პოეზია

მეცეკვე შენი მშვენიერებით, ვიოლინოთა სიმხურვალეში. მეცეკვე, ვიდრე გული ძგერების არსუშიშარი მტანჯველ ღამეში. იყავ მომტანი ჩემთან სიმშვიდის, ვით ზეთისხილის ნანატრ ტოტისა,

რატომ დამეკარგე უმიზეზოდ, მე კვლავ კენტად ვარ და სოფლად ვრჩები, შორს ხარ, მაგრამ მიხმობს შენი ეზო, ეზოში მოშრიალე ალუჩები. ეზოც გავერანდა ნაფერები, ქალაქს წახვედი და დაიკარგე, ახლა იმ თუთის ხეს

მობრძანდი, ჩემო ქალბატონო, მობრძანდი; დაღლილხარ; როგორ დაგბანო ეგ პაწაწინა ფეხები, არც სურნელოვანი ვარდის წყალი და არც ვერცხლის თასი მაქვს. ნაზიმ ჰიკმეთი 1902-1963 დიდი თურქი პოეტი და საზოგადო

დედის ფასივით გვიან შეცნობილ ღმერთს ვთხოვ: სულ მომცეს ცუდი ამინდი და მომიტევოს, რომ ვარ მიმნდობი და სიჩლუნგემდე ვარ მიამიტი!.. ფარისევლობას არ ვიმჩნევ ძმათა და სულში ვიძვრენ იუდიკოებს;

გაქრა წლები, თვალ-ხელს შუა დრომ წაიღო, წლები გაცდა, ვერაფერი ვერ შევძელი, არ შეცვლილა ვნების გარდა, თითქოს სადღაც მირაჟებში მიცხოვრია, ოღონდ, მართლა! ჩემს თავს ბევრჯერ შევუძახე: ღმერთო, რა ვქნა?

ეს ამბავი მაშინ მოხდა, როცა პირველი ადამიანი გამოჩნდა, რომელმაც გარკვეულ ხანს იცოცხლა და ბოლოს ყოვლად ქრესტომათიული სიკვდილით მოკვდა და სამი დღის მერე (კინოშიც ნახავდით) ფეხზე წამოდგა,

ამ ქალაქში ხშირად ყვავილს მესროდნენ, კანტი -კუნტად ტყვიასა და ისარს, ალბად მისთვის ვდიდგულობდი ესოდენ, სიყვარული მიბიძგებდა წინსვლას. ჩემი გული სიხარულით ფართხალებს, თუმც სიბერე სიჭაბუკეს ვერ ცვლის,

ნუ მიმაჩვევ უშენობას, ნუ მიმაჩვევ, უმზეოდ ხომ წლები გამიხუნდებიან, კვირეები წევს უსიტყვოდ, სულს მეასედ ესიზმრება, რომ ლექსები ჩუმდებიან. ესიზმრება, რომ გათავდა ყველა ფერი, ნაფერები ფერები რომ

რამდენი რამე მივცოდე, ტალი მაქვს, ვანთე აბედი, მთებმა დარდი არ იცოდნენ– გულმა რა უგრძნოთ ასეთი... ცისკარს მამალი იყივლებს, ცას გადიფრენენ ბგერები, ჰაი, ცხოვრებავ, დილილმე, * * * რამდენი რამე

მე არ აგიწევ ხელებს ცაში, რადგან თვალები ისედაც მაგონებს ტბის პირას ანთებულ სანთლებს. გახსენებული ნიავი ისევ ისეთი ნაცრისფერია და ისევ დაკრავს სევდა წელზე შემოხვეული მკლავების, რომელიც არ მთხოვდა

სულს ბავშვობიდან ეძვირფასა ეს მყუდრო ბორცვი, სხლტედ აზიდულან სად ხეები და უშორესი ერისიონით ტკბობას მზერას არ ანებებენ. მაგრამ, როცა აქ ჩამომჯდარი გავცქერი არეს, წარმომიდგება, ამ სხლტის მიღმა როგორ

ჟინჟღლავს, განძარცვულ გორაკებს ნისლი აჰყვება მაღლა, ზღვა ღმუის, ქარი აღელვებს, თეთრად ქაფდება ტალღა. სოფლად კი დაღვინებული მაჭრის სურნელი მარნებს გადუფრენს, შუკებს ედება, გულს სიხარულით ავსებს.

მ-არადიული გრძნობის ქარცეცხლში, ი-ღვიძებს გული,გრძნობა ნამდვილი, ყ-ოველთვის შენთან და მუდამ ახლოს ვ-ერა რას აკლებს,დრო და მანძილი. ა-მიტომ მიყვარს,ამიტომ ვეტრფი რ-ადგან ჩემშია სახლობს და სუნთქავს

ჩემი საქართველო სულში ტკივილებად მინთია... ისე მენატრება, ვერსად, ვერავისთვის მითქვია. ახლა ფოთოლცვენამ ისევ ამიწეწა ფიქრები, ჩემი ქვეყნის დარდით, გულში გამიყარა ისრები. მალე აცივდება, თოვლის ფიფქი

ცხოვრების დაწყება თავიდან ძნელია, ვყრი ირგვლივ ყველაფერს, რაც უკვე ძველია, ვიშორებ სიმძიმეს, ცა კი ზღვისფერია და ასე მგონია, ქვეყანა ჩემია. ძნელია სიცოცხლე, ცხოვრება ძნელია, სადღაც შორს ვიტოვებ, რაც