცხლი მის ოფისს მიწასთან გაასწორებდა, მთელ მსოფლიოს გაუგზავნა გასაოცარი წერილი, რომელიც იუწყებოდა

სიტყვა გავარდა მეხივით, ძმამ ძმა დაკარგა ხევსაო, საძებრად მარტო წავიდა, ფიქრს არ წაეღო ბევრსაო. მთა-მთა და ხევ-ხევ იარა, მუხლჩაუხრელმა გზებსაო, ბოლოს მიაგნო ალაგსა, სადაც მისი ძმა წევსაო. სიკვდილით

იგულისხმება გალაკტიონის პროზა. ეს ფრაზა ზოგიერთ ლიტერატორსაც კი გააკვირვებს. სხვათა შორის, ბევრმა არ იცის, რომ გალაკტიონის პროზაული კრებული გამოცემულია. წიგნის ანოტაციაში ვკითხულობთ: იგულისხმება

- რამდენიმე თვის წინათ, ერთ შაბათ საღამოს, კორპორატიული წვეულების ბოლოს, უცნაური რამ დამემართა. ან, იქნებ, არც ისე უცნაური... თავად განსაჯეთ. ვეცდები ყველაფერი თანმიმდევრულად გავიხსენო... - დიახ.

ქარი რო არ მომერიოს, რიყის ქვებით გამოვივსე ჯიბე, ფეხმოტეხილ და დაჩლახულ მამალ იოს ვეჯიბრები ლამაზების ჯიბრზე. ჩემნაირზე ამბობდნენო - ალვისტანა... არაყს ვსვამ და ქუჩის პირას ვთვრები, ვფიქრობ, ნეტავ

მე ფრედ ჰევინგსტონი ვარ, ჰარვარდის უნივერსიტეტის პროფესორი, ყოველმხრივ წარმატებული ახალგაზრდა კაცი. ჩემზე ბევრს საუბრობენ სამეცნიერო წრეებში, როგორც საინტერესო ხედვისა და უახლესი მეთოდოლოგიების მატარე

ეს რა დღეში ვყავართ, ეს რა დროში ვცხოვრობთ?! უკვირთ კიდეც თუკი ვბრაზდებით და ვცხარობთ. როგორ ვიტანთ ამდენ ცბიერსა და ახვარს, შენ, ქართველო, ეგრე მწვერვალზე ვერ ახვალ!

მზის საუფლოში დავიბადე, მზისგან მოვდივარ და ამიტომაც გარიდებდით თვალებს ნამიანს. ჩემი სამშობლოს ხავსისფერი ტაძრის ლოდი ვარ, შენი ქონგურის ჩუქურთმა ვარ, ავე მარია! მე თუბალი ვარ, მესხი ვარ და კოლხთა