პოეზია

მუყაოსფერი სილუეტის მშრალი კონტურით, კვლავ იხაზება ჭუჭყის ქსოვილის ყველა უჯრედი... და ნეშომპალად გადაქცეული ფოთლების სისქეს ნაკვთებად ირჩევს სახის ოვალი, ჩაჭედებული თითების ძაბრში... *** მუყაოსფერი

სიჩუმე ბუდობს, შესდგომია კედლებს სიცივე. სახლის სახურავს ეპარება ღრუბლების მოთქმა... - მიგატოვესო?! - შემზარავად ქარი სისინებს და გამოკეტილ კარის ურდულს გაუდის ოხვრა. მიტოვებული სიჩუმე ბუდობს,

უძველესი აიაა ეს ქალაქი, ოდითგანვე მეფე ტახტზე აქაც მჯდარა, ქუთაისი კურთხეული ხელმწიფეთა.... დავითის თუ...ბაგრატის თუ..ვისი არა. მარჯვენაში ხმალი ეპყრათ ქუთაისი უძველესი აიაა ეს ქალაქი, ოდითგანვე

ნიჭიერია ქართველი ძლიერ, ემოციური, ჯანით ძლიერი, სახით ლამაზი, ბუნებით ფიცხი, ამპარტავანი, გონით ჭკვიანი. ულამაზესი კულტურის ერი, ქართველი ნიჭიერია ქართველი ძლიერ, ემოციური, ჯანით ძლიერი, სახით

ნაკეთრალია ჩემი სხეული, ეს ჩემი გული - ნაკეთრალია, ემოციებით აზვირთებული, თეთრი ნათება და ასტრალია. მაინც მოგიძღვნი შეშლილ სტრიქონებს, უკვდავება ნაკეთრალია ჩემი სხეული, ეს ჩემი გული - ნაკეთრალია,

ჩვენ უფლება გვაქვს გვიყვარდეს თოვა და დიდი ზამთრის ელვარე ლანდი, რომელიც თოვლის სიმშვიდით მოვა, რომელიც თოვლის სიმშვიდით დადის. გტოვებ და მაინც მივდივარ ვერსად, *** ჩვენ უფლება გვაქვს გვიყვარდეს

შემომესია ერთ ღამეს მე საფიქრალი მწველი და სატკივარს ისევ ფიქრი და მერე ლექსის თქმა შველიდა. ჩემს ლექსებს თურმე უსმენდა ვიღაც ყბედობის მსურველი, შემაქო, მაგრამ ჩემს თვალში მაინც გამოჩნდა სულელი. თუმც

თვალებს ვხუჭავდი, როცა რიტას ხელი ჩემს თმაში რბილად დაცურავდა, მაოგნებდა მისი გრძელი ნაწნავი, პარიკმახერები რომ ასე იშვიათად ატარებენ. ვინც სხვის თმებს ჭრიდა მთელი ცხოვრება,

მოუხდებოდი პარიზის ქუჩებს; შემოდგომიდან გვიან მარტამდის,- პორტვეინით და ქალებით მთვრალი, ღამით, მულენ რუჟს ფიქრები მირზაანში ფიროსმანის ეზოში მოუხდებოდი პარიზის ქუჩებს; შემოდგომიდან გვიან

ჩემს მაგიდაზე, წიგნებს შორის, სრულ სიჩუმეში. - მისი უკანასკნელი თავგადასავალი ბუზი ჩემს მაგიდაზე, წიგნებს შორის, სრულ სიჩუმეში. - მისი უკანასკნელი თავგადასავალი. ... ჩანასახშივე თითქოს ვიღაცამ

არადა ცეცხლის სუნი ჰქონდა მაშინ ყველაფერს, თვალებსაც, ხელზე ნაოჭებსაც, გზებსაც, ჩრდილებსაც, თუმცა ვამჩნევდი, მომავლიდან როგორ მზვერავდნენ ცხოვრების გრძელი, ხშირად ღია გაკვეთილები, მომწონდა ცეცხლი, და

შენი საწოლია, დავიწყების ადგილია უსასრულო. ბრტყელი კედელი მეხსიერების არქონას ღაღადებს შორიდან. შენ ბრუნდები სახლში, ფიქრების ხერხემალზე გადავლით, შენ, როგორც დაღლილი ყვირილით, უსასრულო დაბრუნება

ნიავში ლაღად მოქანავე კვირტების ჩქერი აცოცხლებს ეზოს, როგორც გუბეს ცურვა კალმახის, მოწყენილია უჩემობით სამკვიდრო ჩემი, - თქვენ უნაკლოდ ვერ წარმოიდგენთ, - შორით ნაცქერი

მე ვნახე სუსტი და მაწანწალა, ბებერი ძაღლი იდგა მუხებთან, მშიერს და დაღლილს ჰყოფნიდა ძალა, და ახლოს მისულ სიკვდილს უყეფდა. ძაღლი მე ვნახე სუსტი და მაწანწალა, ბებერი ძაღლი იდგა მუხებთან,

შენ სვამ ჩემს ლუდსჩემს ყავას ჩემს სისხლს ჩემს კოქტეილს სახელწოდებით “წვიმა და ქარი”. ვინ იფიქრებდა ამას ოცდათხუთმეტი მილიონი წლის წინ როცა ასე სციოდათ პლეზიოზავრებს. ვინ იფიქრებდა