პოეზია

იმ ზღაპარში ჩამრჩენია ქოში, ჟღალი, მერამდენე უპასუხო ბარათით.. მე რომ ვიყო გაზაფხულის კოხშინშხალი ნეტა სხეულს ქოლგით დაიფარავდი? გატეხილი გულის ვინ თქვა გამთელება, *** იმ ზღაპარში ჩამრჩენია ქოში,

მხრებს შეუდგამთ მწვერვალებს, ცის და მიწის სიმძიმე, ღვთის ემბაზში ნაკურთხო, ვინ თქვა შენი სიმცირე? შეხეთ ამ მთებს,ტიტანებს, ძალა მოსდგამთ ზევსური, ხმალნი უქარქაშონი, წილად გერგო

შემინდე მამაო იმდენჯერ დავეცი ხელებზე არ მყოფნის თითები სათვლელად, ყოველდღე უფალი გულიდან გავეცი ყოველდღე დაცემა მიწასთან მასწორებს შემინდე მამაო შემინდე მამაო იმდენჯერ დავეცი ხელებზე არ მყოფნის

უცხო ვარ. მხოლოდ დაკვირვებულ კაცს შეუძლია მიპოვოს ძუძუს ქვეშ მიმალული ჟოლოსფერი ჰემანგიომა. დედაჩემის ნათითურს ჰგავს ლაქა. უცხო ვარ უცხო ვარ. მხოლოდ დაკვირვებულ კაცს შეუძლია მიპოვოს ძუძუს ქვეშ

შემოდგომას რომ არ დაეშვა ყვითელი ფრთები, არ შესჩვეოდა ყინვა, როგორც ერთგული ძაღლი, რომ ვერცერთ გამვლელს ვერ ეპოვნა მის შიგნით შვება, ჩვენ ჩავიდინეთ ბოროტება და დავწვით სახლი. ჩვენ დავწვით სახლი

ბაბუას თოხი ბაღჩაში მარტო, თავისთვის დევს ხისტარა თოხი. ხელს თუ მოვკიდებ ატირდება ჩემი ბავშვობა. ის უნდა იდგეს იმ ადგილას, ბავშვობის სამი ტკივილი 1) ბაბუას თოხი ბაღჩაში

ყოველი ქვეყნის ისტორია არის მუზებში, ის გმირობანი,არა მხოლოდ მუზეუმებში, იდებენ ბინას, ბრწყინავენ და არ დუმდებიან, გულს გიხარებენ, ბრწყინვალებით, არ ხუნდებიან, საქართველოს

ცა ტორტმანებს ვუცდი მთების გამოჩენას კანტიკუნტად გაფანტულან ცად ღრუბლები მიწა ჯავრობს წვიმის წვეთის გამორჩენას მზე მწიფდება როგორც ხეზე ალუბლები *** ცა ტორტმანებს ვუცდი მთების გამოჩენას

ტბისფერი ქალაქი. ექოა მთებიდან, თმები და ხელები ეძებენ საყუდელს, ამ უღელს ჩემიდან გაიტანს ძვრები და მინდა, რომ შევება ამ ღამეს, ამ ზღუდეს საფირონს ტბისფერი ქალაქი. ექოა მთებიდან,

ისევ ვიცდი მოჩვენებითი სტაბილურობით და შემოსაზღვრულ ფიქრის ზონას უკვე არ ვტოვებ. განუსაზღვრელი შემოვსაზღვრე, როგორც უცნობი რამ საგანი, ჰოდა გაბნეულ ირგვლივ ატომებს ***ისევ ვიცდი მოჩვენებითი

ბედნიერი ვარ, რომ არ მქვია ქლესა-მლიქვნელი... ფიანდაზებად არ ვეგები მეფე -მამონებს... დაე, *** ბედნიერი ვარ, რომ არ მქვია ქლესა-მლიქვნელი... ფიანდაზებად არ ვეგები მეფე -მამონებს... დაე, თუნდ ვიყო,

გამოზოგილად, ულუფებად იღებ საერთო ჰაერს, გადმოსროლილს ყველასთვის და ჯერ მხოლოდ არსებობის ზღვარზე ახერხებ ცხოვრებას.. ახლა, სისხლის მიმოქცევის ნორმალური ფუნქციონირებაა პრიორიტეტი არ არსებულ სიაში...

სიზმრად ვნახე ერთი ქალი,თმებგაშლილი,საოცარი, თეთრად იყო შემოსილი,იდგა,როგორც სალოცავი! ის ისეთი ნაზი იყო,ისე თბილი,როგორც დედა, მითხრა,უნდა მაპატიო,თუ შორს ვარ და ვერა გხედავ. სიზმრად ვნახე

ყოველთვის მიჭირს საფიქრალის ერთად შეკრება, დღეს სათითაოდ დავერიო და უნდა მივყვე, ვხვდები სამყარო,უსიკვდილოდ არ შემეშვება, მკვდარი თევზივით ნაპირებზე გამოვირიყე. *** ყოველთვის მიჭირს საფიქრალის ერთად

სვეტიცხოველის წმინდა ტაძარში სანთლის ლიცლიცი დიდი მადლია და საქართველოს მომავალ ბედზე იქ, ჩემი გულიც მათთან ანთია. სვეტიცხოველი სვეტიცხოველის წმინდა ტაძარში სანთლის ლიცლიცი დიდი