პოეზია

არასდროს ვიდრე, სჯობს ალბათ გვიან, მოვედი, შენს წინ ვდგავარ ძლეული, კარგადაც უწყი, ვინ ვარ, რა მქვია... ცოდვით სავსე მაქვს

კაფეში ჩვენ ვსხედვართ მარტონი, ვუკვეთავ ჩაის და კოქტეილს, - თუ გნებავს, დავლიოთ მარტინი, - იცი, რომ უშენოდ მოვკვდები?!.. მივირთვით ჩვენ პიტნის ჩაიღა, სველდება მინა და კრამიტი... იელვა, ცა თითქოს

პეგასებზე შემოსხდნენ სუფთა სულიერები, ცისფერი არემარე კრთება მხედართ რემებით. აურაცხელ აურით, სულთა სულ იერებით, სული პანთეონდება, დოგმის თეორემებით. როცა მთვარის მხედარი ზევით ავალ პეგასით,

იქნებ ამ ზამთარს გადავურჩე! მერე თუ მოხვალ, ამ ნაცრისფერი დღეებისგან გამომიხსენი! იქნებ, ამ ზამთარს გაპატიო შენი არ ყოფნა, იქნებ და გული უშენობის ტკივილებს ბოდავს... წუხელ, სიზმრებმა გამოძერწეს შენი

გაჰყვეს, ქარს გაჰყვეს, ჟამს გაჰყვეს რაც რომ არ მივითვისე, ბოლომდე არ ვქმენ და როგორც ერთერთ, უბრალო ნაცნობს, ისე გიყვები დარჩენილ სათქმელს. მიღიმის სული, არა ვარ ავად, ბედის მორჩილი ვუღიმი მეც

ემოციების შემგროვებელი კოლექციონერი ვარ დედამიწაზე... ყველაზე მეტად რომელი მხიბლავს, ცრემლები თუ სიხარულებით მზე ნაკოცნები ათინათები?!.. დილით ვენთები, როცა ჩიტების ხმაურს გამოვყავარ საძილეთის

ეს ქარები სიშორისგან წამოსული ქარებია. ჯერ არავის ვყვარებივარ, ჯერ არავინ მყვარებია! თუკი სულის ვგრძნობდი დაღლას, მარტოობით ნაწამები, არასოდეს დამიხუჭავს თვალები და წამწამები. სად იქნება ჩემი სატრფო,

გაირღვევა ეს წრეც, სანამ უნდა იყოს ჩაკეტილი. მიწის ლურჯი ფერი შეერევა ცის უთვალავ ფერებს. როგორც ბოლო კლასის სევდიანი ბოლო გაკვეთილი, განშორება დუმილს შეიფერებს. ახალი

გამოიდარებს, როგორც ბევრჯერ გამოიდარა... ცა გაიცინებს, როგორც ბევრჯერ გაუცინია... დრომ უკითხავად ბევრი რამე თუკი მოგპარა - ნუ გაიკვირვებ, დროს ცოტასთვის დაუცინია?! გაგიხარდება - განა, ცოტა

ჩემო სამშობლოვ, ვიდრე წარსულს შეგადარებდე, შენ, ოქროსწამებ მოხატულო, დღეთა ქმნილებავ, მანამდე მანძილს ვეფერები შენს და მთვარემდე, რომ საალერსომ საკაშკაშოდ მოსვლა ინება. მსურს,ყველა ფერდში ნაბიჯ-ნაბიჯ

ერთხელაც შევძელი და ძალიან დავიძახე საკუთარი სახელი. მგონი ხმა ისე გადაიხარა, შეუხუნდა ჰაერს აჩქარებული ბგერებით მიკროტალღური ხასიათი. დიდი გმირობაა, დახუჭვით გაცვეთილი თვალებიდან რამის გამოდენას

მინდა, ნუგეში ვიყო, ხელი ჩაგკიდო მყარად. იმედად გვერდით გედგე, ჭირში და ლხინში მარად. განუგეშებდე სიტყვით, მხარს გიმშვენებდე მინდა, მზე გვიცქეროდეს ციდან, გაგვითბოს გული ციდა. მინდა ნუგეში ვიყო

უფლის ციხესთან დგას ნანგრევები ცისგან მიწაზე ნასახსოვარი. ყაყაჩოებად ლივლივებს ველი, შენს თავს მახსენებს აქ ხეივანი. მრავალ წლის მერეც გაზაფხულია, ირგვლივ გამქრალა წარსულის კვალი. სულში სიტკბოც კი

ვნებააშლილი ქარები ფოთლებს ურხევენ ტირიფებს, ეკალი შემოხვევია ჩემს მიტოვებულ ბილიკებს. ფოთოლთ შრიალი, ჩურჩულით არღვევს იქაურ სიმშვიდეს. სიზმარში ვცდილობ გზის პოვნას, ტაძართან როგორ მივიდე. ჩემი კუთხე

ვერ აგამღერე, ვერ ჩაგაცვი ატმის ყვავილი, ვეღარც მოგარგე სიყვარულით ნაქარგი ფარჩა, არ მომიფრთხილდი, ვერ მიცანი, რომ ვარ ნამდვილი და გრძნობა ჩემი გადააგდე, აღარსად დარჩა... ბედი ტრიალებს დაბადება -