პოეზია

ახალგზარდა პოეტები: დემეტრე ზარქუა, საბა ხვიჩია, ირაკლი ბერიშვილი და დავით ფიფია. მათი ლექსები ინტერნეტ სივრცეში დიდი პოპულარობით სარგებლობს. დემეტრე ზარქუა

სინანული გულზე ტკივილს ქარგავდა, დრო არ ჩერდება, დრო დროს არ კარგავს, აღარ მინდა არაფერი, დავკარგე რატომღაც მადა, ვერავინ ვერ მანუგეშებს, ** სინანული გულზე ტკივილს ქარგავდა, დრო არ ჩერდება, დრო დროს

წუხელ მესიზმრა ჩემთვის ძალიან ახლო ადამიანი, რომელსაც ათი წლის წინ მივაყარეთ მიწა. ერთხანს ხშირად დავდიოდი მის საფლავზე, მერე დროდადრო, მეგობარს, რომელიც მოკვდა წუხელ მესიზმრა ჩემთვის ძალიან ახლო

ჩემს გოგოს დიდი ძუძუები და კეთილი გული აქვს, მას არ უყვარს ორალური სექსი და თანამედროვე ქართული ლიტერტურა, მას არც ჩემი ლექსები მოსწონს, ჩემი გზა (ნაწილი პირველი) სიდს

მე მიყვარს ვარდის სურნელით გაგიჟებული ზაფხული, მდინარეების ნაპირზე კიჟინა ჯერარნახული, ჯერ არსმენილი ჩურჩული თვალწამიერი მზერისა... მე მიყვარს მე მიყვარს ვარდის სურნელით გაგიჟებული ზაფხული,

მე ენერგია შუქის ნაცვლად სითბოსთვის ვხარჯე და ახლა, როგორც გადამწვარი ნათურა, უქმადვკიდივარ მკვდარი სურვილების ბოძზე და ვარ ჯერ უცნობი ბინდის ხახისათვის უგემო ლუკმა თოში

უცხო ქალბატონო წარბი გამიხსენით ქარებს გავაყოლოთ სევდა იარები უცხო ქალბატონო სულში გამიდარეთ ცოდვა ამაცილეთ თქვენთან ზიარებით xxxxx უცხო ქალბატონო წარბი გამიხსენით ქარებს გავაყოლოთ სევდა იარები

შენ გაზაფხულის ჩემი ხარ ია, მე მიხარია სურნელი კვირტთა, ასე ძლიერად რომ მიხარია სიყვარულია, ნუ გაგიკვირდა. გაზაფხულები შენ გაზაფხულის ჩემი ხარ ია, მე მიხარია სურნელი კვირტთა, ასე ძლიერად რომ მიხარია

თვალი თვალს შორდება,გული გულს, ბაგე ტუჩს,ხელი ხელს,თუთა თქორს, დრო მალავს მკლავებში მკვდარ გუგულს მაისი საკაბეს ურთავს ქორს... გონებას წარსულის ხრამი ხრავს შორდება ობოლი სიო ქარს... განწყობა თვალი

მებრძოლი არის ჩემი ბუმბერაზი მეუღლე. დიდსულოვან ფიქრებს დაატარებს ამომშრალი და დაღლილი თვალებით. გადაღლილია მისი სული ამოდენა ტვირთის ტარებით, მაგრამ ძლიერი ხასიათი არგუნა ბედმა და ამ ომებში

დამემშვიდობნენ... ზაფხულმა ხელი გადაჰხვია აგვისტოს და ერთად წავიდნენ. დავრჩი და თვალი გავაყოლე, მერე შევბრუნდი, სახლში შევბრუნდი და ღიმილი არ მშორდებოდა. მერე სუფრა ავალაგე,

საათი წიკწიკებს. ჰორიზონტს აგურის კედელი ეფარება. არაფერი არ ხდება. ვიხსენებ ხიდზე გაგორებულ ქუდს. ვხედავ მას, ფინჯანში მზირალს, კოვზით ხელში, საათი წიკწიკებს. ჰორიზონტს აგურის კედელი

ჩიტებს აქვთ თავიანთი პოლიტიკა,რომელიც განსხვავდება ადამიანის პოლიტიკისგან.ყველას ესმის, რომ პოლისის ჩიტური გაგება არ ჰგავს პოლისის ანტიკურ იდეას, მათი პლატფორმა წმინდად ჩიტურია,

განახლდა გული... დღეს ის აღარ ვარრაც უწინ ვიყავ... ფერი ვიცვალე... გზა დამიცალე, შავო ბურუსო, წყეულო ღამევ, გზა დამიცალე! გალაკტიონ ტაბიძე დაიბადა ვანში, სოფელ ჭყვიშში 1991

შენს წმინდა სახეს, შვენებით სავსეს, სახიერებით განსხივებულსა, ვუმზერ კრძალვითა, თაყვანცემითა, ცრემლ-მორეული გემთხვევი ფერხთა! მიხარის — გიმზერ, გრიგოლ