პოეზია

ენაო ჩემო, ენავ ჯვარცმულო, ამოხეთქილო სულში გრიგალად. მზის ათინათით ამოქარგულო, მოვლინებულო ერის ფიქალად. ღვთით კურთხეულო, დროში ნაწრთობო, საუკუნეთა მძლეო ათასო. საედემოვ და ცაში სამყოფო, ჩემო

იმ წუხანდელი ქეიფის შემდეგ ღამენათევი ხურდები დამრჩა, ისიც თეთრ ხიდზე ვაჩუქე მოხუცს და სამათხოვროდ მივდივარ ახლა. *** იმ წუხანდელი ქეიფის შემდეგ ღამენათევი ხურდები დამრჩა, ისიც თეთრ ხიდზე ვაჩუქე

სავალი მარადიული სისხლი და შენ ამ სისხლის არ გწამს. შენ — მყუდრო, თბილი სახლი, მე — ქარი ნაბადს მაცვამს. შენთვის როზგია ბოროტება, შრამი — ვაება. მე კიდევ... ზურგზე პოეზიად დამეხატება. შენ გაურბიხარ,

*** გარეთ ისევ შემოდგომის ამინდია, ძველებურად გულშიც სევდა ცრის, თუკი ახლა ყველაფერი გვიანია და დრო შენზე გადამაჩვევს ფიქრს... გარეთ ქარი სადეკემბრო ნისლებს წეწავს, მძინარე ხეს ბოლო ფოთოლს ხდის,

ჟამიანობის ექსპრომტი არც სხვაგან წასვლა გარგია, არც წუწუნი და ოხვრანი, შენს მიწას ენდე, მადლიანს, ხე დარგე, ახო მოხანი... ვერ შეგეწევა უცხოთა დენა სტუმრად და ხიზნადა, იმდენი მამა უცხონდათ, შენი ხსნა

გამოკვირტულან ბროწეულები, ვით სიქალწულის ნაზი კვირტები, მე ახლა, კარგო, ისე მჭირდები, როგორც მის ყვავილს მზისა სხივები, გამთენიისას დაკოცნილები ვნებიან ჟინით. წვიმისა ფარდა ჩამოეშვა მრუმე ზეციდან,

მინდა გახსოვდე, როცა მიწის გავხდები კერძი და საუკუნო სიმშვიდისთვის მიმიხმობს ზეცა; მაშინ, როდესაც, რა ძლიერაც უნდა ეცადო, ვერ გააქარწყლებ სიკვდილის და არყოფნის სევდას. როცა ვერ შეძლებ მომაგონო, რომ

გაუსაძლისი გახდა ყოფნა-არყოფნის არსი, ნდობა დავკარგე და აღარ მსურს სიცოცხლე ფარსი! ამ უღიმღამო, უამური ცხოვრების ფონზე, გამოღვიძებით რომ მოვიდნენ მავანნი გონზე... ალბათ კარგია, ბრმა-ყრუობის იმიტაცია,

დღეს დილით ზეცას, ცოტად ნისლიანს, მზე ურჩი სხივით გაეთამაშა, ნეტავ ვინ მიდის, ნეტავ ვის მიაქვს დღეს ჩემი ცრემლი დამდნარ ალმასად. ვინ შემატოვებს მოჭირხლულ ქვიშას და ზღვის ტალღებზე შეყინულ მარილს,

დრო დაგეუფლა... შენს შავ-თეთრ პანოს, კლავიშებივით ატყვია სევდა. შეუსვენებლად გმინავდი და როს ბედი შენს სურვილს უკუღმა წერდა... მიენდე, როგორც სატყვიე მწყერი... უკურნებელი დაგჩემდა დარდი... მორჩილად

ყველა ნაწილი არ არის მარტო: და, კი, ჰო, არა.. - მაინც ესენი, არ ხდება ნატვრა და მაინც ვნატრობ, ცივდება დახლზე ჩაი - ჟენშენის. გთხოვ-ში იპოვი იმას, რომ შენ - თოვ, მონატრებაში კიდევ მონობას, ერთს კი

მახსოვრობიდან გამოჟონილ ათასწლეულებს სხეულის ყველა რეცეპტორით ცხადად შევიგრძნობ. დასაწყისიდან მოვდივარ და სიჩუმის ფსკერზე მოხეტიალე, საწერტილოს დავეძებ ნაპირს. მე ვარ ჩემივე ისტორიის მკაცრი მეურვე,

გულზე ცხოვრება გადამევლო მიმინოსავით, მინდა, გიპოვო სიყვარულის დღესასწაულზე, ნაწვიმარი ცა ცახცახებდა ცაცხვის შტოსავით და ამორძალის სხეულივით მომისწრო სულზე. რაა სიცოცხლე? გულზე ცხოვრება გადამევლო

ყოველწლის ბოლოს, დეკემბრის თვეში, მშვიდად აღვნუსხავ არსებულ წვრილმანს, როგორ მოვედი და დავრჩი თქვენში, გამოქცეული ქარსა და წვიმას. ვაჯამებ თვეებს, სახსოვარ რიცხვებს, დღისა და ღამის შფოთვას და

ჩამოსიზმრებულ დღეში, როცა ეძინა ტყეს და სოფელს, სოფლის სოფელსაც, რული ერეოდა სავარსკვლავოს. იჯდა და ცრემლებს ნაწნავებში იწნავდა, ჩამოსიზმრებულ დღეში ჩამოსიზმრებულ დღეში, როცა ეძინა ტყეს და