პოეზია

მე დედა ვარ და გულით დამაქვს თქვენი დარდები, არ გაიკვირვოთ, თუკი ასჯერ გკითხოთ - როგორ ხართ? თვალწინ გამირბენს სიყვარულის წამი კადრებით და მონატრების ცრემლებიც კი თვითონ მოგორავს. ჰო, დედა ვარ და ვერ

სული მიჭირავს კბილებით, სიჩუმე ჩემი ყვირის, ხიფათს ვერანაცილები, ჩემში ვერ იშვა გმირი. სილაჩრე თითქოს დავმარხე, გულადობასაც ვჩემობ, მალამოდ ვერ მოგეფერე, *** სული მიჭირავს კბილებით, სიჩუმე ჩემი

გულის დედოფლად მინდა რომ ვიქცე. დარახტულ რაშებს მოვყავდე მშვიდად და წელიწადის ოთხივე დროში, ატმის ყვავილის ვფეთქავდე კვირტად. მინდა ვნებების კალაპოტს ვშლიდე, ვგავდე ქარიშხალს აპრილის თვეში.

სულსა და სხეულს მოვუწყე კორიდა, დიდხანს ვფიქრობდი – ეს დღეც მოვიდა. ვიცი ერთურთში ექნებათ ომი და სულის გამარჯვება სხეულზე მომინდა. სულსა და სხეულს მოვუწყე კორიდა, ავუფრიალე წითელი ნაჭერი, სული

ადამის მოდგმის ცოდვები რომ გამოგესყიდა, ამქვეყნად შენი მოვლინება ღმერთმა ინება, ვერ შევიმეცნეთ, უარვყავით მადლი ზეციდან, ვშოლტეთ და ვროზგეთ ღვთით შობილი ჭეშმარიტება. ჯვარზე გაკრული, გაყიდული ოცდაათ

მომენატრე, მომენატრე ამ დღეს ერთობ, ვერ დაძლიე სიჯიუტე, ვხედავ, მტკიცე. მაპატიე, შევაბერდი ამ მთებს, ვერ ვთმობ, სადაც წახვალ მოგყვებიო, დამიფიცე, მაგრამ ბარი ვერ დატოვე, არ ისურვე, რომ ამ მთებში

სული სხეულში გამომწყვდეულა, სხეული, სულის გამხდარა მტერი; ნეტავ შემეძლოს ნაწილაკებად მიმოვიფანტო, ვით ქარში მტვერი, რომ ერთდროულად შევაღო კარი, სამყაროს ყველა მიმალულ სხვენში; ღირდა სული სხეულში

შენამდე მანძილი ძალიან შორია, ფიქრით კი დავძრწივავ მაგ თმების სურნელში, სხეულში სასტიკი უაზრო ომია, ტკივილებს მიმალავს წვიმები ღრუბლებში. ვიცინე, ღიმილში ჩავმალე დარდები, ქარებით გავტეხე წამწამზე

თითქოს სამყარო მხრებით დამქონდა, ჯვარის სიმძიმე არც კი მიგრძვნია, ბედის ფურცლები ქარს რომ გაჰქონდა, დღეს... შეგროვებაც არ შემიძლია. ჯვარის სიმძიმე! თითქოს სამყარო მხრებით დამქონდა, ჯვარის სიმძიმე

ფეხის დადგმისთვის ვერ გაგიმეტე, მე ხომ ყველაში გაზაფხულს ვხედავ, იებს, შროშანებს, გვირილებს მინდვრად ვკრეფ და ფიქრებში ფეხს მიწად არ ვდგამ. მზემ გაიმეტოს თბილი სინათლე, ცისკენ თვალებით ვიმზერ

რა მოგივიდა, ძვირფასო, რატომ აღარ მწერ წერილსო, შენს სიტყვებს ნამივით ველი, იმედად ამოწვერილსო. ხმას არ მცემ, ზურგი მაქციე, რა მოხდა, რად მეურჩები? ყურში მითხარი ჩურჩულით, მ თ ვ ა რ ე მ გ ა ჩ უ

სამყაროს ახშობს ხმა უსასრულო, ქარტეხილებმა ვერდაძლეულმა, ამოგაკვნესა რამდენჯერ გულო, მაარტოობისგან გადალეულმა. მარტოობაში ნაპოვნი ღმერთი სამყაროს ახშობს ხმა უსასრულო, ქარტეხილებმა ვერდაძლეულმა,

მაგ მარგალიტებს შენი ქვეყნის მიწა ინახავს... ჩვენს საქართველოს გმირობები შესწირეს ბევრი და შენნაირი არც თუ ისე მრავლად გვინახავს... ვიცით_ ისიც კი არ ჩაიდე პაწია გულში, _

როგორ ამირიე ისევ გზა და კვალი, თან კვლავ დამდურებას ვბედავ, თუ არ წარმოადგენ ჩემთვის აღარაფერს, რატომ მინდა შენთან, ნეტავ... ხომ ვთქვი, არ გაქრება შენი სიახლოვე, კვლავ ჩემს გულთან ახლოს გხედავ,

ჩვენს თვალებიდან წამოსული მეტასტაზები... სულს მოგვდებია... მოგვრევია... ვერას გავხდებით!.. ჩვენი ფერები, ეს თვალები - *** ჩვენს თვალებიდან წამოსული მეტასტაზები... სულს მოგვდებია... მოგვრევია...