პოეზია

ახლა ისე შორია უნაპირო ცის კარი, ვარსკვლავები მირაჟებს მოვერცხლისფროდ მათოვენ, ნეტავ, მალე გათენდეს,კვლავ აინთოს ცისკარი, სადღაც, გულის კუნჭულში, მჯერა, არ მიმატოვებ... ავსებული საწყაო _ გულის

მომინდა როგორ, მომინდა როგორ, მოულოდნელად, თანაც სრულებით, ვმგზავრობდე სადმე, დღის მატარებლით, ნებისმიერი მიმართულებით. * * * მომინდა როგორ, მომინდა როგორ, მოულოდნელად, თანაც სრულებით,

ილაჯგაწყვეტილი ღამის ილუზია, სადღაც შორეული ფიცხი ქარიშხლები, შენში ყოველივე ცა და ფირუზია, ჩემში ლექსები და წიგნის სანიშნები. თვალებს მიკოცნიდი, მახსოვს, გარინდებით, მთვარე შენატროდა ფიქრის

მდუმარებენ ქედები, სურნელება ენკენის, აქ, არავის, ჯერ კიდევ, სულ არავის არ ესმის, არის ჩაფიქრებაში, რაღაც გენიალური, იდუმალად ნაცნობი ლანდი ასომთავრულის... პასტორალი ფერების, ჩუმი ჭალა არესის, თითქოს

მე შავმეწამულ მუსტანგების მსახრავს ქროლება, დღეს სისხლი წვეთავს, მელანივით, კალმის შაშრიდან და ყველა სტროფის ახლა მინდა მოოქროვება... ნახევარმთვარის ვრცელ ქარქაშიდან, მსწრაფლ ამოვაგებ ჩემს

ქარში ბავშვი ვარ ისევ და მეფიქრება, რომ გამიტაცოს ქარმა, თითქოს ჰქონდეს მას ფრთები, მკვრივი სხეული, ყოფილიყოს თითქოსდა გედი და დასჯის მიზნით, რაკი ცუდად ვიქცეოდი, თან წამიყვანოს. ბავშვი ვარ ისევ და

*** დედაჩემი სითბოს აძლევს კარმიდამოს. ჭრელაჭრულა ყვავილები პატარძლობენ. მონატრებით ვეფერები ბავშვობას და ჩემი დედის ღიმილიან სათნო სახეს. *** ყოველგვარი წუწუნის და ფიქრის გარეშე, მე გადავწყვიტე

იტყვიან ჩემზე: - ვერ გადარჩაო, ასდევნებია ბოდვას ქარისას, შენ ხომ გამიგებ, სიგიჟეს ცაო, ვით კვირტი უგებს დღეებს მარტისას. მითქვია ბევრჯერ: - რომ არსი მოსვლის, თანდაყოლილი, ან შეძენილია, ფოთოლს თუ

განაახლა ვაზი მყნობით, მამაჩემს სხვა ენა ჰქონდა, ჩვენ მას ვენახს ვეძახოდით, იგი - მამულს ეძახოდა... ახლა ვხვდები, დრო რომ მროზგავს, ის ვენახი - მამულია, იმიტომ, რომ სამშობლოს ჰგავს, მამაჩემის

*** დედამიწასაც ის ფერი დაჰკრავს, როგორც ლოგინის ბინადრის მომვლელს, ასე მგონია, ეს ჟამი მკარგავს და საპოვნრლად ვერასდროს მოვლენ... ღიმილის ეკალს კბილებით ვიღებ და საკუთარი სისხლით დაგეშილს, მგონია,

ბოსტნეულს რომ ჭრი და შვილები სკოლაში მიგყავს და გამოგყავს და ჭურჭელს რეცხავ და სახლს ალაგებ და დედაშენი თავის აზრებს გახვევს თავზე, ხელებზე, მხრებზე, ფეხებზე და ბოსტნეულს რომ ჭრი და საკუთარ ხორცსაც

დემე ვიცით მდინარე ზღვას როგორ ერთვის, მთელი ზღვა წვეთშიც როგორ ეტევა, დიდი სიჩუმით როგორ იღვრება სამყაროს სუნთქვა ფიქრებში ღმერთის. სამყაროც ოდესღაც იყო შენხელა, კეთილშობილი ყოველი წამით, მის

ელისაბედ ჯავახიშვილი ლექსები *** მარტოობამ ამიტირა სულის კბოდე, მარტის თვეა არეული, ცრემლობს, თოვს და გიჟი ქარი ქარაშოტობს, არაფერი აღარ ხდება ჩემს გარშემო, თითქოს მოვკვდი, ჩემს საფლავზე გალობს

დრომ ყველაფერი გახვია დარდში, ჩამოირეცხა ჭრელი ფერები, მიყვარხარ, თუმცა ზაფხულში დარჩი, ჩემი ზამთრიდან ვერ გეფერები. აღარ ბრუნდება ის, რაც წავიდა, ფიქრის ამარა ვრჩები უშენოდ, რაც სიყვარულად დარჩა

სიზმრად ვნახე სიზმრად ვნახე ღვთისმშობელი, თვალზე ცრემლი მდიოდა, ის კი ჩვენი სულებისთვის ლოცვით აქ მოდიოდა. ნუ სტირიო, მანუგეშა, მხარზე ხელი დამადო... მე შენთან ვარ, ნუ გეშინის, ოღონდ არ მიღალატო!