პოეზია

ჩემო ძვირფასო არისტო, ბოლო ხანებში კითხვა მაწუხებს ძლიერ: და უნდა გკითხო. იმედია ნებას დამრთავ. და პასუხსაც გამცემ; ჩემო ძვირფასო არისტო, ბოლო ხანებში კითხვა მაწუხებს ძლიერ: და უნდა გკითხო. იმედია

როდესაც ვერ გამომარჩევენ, სად მეტი ვარ,სად ნაკლები, სად ღრუბელი,სად თოვლი. სად მიწა, ან კვამლი ნაცრისფერი მე ყველაზე მეტად მაშინ მომინდება აბსურდის ფილოსოფია როდესაც ვერ გამომარჩევენ, სად მეტი

პარასკევმა შექმნა ადამი. ამოანთხია ადამი. დამარხა ადამი. პარასკევმა. დღეს. პარასკევმა. ცამეტში: ზეიმის ღმერთების ნამთვრალევი სიცილი სულ ადვილად უკუაქცია ლოკეს საჩუქარმა:

თებერვალია, ხეები ლოდინის სურნელს აფრქვევენ,ეს თებერვალი, მეოთხე წელია ლოდინის თავშესაფარია. დავლანდე შენი წვრილი სილუეტი, თუ როგორ შთანქავდა იქ მყოფ ნივთებს,

დედის ფასივით - გვიან შეცნობილ ღმერთს ვთხოვ: სულ მომცეს ცუდი ამინდი და მომიტევოს, რომ ვარ მიმნდობი და სიჩლუნგემდე ვარ მიამიტი!.. შ ე ვ ე წ ი რ ე ბ ი დედის ფასივით - გვიან შეცნობილ ღმერთს ვთხოვ: სულ

ნუ დამიწუნებ ღიმილს, არც ჩემი ცრემლები მოგეწონება . ხურჯინ _ხურჯინ დამაქვს ტკივილი და ჩემი გულის თარო მეტს ვეღარ დაიტევს სად ხარ ?თუკი ხარ საერთოდ... *** ნუ დამიწუნებ ღიმილს, არც ჩემი ცრემლები

ღამე რომ მალავს, იმ ფერებით მიმარწევს საიდუმლო, გაღვიძებას წყვდიადი მასწრებს, მაზავებს ლავა. სიზმარს ბასრი აქვს გემო გათენებამდე, ალისფერი სიზმარი ღამე რომ მალავს, იმ ფერებით მიმარწევს საიდუმლო,

ჩემს ცვალებად განწყობილებას მარტის ამინდივით შეენივთე წვიმა მასწავლე მზესთან ერთად და ქარიშხალი მაინც განვიცდი არსებობით გამოწვეულ უარაფრობას შეგიძლია მისაყვედურო შეგიძლია დამავალო გაზაფხულის

ერთ დღეს გათენდა ჩვეულებრივ, მეც გავიღვიძე, მყისვე განწყობა დამეუფლა შესანიშნავი. ეს დღე უწყიდა რაღაც ახალს, მე გავიფიქრე, მოვწესრიგდი და გზას გავუდექ მიზნის ნიშნამდის.

როცა მინდორში მზის სხივს ვეყრდნობი და ყავარჯენად დამაქვს გრძნობები, როცა ამ ქვეყნად შენ ერთს გენდობი და იმ ქვეყნადაც შენ გელოდები... ვაგრძელებ ზამთარს როცა მინდორში მზის სხივს ვეყრდნობი და ყავარჯენად

აქ უთვალებო ობობებიდან დადიან ძაფები, წრიულად აბამენ, ძვრებიან წვეთები ნესტიან კედლიდან, ძაფიდან ძაფამდე, ძაფიდან ძაფამდე. სარდაფის ცოლები უთვალებო ობობები *** აქ უთვალებო ობობებიდან დადიან

ხედავ? შევწყვიტე გულუბრყვილო დავა სიზმრებთან, მშრალი სიცხადით იწერება ჩემი წერილი, არ დამაბრალო დღეს ამბების დრამატიზება, ეს მონოლოგიც, მოსაწყენი და გაწელილი ბოლო ბარათი ხედავ? შევწყვიტე გულუბრყვილო

ქვეყანაზე დარდი შემხვდა, დადიოდა ქუჩა-ქუჩა... ხეტიალში გადაღლილი, დარდებს ვკრეფდი მუჭა-მუჭა... ნინო ბუზარიაშვილი დაიბადა 2002 წლის 5 იანვარს, ქალაქ

შემომადნა ზამთრისაგან ნასესხები თოვლი, დაიგრგვინა გაზაფხულის ნაწამებმა ელვამ, ახლა მინდა, რომ შევიგრძნო დასაბამი ყოვლის, ახლა მინდა გადამედოს ტალღებისგან ღელვა.. ***

თითქოს დავღონდი, ძალა არ შემრჩა! -დავიღალე! - მოდი უფალო, გთხოვ მომეშველე! - გადამარჩინე, მიმკურნალე, მიაქიმე, ჩემო უფალო! - გზას თუ ამაცდენენ ეშმაკები,