პოეზია

ამ გვირაბს იქით, ვირტუალური დროისა და სივრცის ქვეყანაში, სადაც ცხოვრება გარუტინულდა, ერთმანეთს ისე შეეზარდნენ და დაემსგავსნენ რეალობა და ირეალობა, როგორც თანაბრად გაკრეჭილი ჩაის ბუჩქები, როგორც

შემოვა იგი და შემოათევს... იქნება ღამე, როგორც შუადღე. გამოანათებს მთვარეც მზესავით, თითქოს კვლავ აღდგა ცის ნათესავი და უფლის ბაგით ბრწყინავს ლაზარე. შეწყვიტეს დებმაც მოთქმა და ზარი, თითქოს გამრთელდა

გადაგიშლი ამ გულს ჩემო, ფიანდაზად, თუ მეღირსა სამშობლოში დაბრუნება, თბილ უბეში ჩამაყარე ვარსკვლავები, დღე და ღამე დამიგულე კარუგდებლად. ბილიკ-ბილიკ ავყვეთ ფერდობს ჯერაც უვალს, ვკრიფოთ გზა-გზა მზის

სიზმარში მსტუმრობ ისევ ისეთი, როგორც იყავი დიდი ხნის წინათ. ისევ ისეთი შუშპარა ცელქი, როგორც დაგტოვე კაკლის ხის ძირას. მოგელოდი და შენ მოარღვევდი ყანას, ყვავილის კონებით ხელში. ჯეჯილს არღვევდი, ისეთი

სულში ჩამხედე, სანამ კიდევ შეძლებ წაკითხვას, სანამ ჯერ კიდევ ამჩნევია შენი სახელი, ვფიცავ მაღლა მზეს, დაბლა კიდევ ჩვენს დედამიწას, შევძლებ დაგიცვა, ვერვინ გახლოს მზაკვარი ხელი. ყურს ნუ დაუგდებ შურით

თაბორის მთაზე მაცხოვარმა ფერი იცვალა და ბოროტება წუთიერად გარდაიცვალა. ჩვენ კი,მოკვდავნი, კვლავ დავეძებთ ბოროტის მარცვალს, არ გვინდა უფალს დავუჯეროთ, მის სიბრძნეს ნაცადს. გარდაიცვალე ბოროტების შავო

ღრუბლები ჰგვანან ალბატროსებს, როცა ქარია, მტკივან მუხლებზე დაიკრავენ ფოლგის ნაგლეჯებს, ჩვენმა ფიქრებმა გადაკვეთეს დღეს ერთმანეთი, ჩვენმა ფიქრებმა სამშობლოზე ლექსი დასჭექეს. ცა ჩამოიღეს ექოებით, მიწა

გული როცა სიყვარულით შემომიტევს და ჩიტივით მოაწყდება ფანჯრის რაფას. მონატრება, ჩემი ქვეყნის საზღვრებს უტევს და სურვილიც მისკენ წასვლის დღეებს ღაფავს. ყოველი დღე დაბრუნების ფიქრით გამყავს, გულში

არ წაიკითხო ჩემი ტექსტი დეკლამაციით და ეს იცოდე, არ მორჩება ლექსი გრაციით! ვიცი, მოელი სიტყვათწყობას პალინდორმით, განა გეკუთვნის?! ვინ გაგიშლის სუფრას ღომით. ბოჰემური პაემანი არ წაიკითხო ჩემი

მე რომ მიყვარხარ ძვირფასო მოდი ნურავის ნუ ეტყვი ამქვეყნად მე და შენა ვართ საუკეთესო დუეტი მე შენთვის გავჩნდი იცოდე მგონი ეს მართლა ბედია მე უფრო მეტად მიყვარხარ ვიდრე იასონს მედეა გაწვიმდა ისევ

აქედან ჩემი თვალები გკითხულობენ ხედვას ნუ დამიზარებ დედაო მაშინ როცა ყველა ფერი შავია რას ჩავუთქვა შვილების სიმწვანე მარადიულ სიხარულად რომ ვაქციო და ნათელი კრისტალები ბილიკზე მიმოვუბნიო დამარიგე

იქით, სადაც მიფრინავენ წეროები, თეროების ღეროები მიფრინავენ, ამზიანდა, აშრიალდა ჩეროები, ჟეროების თეთრი გუნდი მისდევს ნავებს. აქანავებს ქაფს ტალღებზე ლურჯი სიო, სადღა სდიონ მზეს გადაღმა ნაპირებმა,

ხიხათა (ხიხამთა) – მთა რაჭის ქედზე, ონისა და საჩხერის მუნიციპალიტეტების ტერიტორიაზე. სიმაღლე 2239 მეტრი. დამრეცკალთებიანია და სუბალპური ბალახეულით შემოსილი. დიდი რაოდენობით გვხვდება კარსტული ძაბრები.

მამა-პაპათ წეს-ადათის ერთგულად შემსრულებნი, ხევსურეთს მიმრავლე, ღმერთო, ხევსურები... არაგველებივით რომ იყვნენ გულადები და მამულს იცავდნენ კვლავაც გულანთებით... ლესავდნენ ფრანგულებს და ფარებს

ვერ აგამღერე, ვერ ჩაგაცვი ატმის ყვავილი, ვეღარც მოგარგე სიყვარულით ნაქარგი ფარჩა, არ მომიფრთხილდი, ვერ მიცანი, რომ ვარ ნამდვილი და გრძნობა ჩემი გადააგდე, აღარსად დარჩა... ბედი ტრიალებს დაბადება -