პოეზია

ნეტავ მართლა რა იფიქრა ჩემმა დიდპაპამ, როცა სამ შვილს ხელი მოხვია და სვანეთიდან ბარში დაეშვა. შეიძლება, ღვინო უყვარდა? აკი, მთელი საქართველო გადმოიარა კახეთში რომ ჩამოსულიყო და ვაზის რქა გადაეწვინა.

დიდ ფუმფულა პლედზე ნემსი დამივარდა. ვერცხლისფერი ნემსი ვერცხლისფერ პლედზე. თვალებს ვაცეცებ, მაგრამ ვერ ვხედავ. ხელისგულებიც ვერ პოულობენ პაწაწინა წვეტიან რკინას. მალე ოთახში შემოირბენს ჩემი შვილი და

ახლაც შენი ჩუმი ცრემლი გამახსენდა, იებივით გიბრწყინავდა თვალში, მეტს ვერაფერს ვერ ვხედავდი მაშინ, დედა, შენს ღიმილზე მეოცნებე ბავშვი. შენი ხელი უსაშველოდ რომ მომინდეს, ღამეები გავათენო თეთრად... თუ

უკიდეგანო ბინდია რადგან, ცას კოსმიური ზმანება სერავს და ცდომილების თაღოვან კართან, ჩამოგვირისტდა დაისის კერა. ცის კიდემ ისე აიდგა ენა, დააფრთხო ღამე ჭექა-ქუხილმა. გადასწვდა სივრცეს ნატყორცნი მზერა და

ვიშვი... უფალმა მადლად მომმადლა აზრი და გონი... და ამაყოლა ხვიასავით დედ-მამის ძირებს... ძირებს მადლიანს, მამა-პაპურს, ოფლისგან მორწყულს... გავნოყიერდი... გადავყლორტე კვირტები მზისკენ...

Რას მეჩურჩულები? Ნუთუ, მარადიულ ცხოვრებას ელტვი? Მითხარი, ყველა შენი ფიქრი ასეთია? Შენ ჩვენ არ გვიმზერ, არც გვისმენ. თარგმანი მარიამ გაბუნიასი Მინდვრის

ჰამაკში ვწევარ... ვისვენებ და შევცქერი ზეცას... ღმერთო!.. ზეცაში ფილმად ვნახე ჩემი წარსული... ჩანასახიდან (როს ჯერ კიდევ მუცელი მეცვა) ვითვლი დროის ზრდას... რა დრო გასულა... დედამ იკივლა...

ქარს არ ვუფრთხოდი ერთ დროს, ახლა ნიავიც მყოფნის, როგორ დავღლილვარ, ღმერთო, ადამიანად ყოფნით. სულის მზე ავა-ჩავა, მიმძიმს ჭურჭელში თიხის, ვერ ვუგებ ავან-ჩავანს ამ ცხოვრების, - არც მიღირს. *** ქარს

მნათობი ნათობს, ხალხის ხედვა მაინც ბნელია, სიმართლეს მტვერი მორევია, რწმენას ერესი, საკუთარ თავზე ივიშვიშო ახლა ძნელია, რადგან სამშობლოს ტკივილია უპირველესი. რაა სიცოცხლე, გაელვება წუთიერ სიზმრის,

ვით განშორების მაცნე ბარათი, ისე იწვოდა შენი სინაზე და მთვარე, როგორც უხმო ჯალათი, ისევ ჩნდებოდა მწუხრის ზეცაზე. მე კარგად მესმის, აღარ იქნება სხვა ფაგოტებით სულის შერხევა

ჰაერში ხელებს გაშლი და გსურს აიმგზავრონ ხელებმა აყვავილებულ ვაშლიდან – უთქმელი ბედნიერება. ხმაურს ზიარად დავეძებთ – ბგერებს შევხსენით ღილები და ცის უხილავ საცეცებს ცალ-ცალკე ვემორჩილებით. ჭალებს

შუაღამეა, ყველას სძინავს, ამ მკვდარ ოთახში, სუნთქვაშეკრულს და უსიცოცხლოს მიჯობს რა უფრო, ახლა რომ ჩემთან მოხვიდოდე გაშლილი თმებით, ანგელოზივით, მაცოცხლო და გამესაუბრო.

იქნებ ამ ზამთარს გადავურჩე! მერე თუ მოხვალ ამ ნაცრისფერი დღეებისგან, გამომიხსენი! იქნებ ამ ზამთარს გაპატიო შენი არყოფნა, იქნებ და გული უშენობის ტკივილებს ბოდავს... წუხელ, სიზმრებმა გამოძერწეს შენი

თვალზე ნამი მომადგება, ამწვანდება დარდის დვრიტა, მარტმა შენი მონატრება მტევანივით შემაწყვიტა. ცა ნაცრისფერ იადონებს შემოახვევს ხაკის ქობანს, თუ ღიღილოს ვეამბორე, ძეწნა წყევლით ამომქოლავს. მონატრება

არა, ამ სხეულში ვეღარ დავეტევი, ლამის გამიგლიჯოს სისხლმა საფეთქლები. გულის კედლებს სცვივათ უკვე ნაფლეთები, ვგრძნობ, რომ ვერ გავუძლებ, მალე ავფეთქდები. არა, პატარაა ჩემთვის ყველაფერი ვცდილობ, რომ