პოეზია

მე წვიმა მზრდიდა, როგორც კიპარისს, ზღვის ნაზი სიო, ოცნება ღამის. ჩემი ბავშვობა, ვხედავ, იქ არის, მეფერება და კოცნას მიგზავნის. ლამის არწივის ფრთები შევისხა, ლამის დავლეწო ცივი ქარები. მომეცით ჩემი

“...დიდხანს მესმოდა ყორნის ჩხავილი. შემდეგ, როდესაც წახვედი ჩემგან, მიდიოდი და მიგქონდა სევდა - ჩემგან მოძღვნილი ლურჯი ყვავილი; თვალს მიეფარე - ვიფიქრე, მორჩა, დღე დაღამდა და აღარ ინათებს. თან

ქვაკაცა, მომხვიე მზისფერი ტორები, მიწას დარდის ბელტად შეზრდილი. ღრუბლები მოედნენ ცას ზანტი ზმორებით, სითეთრე ფსკერისკენ შეზიდეს. რა ცოდვით მიჰკვრიხარ კლდეშუბლა გორაკებს, რა სისხლი გიმძიმებს მუხლებს,

წუხელ მამაჩემი დამესიზმრა შემიყვარეო, სიკვდილის წინ მევედრებოდა.. ახლა მაინც შემიყვარეო.. მიყურებდა თავისი მწვანე და წყლიანი თვალებით და ტუჩები უკანკალებდა... შემიყვარეო, ეს მითხრა მხოლოდ. ხელებს

* * * ერთხელაც დილით წუთისოფელს ავუბი მხარი, ბრბოს შევერიე და მათსავით დავიწყე ქცევა. ვჩანდი, როგორაც თეთრ სხეულზე დამჯდარი ხალი, შეუჩვეველ თვალს შეუმჩნევლად ვერ გაექცევა... ვუსმენდი როგორ

ვეძებ დაგდებულ კალამს, ვეძებ გაცვეთილ დღიურს, ოდეს დავწერე სადაც, ვისთან ვტოვებდი ჩემს გულს. გადავასწორო მინდა, ძველი ნაწერის ბწკარი, ძველ დღიურს ვეძებ დაგდებულ კალამს, ვეძებ გაცვეთილ დღიურს, ოდეს

ამბობენ, რომ დრო ყველაფრის მკურნალია. მე კი ამ დროს არასოდეს ველოდები. პირჯვარს ვიწერ დაჩოქილი, მუხლმოყრილი. უფალს შევთხოვ მოაცილოს სულს ბორკილი. დრო ყველაფრის მკურნალია? - ტყუილია! დრო ყველაფრის

დარდმა და მწუხარებამ დააჭკნო ეს ქალი, ეს ქალი, წარსულში რომ ჰგავდა ყაყაჩოს, სასტიკმა ცხოვრებამ დასეტყვა, დამეხა, დაცეცხლა დააზრო და დააბერა, ლამის დაახრჩო (ეჰ, რა ძნელია დევნილის ხვედრი).

მე და ტირიფი ვსაუბრობდით ერთხელ წყლის პირსა, მკითხა: ძამიკო, ჩამოგტირის სახე რისთვისა? მეც მოვუყევი შინაარსი ჩემი ფიქრისა და მის თვალებში აირეკლა სევდა ნისლისა. *** მე და ტირიფი ვსაუბრობდით

სულში მარტოობის უფსკრულია, ცალყბად ღაღადებენ ნარცისები... უხმო რიტორიკა უძლურია - თუკი სინანულით არ ვივსებით. მიუწვდომელი სულში მარტოობის უფსკრულია, ცალყბად ღაღადებენ ნარცისები... უხმო რიტორიკა

ტანს მოტკეცილი კაბა, ღილის აწყვეტა მკერდზე, სურვილს სევდაში ვმალავ, ფიქრი გამექცა ბედზე... ზოგს დაებედა ოქრო, ზოგს დაებედა ვერცხლი, მე შენთან ვიყო ოღონდ, *** ტანს მოტკეცილი კაბა, ღილის აწყვეტა

უღელი ხარი ქშენით მიარღვევს გაყამირებულ მიწას ბელტებად, ჟუჟუნა წვიმამ თუკი მიუსწრო, გადასკდებიან ძუძუს კერტებად. ხნულში გავლებულ კვლებს რა აავსებთ, სიკეთის თესლი სად ეშოვებათ? მე ვტოვებ სცენას

შემოასკდა თქეში ფანჯრებს, მე კი შენს გზას კვლავ გავცქერი. ქარი თითქოს კარებს ამტვრევს, ისევ უჩემოდ გაძელი. შემოვიხვევ თავზე ფიქრებს, *** შემოასკდა თქეში ფანჯრებს, მე კი შენს გზას კვლავ

სადამდე უნდა ვზიდოთ მონობის უღელი?! რისთვის მოგვიყვანა გმირებმა დღემდე?! რომ გაუშალონ მტრებს ფიანდაზები და შიმშილით ქართველებს კლავენ. სადამდე იყოს სამშობლოს ღალატი?! ამას სწავლობდნენ სკოლაში?!

ვარსკვლავებივით გეხვიოს, თუნდ თავზე ლამაზმანები. იმ ერთის მოგკლავს სურვილი, ვინც მოგიხურა კარები. საბედისწერო თვალები ვარსკვლავებივით გეხვიოს, თუნდ თავზე ლამაზმანები. იმ ერთის მოგკლავს სურვილი,