პოეზია

გარეთ წყნარი საღამო და მაისის წვიმები, სულში ისევ ქაოსი, უცნაური ფეთება. უნდობლობა, წუხილი ისევ გულის სიმების, განწირული დღეები და ყრუ სულისკვეთება. ტ.გრანელს! ყორნისფერი ღამეა გარეთ წყნარი საღამო

1.ღამესთან ერთად ჩემთან ჩნდება დემონი ერთი, ძველ ცოდვებსა და წარსულსასე რომ მაზღვევინებს, ცეცხლად მედება ფიქრი, რომ არმახსოვდა ღმერთი, კაცების გარყვნილ ფანტაზიებს, ვნებას ნაღვინევს,

ზღვას დაეწაფა ცეცხლი მბორგალი, თრთის ქალი, ცეცხლით გადაბუგული, ზღვა -- სიძულვილის მძლავრი გორგალი, სიყვარულისგან გამსკდარი გული! საღამო ზღვაზე ზღვას დაეწაფა ცეცხლი მბორგალი, თრთის ქალი, ცეცხლით

წახვედი. ახლა იხსენებ, მიჯრით შენი ცის თაღზე, ღრუბელთ არშიებს ვერ იტყვი გილხინს, ვერც იმას - გიჭირს უბრალოდ ფიქრი მწარედ გაშიებს ემიგრანტის წერილი წახვედი. ახლა იხსენებ, მიჯრით შენი ცის თაღზე,

იცი რას ნიშნავს იცოცხლო და თანაც ქართველად, ქართულ ჯიშზე და ქართულ სისხლზე რამე გსმენია? გსმენია, როგორ ლაპარაკობს ჩვენთან ბუნება? საქართველოშო- „შენ ხარ ვენახს,“ როგორ მღერიან? *** იცი რას ნიშნავს

მას შემდეგ, რაც მამაჩემის ნაჩუქარი სახლი გავყიდე, რომელშიც ყველა კედელი თავისი ხელით ამოაშენა, გააკრა შპალერი და ზედ ყვავილივით გადაიყვანა თავისი სული, იატაკიც თავად დააგო,მყარად რომ მევლო (არავის

გამოუვალი მდგომარეობიდანაც გამოხვალ - გამოცქრიალდები, ან გამოფორთხდები. როდესაც მიჭირს, მესმის, კარზე როგორ აფხაჭუნებს ჩემი ოთხფეხა მეგობარი, ცისფერი ოთახი გამოუვალი მდგომარეობიდანაც გამოხვალ -

ქუფრდება დაისის ცის კიდე და მალე იწვიმებს. ღამურის კამარა ვიხილე, ბეღურა იძინებს. აბოლდა ქუფრდება დაისის ცის კიდე და მალე იწვიმებს. ღამურის კამარა ვიხილე, ბეღურა იძინებს. ჭილყვავებს განცხრომაც

ბე, დასასრული, გაიხედე, ახლოა წარღვნის. ჩვენი ხის სახლი, ჭა, ნალია, როგორ გადარჩა?! შეხე, შიშვლდება ლავიწები კავკასიონის ახლა ჩიტებიც მოასკდება ფრთებით ფანჯარას! *** ბე, დასასრული, გაიხედე, ახლოა

მომენდე!_მითხრა და გავყევი, ქარმა მაფარფატა, მატარა, რყევით გააშიშვლა არყები, ჩემგან რა უნდოდა, ნეტავ რა... * * * მომენდე!_მითხრა და გავყევი, ქარმა მაფარფატა, მატარა, რყევით გააშიშვლა არყები, ჩემგან

ნისლისფერი საღამოა, ნისლისფერი თოვა, ცაზე ღრუბლის სევდიანი უსასრულო გლოვა. მონატრება ______ ნისლისფერი საღამოა ნისლისფერი თოვა ცაზე ღრუბლის სევდიანი უსასრულო გლოვა. მენატრება ის ღიმილი

ჩვენ ჭეშმარიტად ღვთის შვილები ვართ, ვუხმობთ დღე და ღამ დედას უფლისა, და გვლოცავს,ვისაც მაცოცხლებელი, დიადი ღმერთი თავად უტვირთავს. *** ჩვენ ჭეშმარიტად ღვთის შვილები ვართ, ვუხმობთ დღე და ღამ დედას

დღეს მე და ღვინო ერთად დავთვრებით, მე დავლევ, ის კი დაილევა და სადღეგრძელოთა ჭრელი დავთრებით მოგვაჩერდება სველი ხელადა. ჭიქის კიდეზე წვეთი იტირებს, ღვინო ილევა დღეს მე და ღვინო ერთად დავთვრებით, მე

როს ამინდებიც ფანჯრებიდან არ იკითხება და შემოდგომა სულში ძირულ იალქანს გავდა, გაიხსენე ისეთი სახე ამდენ უთქმელში მოჭრილ ხესთან როცა ხეს რგავდა.

გაქრა წლები, თვალ-ხელს შუა დრომ წაიღო, წლები გაცდა, ვერაფერი ვერ შევძელი, არ შეცვლილა ვნების გარდა, თითქოს სადღაც მირაჟებში მიცხოვრია, *** გაქრა წლები, თვალ-ხელს შუა დრომ წაიღო, წლები გაცდა,