პოეზია

ისევ ისმის ხმაური გზაჯვარედინიდან, კაცის აწეულ ტონზე ჯერ კიდევ ვტირი, თუნდაც იმ ენასავით უცხო იყოს, მსხვერპლები რომ ლაპარაკობენ. ბოლო განათებული ვაგონი წავიდა. ჯერ კიდევ ცხრა წუთის წინ

სულში ჩამოთოვა, როგორც მთის ფერდობზე, ყინავს, აკანკალებს სხეულს მარტოობა. თვალებს უსასრულო ჰორიზონტს მივაპყრობ, ის თუ გამოჩნდება, ის თუ მარტო მოვა. გარეთ თოვლის ფიფქებს ქარი ათამაშებს, სულშიც

ამოდი მზეო, მოაცილე ჩემს გულს შიშები, შენ იცი, როგორ მაღელვებდა შენი შორეთი, როგორ ვრისკავდი ზოგჯერ, როცა ჩემში გიშვებდი, როცა შენს ქვემოთ ვწვებოდი და თვალს გისწორებდი.

არ ვიცი, რა ვუყო ასკილის ამ აყვავებულ ბუჩქს, რომელიც თავის ნაცვლად ამომეზარდა და ყველას აშინებს, როცა დამინახავენ. მე ჩუმად ვარ. ის ჩემს ნაცვლად ლაპარაკობს და მისი ფოთლები მთელი დღე დაუღალავად

ძმაო, პორტიე, დამდე პატივი, მომიძებნე ახალი პრესა; არა, წასვლა და რამე კი არა... პოლიტიკითაც ამოვივსე უკვე მუცელი, მაგრამ ყოველღამ მხანჯლავს რაღაც... ამ გაზეთებში არსადაა მცირე სატირაც...

რას გვერჩის, ნეტა, სიყვარული ახალთახალი, თითქოსდა გრიგალს კი არ მოჰყვა ამ გაზაფხულზე, ადრე, ოდესღაც ფიცხელ ომში გაწვეულისთვის უღალატობის ფიცი დაგვედოს და დაბრუნებულს დადებული თავის ადგილზე ვერ

– ეს ყველაფერი, რაც ჩემიდა ჩემთვისაა, იმდენად ყველაფერია, რომსრულიად არაფერიარ არი და მე, მდიდარმა უქონელმა, აღარ ვიცი, ოთხიდან რომელ გზასგავყვე. საბოლოოდმაინც ვირჩევ, ვადგები.

შენ ისევ დუმხარ ნიშნის მოგებით, “მოგება” — ფიქრობ, ქალის ვალია... მზეს (ვ)უმზირები და ვან გოგები, სულძვრებს იწყებენ ლექსებბალიანს... შენ ისევ შორს ხარ... ვლოკავ ძველ ფირებს, ვგრძნობ, რომ სიშორის ფირი

ხომ შეიძლება ისე გიყვარდე, ისე, უბრალოდ და უმიზეზოდ... რომ დამსხვრეული სულის კედლები ბროწეულებით ამომილესო. ხომ შეიძლება ისე გიყვარდე, ისე, უბრალოდ და უმიზეზოდ... შემოიტანო ჩემში სინათლე, შემოიყვანო

ჟამი მოდის გაცილების–მარადიულ ჩვეულების – კვირტში გადანაწილების, რტოში გადასხეულების. ეთხოვები ზვრებს და ყანებს, რაც რო ხანი, რაც რო თესე – რასაც დღემდე ეთაყვანე, ეფერე და ეალერსე. დილის ცვარი

ჩვენს დროშას გული უნდა ეხატოს, დაჭრილი გული ცრემლით და სისხლით, ღმერთებს შევთხოვდეთ, თავს ვირწმუნებდეთ, რომ ჩვენს სამშობლოს თვითონვე ვიხსნით. არ დარაჯობდეს მუდმივად მტერი, ჩასაყლაპავად გემრიელ ლუკმას

1 დაღლილ თვალებში არეკლილ ცას სულ სხვა ფერი აქვს, თითქოს კოსმოსმა ის ათასჯერ გაფილტრა უკვე და ეტრატივით ჩააფინა ორ დამშრალ ჭაში. 2 ხსოვნის ორმოებს ამოვავსებ მოგონებებით და ზამთრის ბაღში მიმოზებად

დადა ფეხსაცმელია! დადა ფეხსაცმლის ქუსლია, დაბრეცილი, რომელზეც ვდგავარ! დადა ზუსტია და სველი, დადა არ არსებობს! ის არც გამოგონილია! არც რეალური! ის ჟანგია და ისაა ცეცხლიც... ახდა! დადა

გაზაფხულზე დეკემბერი გიდგას და ზამთრისფრად შეგვერცხლიათმები, ფერმკრთალია მტვრიანი მაგიდაც, ზიხარ, ზიხარ, გცივა, ვეღარ თბები... დადუმებულ პიანინოს ჩრჩილი მოსდებია ისე, როგორც კეთრი,

შავი ოქროს ქალაქის ერთ პატარა უბანში გავიზადე, სადაც ყველა ყველას იცნობდა. დილას, შუადღისას, თუ საღამოს ერთი შეძახილი ისმოდა: -,,არ წახვიდე, ჟუჟუნა, ციალა“... (საბაგიროს გზის გამყოლი ქალი ან