პოეზია

ბებერ მუხასთან ჩამუხლულა მოხუცი კაცი...ეტყობა ძლიერ დაუღლია ცხოვრების რიახს... თითქოს იმასაც მოსდებია ხესავით ხავსი... მოხუცი კაცი ბებერ მუხასთან ჩამუხლულა მოხუცი კაცი...

როცა მზე ტირის, ქარიშხლები წვებიან ზურგზე, ისმის წიკწიკი უდაბნოდან ქვიშის საათის... მცირე ისარი მოზრდილ ისარს პირისპირ უმზერს,- დუმს მასლაათი. როცა მზე ტირის როცა მზე ტირის, ქარიშხლები წვებიან

რას ამბობს პოეზია? შერჩა კი მას ძალა რაიმე ქმედითისთვის? რა შეუძლია მოიმოქმედოს პოეზიამ, როცა შიმშილი რიგითი პარლამენტარივით ვერაგია? რაზე მეტყველებს ჩემი ენა? რა ენაზე ვმეტყველებ, როცა შენ

ბოდიბილდინგი - სხეულის კულტი: გავივარჯიშოთ ყოველი კუნთი! ძირს მერყეობა! ძირს რეფლექსია! ვაშენოთ ტანი, ვით ეკლესია! ვაშენოთ ტანი დღითა და ღამით!.. ბოდიბილდინგი ბოდიბილდინგი - სხეულის კულტი:

დღე მზის სარკეში გატყდა შუაზე. სივრცე მზის თოვლით ჩამონაქსოვი; და სიხარულით თითქოს დასრულდა. ბროლის ლანდებში ვწუხვარ, ჟუაზელ! მიქსოვ ყვავილებს თეთრი თითებით, ნაზი ღიმილით და მზის ძაფებით,

იალაღზე შეფენილი ფარა, ცის თაღებზე მიბჯებილი კლდენი, ამას ყველას თვით უფალი ფარავს, ეს ლამაზი სამშობლოა ჩემი. ეს ლამაზი სამშობლოა ჩემი იალაღზე შეფენილი ფარა, ცის თაღებზე მიბჯებილი კლდენი, ამას

ღვთიურ ქალაქში სევდისფერი იღვრება მთვარე, მოქნეული აქვს ეშმაკს კუდი მეტად ვერაგი, ყველა ნაბიჯი სიკეთით და სიწრფელით კვალე, ვერ დაინახოს, ვერ გაიგოს თუნდაც ვერავინ. მხოლოდ უფლის გზა არის მუდამ

Pardon მისიე, რაღაც ახალს მღერის ეს გული, თავისუფლებას, აღმართულს და გაშლილს ჭიუხად, ვატყობ სხვისი ხარ, არ იქნები ჩემი ერთგული, მაგრამ საკუთარ გრძნობისთვისაც დავრჩი ჯიუტად. ვხედავ წინასწარ- ეს დრო

იყო ის დრო მჭირდებოდა გზამკვლევი, ის დროც იყო გზას ვიკვლევდი თავადაც, ვცეკვავდი და მე ვიყავი დამკვრელიც, სუფრას ვშლიდი, თუმცა მერქვა თამადაც. იყო ის დრო ვთვლიდი ქვათა სამანებს,

დეკემბერს უყვარს თეთრფარფატა თოვლის ფიფქები იანვარში,რომ მოირთვება ათას ფერებად, შობა-ახალ წელს მოსალოცად თქვენთან მოვედი მინდა გისურვოთ სიცოცხლე და ბედნიერება! თორმეტი განცდა დეკემბერს უყვარს

მე ვწერდი მხოლოდ გულწრფელად მართალს, ვწერდი ბნელ განცდებს ადამიანურს, სულს რა განგება, რა ნება მართავს, რა უხილავი მას ერთვის ანუ *** მე ვწერდი მხოლოდ გულწრფელად მართალს, ვწერდი ბნელ განცდებს

ლურჯ გულზე გადის პარიზული მერიდიანი, იმედიანად იკვეთება სულის გრძედებით. სამკუთხედ გრძნობას შუაზე ვყოფთ,ჯერ მედიანით... ვატყობ წაქცეულ რვიანივით გამიგრძელდები. პარიზის ცის ქვეშ პაემანზე ორ ცას

ცა ელვა-ჭექით სიბრაზეს აჩენს, მოაპირქვავა ღრუბლის მათარა, შენ მეკითხები, -წვიმაში დავრჩეთ?! და მე გპასუხობ, - რატომაც არა! ფეხისთითებზე შემდგარმა წვიმამ, თავზე შხაპუნით გადაგვიარა, მერე წვრილ წელზე

მზე სულ ერთია! სულერთია ვინ რასაც ამბობს, სულს გავაშიშვლებ, დამირწიე გულის აკვანი, პოეტად მოველ! დავწერ იმას დრო რასაც მანდობს, შემოვიმსხვრიე ჩაკეტილის ბნელი საკანი. მ ე შ უ ა ღ ა მ ე მზე სულ ერთია!

ახლა ჩვენ ვხედავთ აქამდე როგორ მოვედით, ვიარეთ. ბევრი ვიარეთ. ვიარეთ, ვიფრინეთ, გათენდა ოღონდ მხოლოდ ის ხედავს სინათლეს, *** ახლა ჩვენ ვხედავთ აქამდე როგორ მოვედით, ვიარეთ. ბევრი ვიარეთ. ვიარეთ,