პოეზია

სიტყვა გავარდა მეხივით, ძმამ ძმა დაკარგა ხევსაო, საძებრად მარტო წავიდა, ფიქრს არ წაეღო ბევრსაო. მთა-მთა და ხევ-ხევ იარა, მუხლჩაუხრელმა გზებსაო, ბოლოს მიაგნო ალაგსა, სადაც მისი ძმა წევსაო. სიკვდილით

ქარი რო არ მომერიოს, რიყის ქვებით გამოვივსე ჯიბე, ფეხმოტეხილ და დაჩლახულ მამალ იოს ვეჯიბრები ლამაზების ჯიბრზე. ჩემნაირზე ამბობდნენო - ალვისტანა... არაყს ვსვამ და ქუჩის პირას ვთვრები, ვფიქრობ, ნეტავ

ეს რა დღეში ვყავართ, ეს რა დროში ვცხოვრობთ?! უკვირთ კიდეც თუკი ვბრაზდებით და ვცხარობთ. როგორ ვიტანთ ამდენ ცბიერსა და ახვარს, შენ, ქართველო, ეგრე მწვერვალზე ვერ ახვალ!

მზის საუფლოში დავიბადე, მზისგან მოვდივარ და ამიტომაც გარიდებდით თვალებს ნამიანს. ჩემი სამშობლოს ხავსისფერი ტაძრის ლოდი ვარ, შენი ქონგურის ჩუქურთმა ვარ, ავე მარია! მე თუბალი ვარ, მესხი ვარ და კოლხთა

შენ, უცოდველო, შეუცდომელო მპყრობელო ანგელოზების გუნდისა, მაღლა ცაში და მიწაზე ყველა ქმნილის ღვთისმშობელო, დედოფალო! დედა ღვთისა, წმინდა ქალწულო, შენ განკვეთ ბნელს და ნათელი დადგება, დაუსრულებელი

წაეკიდებათ ნეკერჩხლებს ცეცხლი, შორეთის ზეცას მოსდებენ ალს, მზე ამოავლებთ ვარდისფერ ვერცხლში და მე ვიღვიძებ, მე ვახელ თვალს. სად იყო ასე, ან ვისთან, ოდეს, მე არ შემითხზავს, ცხადზე ცხადია:

არ მომწონს როცა ვერშემდგარ მამებს ლექსებს უწერენ, ისინი არც ომში დაიხოცნენ, არც ბავშვის გადარჩენისას, უსაძირკვლო სახლებივით მაშინ დაინგრნენ, როცა მუხლნატკენს ნაჭრის კატით ხელში გეძინა. და როგორც იქნა

შენი სურვილი, ქვეყნის ყაყანით დაღლილს, ცად არ მეწევა საუკუნეთა ნგრევით... ბნელი ლახვარი აღმართულია, ლახვრით განიგმირები მშვენიერების მჩენი. აღარ არსებობს ლალ-იაგუნდი თლილი, ჟამმა წაშალა, ჟამმა

ქალბატონებო და ბატონებო, მოგესალმებით, როგორ ბრძანდებით? ადგილი არის და რბილ სკამებზე უკლებლივ ყველა რომ დაბრძანდებით, უმალ დავიწყებთ სჯა-ბაასს, კამათს, ანუ განხილვას მხოლოდ ლირიკის, იმედი მაქვს, რომ

ეს დრო ის დროა წარსულს ჩაბარდეს თუმც მე რაც მახსოვს ყველა დროს ვკიცხავ თან ვშიშობ ტყვიაც რომ არ გავარდეს და რომც გავარდეს არ გამოვრიცხავ ისე არც ვიცი თუ რა დრო მინდა რომელს დავარქმევ ნეტა ლამაზ დროს

...და ალბათ სევდაც. ამას ჰქვია ბედნიერება: ძლივს გასაგონ ყვავილთა სუნთქვას, ივლისის თვეში: ანწლის გვირგვინთა ...და მათ მსგავთა. და მთელ ამ ფუტფუტს და ამ ქროლვას ეძახიან ბედნიერებას: ალუბლებზე

ეკლის გვირგვინი შემოავლეს დედა სამშობლოს, ცა ჩირაღდნებით ავსებულა ენგურს გადაღმა, დილა გათენდა უჩვეულო, სველი ყლორტებით, ზეცა დაგვტირის... დაუსველდა ღვთისმშობელს კალთა... ყაყაჩოსფერი ელვარებით

ცხოვრება ერთი საოცარი ყოფილა დრამა და შენ რომ იგი გააშარჟო, რა უნდა მოხდეს... მე გავეყრები შენზე ფიქრის ყოველგვარ სამანს და გავეყრები შენი წასვლით გაჩენილ ბოდვებს. მე გავეყრები შემოდგომის თაფლისფერ

შენ რომ შეგეხო, მე იმ ქარზე ვიეჭვიანე, ვიეჭვიანე იმ წვიმაზე,რომ დაგასველა, შენ რომ პეპელა მოგეწონა, დავსდევ მას ველად, ჩვენი ტრფიალის მინდორ-ველებს ვხედავ იანებს! ჯერ არ მგონია, რომ აქ მოსვლა

სანამ ვუძლებ მოღერებულ შურის წნელებს მტარვალთა, ვწალდავ პწკარ-პწკარ, ვით გავალაკს, მაღალ ფიქრთათალართა, ბგერამ ბგერა გადალანდა და ნოტი-ნოტ დანანდა, სანამ მთვარე დავანდა და მწყდარ ვარსკვლავთ მანანადა