პოეზია

გზა დაეკარგა ზღვაში მენავეს, ქარმა ტალღებით ბნელს მიაცურა, ფიქრნი საცნობელს ვერრას ძერწავდნენ, შემორჩა ტილოს მინიატურა. ავად უმზერდა ცა გმობის მნახველს, თუმცა ტრიუმფის სდევა აურა, შეგრძნების წვეთი

არასტანდარტულ ქალაქში დაიბადნენ,მათი სარკმელები ერთმანეთს უცქერდა. უძრაობა მეფობდა ირგვლივ, საღეჭი რეზინებიც კი თითქმის არსად იყიდებოდა. საქორწინო ფიციც ისე მიიღეს,რომ ამაზე არც უფიქრიათ.

ხელებში მაკვდება ნოემბერი... სიკვდილისწინა „იავნანას“ ვღიღინებ და ტანს ვაყოლებ გამოგონილ ჰანგებს... დღის ყველა მონაკვეთი ისე შემზარავად ჰგავს ერთმანეთს... დღეს აღარა აქვს დრო და ვერ ვხედავ

შენ ბუნება ხარ მარადიული, მადლი ღვთიური, სული ციური და ნეტარება ამქვეყნიური, შუქი მზიური და კოსმიური. იქნებ აზრიც ხარ მარადიული, ან დემიურგი იმქვეყნიური, სულის განფენა სუბსტანციური და მისი

იმ ყვავილებს კრეფ, რომლის სუნიც ვაზამდე ქრება, შენ ისევ ისე უსულო ხარ, როგორც საგანი. მუცლიდან დამყვა ყველაფერზე წინასწარ ღელვა, მერე ნელ-ნელა ერთმანეთზე წერილებიდან იმ ყვავილებს კრეფ, რომლის

მზე შენი თვალებიდან ამოდის ოკაი, სძინავს ჩემს მკლავებზე საკურას, არ მინდა ჰარაკირი, მომკალი!.. ფრთები შემახე დაგანმკურნავ, საღამომ აირეკლა ჰიკარი, სამურაის სიზმარი მზე შენი თვალებიდან ამოდის

ჩამოვარდება ორსული მთვარე, ტანჯვით ღამდება, ვერ ახელს თვალებს. ახრჩობს წყურვილი, თან ცოტას ითხოვს, *** ჩამოვარდება ორსული მთვარე, ტანჯვით ღამდება, ვერ ახელს თვალებს. ახრჩობს წყურვილი, თან ცოტას

ღამით ბუკაცა ჭეშმარიტების და სიყალბის ნაბიჯებს ზომავს, სულის ძაფი რომ გავუყარე ცხოვრების ნემსში მაშინ ვიგრძენი პირველად რომ ‘’ მე “მივატოვე...და ახლა როცა სიმარტოვეს ჩავაცვი ფრაკი, ბუკაცა ( ჩემი

ზღვაურო ჩემო, მონელაო და მოწამწამო, შარშანწინდელიც მახსოვს შენი ის შენაპირი, ზღვის ნანდაურო, მორწეულო, მონა-წაწალო, მომაძებნინე ჩემი სევდის ჩუმი ნაპირი. ზღვის სონეტები 1. ზღვაურო ჩემო, მონელაო და

იმ ფეხის ჩადგმას უნდა ბედავდე წყალში, რომლითაც ტანი წაგექცა, წყალს კი ყინულად უნდა აქცევდეს ყველა მხსნელი და ყველა არავინ, ვისი მცდელობის მოლოდინითაც სიფრთხილემ თვალი ამოგიბრუნა, შეძლების იმ ფეხის

როგორც კლარჯეთში მზე ჩადიოდა, ისე წვიმდა და ისე ჰყვაოდა ჩემი ნატვრის ხე, ხელით დარგული იზრდებოდა და დრო გადიოდა... მე ისევ ის ვარ, შენ კი შეცვლილი ჰგავხარ მარტის თოვლს მიწას ადნები, მე ისევ ის ვარ

დაბრუნდი თამუნია თორემ მოადგა კარებს ზამთარი, დაბრუნდი თამუნია ღამე მომაკლდა შენით გამთბარი, დაბრუნდი თამუნია თორემ მოაწყდა ფანჯრებს ქარბუქი, დაბრუნდი თამუნია თორემ მომაკლდა სითბო და შუქი,

მსურს გავგიჟდე, თუ სიგიჟე ჩამეთვლება ნაკლად. მსურს მხრებში რომ მოვიკუზო, აშკარად და ნათლად. მინდა ჩუმად დამიძახონ, მე შეშლილთა აჩრდილი, მომაწოდონ თეთრი ფერის საბუთი და მანდილი. თუნდ ხმამაღლა

ეს ის თოვლია, შენ რომ ინატრე… დღეს მხოლოდ შენი ფიფქები ცვივა, (მეტად ლამაზი, ყველა წინაზე) შენი ფიფქივით სადა და წმინდა.და ჩემს წინ თეთრად იშლება სივრცე, და ჭადრებს ართმევს ფერებს, და ქუჩა ეს ის

ზღვაზე მამაჩემი გამახსენდა ვაზის მოშრიალე სანახებით... ცრემლი ხელისგულზე გზას აგნებდა, მუხლებს დაჰკარგვოდათ ასაფრენი... ზღვაზე მამაჩემი გამახსენდა ზღვაზე მამაჩემი გამახსენდა ვაზის მოშრიალე