პოეზია

შენს გვერდით ყოველი დღე ატმის ფერია, თეთრი ისამნის, ლავანდის სურნელით. სიყვარულს არა აქვს ასაკი, მგონია, ხანდახან გოგო ვარ, გიჟი და სულელი. ჩვენს ბაღში ალუბლებს შევარქვი საკურა, ცისფერი ზეციდან მზე

ერთ ზაფხულს ის მიდი მდელოზე, როგორც ყოველთვის, ცოტა ხნით ჩერდება გუბესთან, რომელშიც ხშირად უყურებს თავის ანარეკლს, რათა აღმოაჩინოს ცვლილებები. ხედავს იგივე ადამიანს, ქალიშვილობის საშინელი მანტია კი

ალმოდებული დამხატე ვითარცა რომი ცეცხლი მეკიდოს თმებში ნესტოებიდან პირის ღრუდან მდიოდეს კამლი იწვოდეს ციხე კისრიდან ქვევით ბუღი სდიოდეს ბორცვებს გატკეპნილ

გავრბივართ, ვფრინავთ, სულ მუდამ ვჩქარობთ, რატომ გვაშინებს ბედნიერება?! ოკეანეში ვუშვებთ ხომალდებს, რომ გაგვიტაცონ თეთრმა გემებმა. გავრბივართ, სადღაც ვიჩქარით მუდამ, მიჰქრის მანქანაც, მიჰქრის,

არსებითად მნიშვნელოვანი პაუზის შემდეგ, ცრუ არყოფნიდან ჩემს ოთახში გადმოვინაცვლე. ფართე სავარძლის სახელურებს გულმშვიდად ვენდე და უსაფუძვლოდ დაწუნებულ სალექსო მარცვლებს გავყევი უხმო სიშორეში,

ვწერ: ღამემ ბინდი თავქვე დაიგო, ხევში ზმორებით ზოზინებს ნისლი, იქნება ახლა მაინც გაიგო, სიკვდილო, შენთვის რომ ვეღარ ვიცლი. ვწერ: სადღაც ღვარი გაბმით ქვითინებს, სულ გაიგიჟეს ძეწნებმა თავი, ვწერ:

ჭალაში, სადაც ვერცხლისფერი მოჩქეფს მდინარე და შეშლილივით ეჭიდება ნაპირზე ხავსებს, სადაც მთებიდან მზე იღვრება პირმომცინარე და აქაფებულ არემარეს სინათლით ავსებს, ყმაწვილ ჯარისკაცს ბაგეგახსნილს

(დ)ადევნებული კითხვა ვარ - რატომ? მოულოდნელად შენთვის დასმული, შენი აწმყო ვარ და არა მარტო.... ვარ მომავალი და ვარ წარსული! ის სამყარო ვარ, რომელშიც შენ ხარ, სადაც სიტყვებით ვაგებ სასახლეს, მე ვარ

გრძნობას დავლანდავ სადღაც შორეთში, ტანს აბლაბუდის კაბა მაცვია. გადავეშვები გრძნობის მორევში ჩემი ფიქრები უკვე ანცია. უკვე დახტიან მაჯლაჯუნები, ცდილობენ სულის ამოხდას ბნელში. მაგრამ უარით დატანჯულები,

ეს შავი ზღვაა, მშვენიერო! ამ გარიჟრაჟის ცივ, მზეთუნახავ სარკეებში ზღვა მონარნარებს, ზღვა დაგიბრუნებს სიყმაწვილის უწმინდეს დღეებს, გაჩუქებს ღამეს, ქრიზოლითებს, სევდის მარმარებს. ქალი და ზღვა 1 ეს

მეც მოვისვენებ, ცხოვრებაო, თუ დალაგდები!.. სადღაც სარდაფში ობდებიან არტეფაქტები, მომრავლდა ირგვლივ ჩემი სიტყვის ბანზე ამგდები და ზოგ-ზოგები, რომ შეხედო, ჰგვანან ბაცილებს.… რა დრო მოვიდა, სნაიპერი

ვარდობის თვეს, მაისის თვეს მზე სიამეს ახლიდა, მოდიოდი და მოგქონდა სიხარული სახლიდან. არცა შური, არცა წყენა, ბოროტ გზებზე მავალი, მიცემოდეს დავიწყებას მრავვალ, მრავალ, მრავალი... მხოლოდ შენ ერთს

სულში სიმარტოვე თუ დამძიმდა, ბილიკს გავუყვები ქვა-ღორღიანს... ნამით დაცვარულ და ატირებულ მინდვრებს გადავხედავ მთა-გორიანს... ყლორტებს ხელს შევავლებ გამოკვირტულს, თრთოლვით ნუგეშს ვეტყვი ამბორიანს...

როცა ერჩოდნენ, ღმერთი უთვლიდა, რამდენს ესროდნენ ჩუმად ზურგიდან. ვერ ვგრძნობდი ხელებს, წვიმის წვეთებში საკუთარ ცრემლებს ჩუმად ვეძებდი. *** როცა ერჩოდნენ, ღმერთი უთვლიდა, რამდენს ესროდნენ

ყველა უშენოდ განვლილი წამი ჩემთვის სიკვდილის ტოლფასი არის, ყველა გზას მაინც შენსკენ მოვყავარ, და მაშინ ვსუნთქავ ახლოს რომ მყავხარ... არ შემიძლია!.. ბევრჯერ ვეცადე!.. მაინც ვერ მივწვდი მაღლა ზეცამდე,