პოეზია

ჟოაკიმ დიუ ბელე ნეტავი მას, ვინც მოვლო მსოფლიო ნეტავი მას, ვინც მოვლო მსოფლიო და, ვით იაზონ და ოდისევსი, გამოცდილებით და სიბრძნით სავსე, კვლავ დაუბრუნდა მხარეს მშობლიურს! ეჰ, როდის ვნახავ კვამლის

ვინც თავპატიჟი გამოიდო, ამჟამად ნანობს, და ამიტომაც თქვენ მოგმართავთ დანო და ძმანო: სანამ რაიმეს გთავაზობენ, არ თქვათ უარი, თორემ ერთხელაც იფიქრებენ თქვენზე: ყრუ არი! და სამუდამოდ დახურავენ სათქვენო

ვსეირნობ წვიმაში. უქუდოდ. უქოლგოდ. ულაბადოდ. საგანგებოდ ეკიპირებული გამვლელები ირიბ მზერას მაყოლებენ და, ალბათ, ან სულელი ვგონივართ ან გიჟი. მე კი შუბლს ვუშვერ მსხვილ წვეთებს და მათი ყოველი დაცემა

ბედად წერილი სიმშვიდის ხარ რადგან ხატება, სულს აგრერიგად ეგებ ამად ეძვირფასები, საღამოვ! და გინდ გვერდით გახლდნენ გულის სალხენად თიბათვის წვიმა, ძეფიროსის გრილი ალერსი,

გაზაფხული შეიმოსავს მწვანე ფარჩას, ვიცი,სოფლად იყვავილებს ჩვენი ბაღჩა. წლები მიდის სიყმაწვილე არსად არ ჩანს, ამ ცხოვრების ქარიშხალში, სადღაც დამრჩა. დავალ ქვეყნად,დავატარებ დარდის ჩანთას,

მზეს თითქოს ფოთლები სცვივა, ნისლი ჩამოწვა და ლხინობს, მღერის შემოდგომის წვიმა, ისევ აყენებენ ღვინოს. ისევ გიორგობის თვეა, ჩრდილავს მანათობელ მზეს და ქარმა გამახსენა უწინ, *** მზეს თითქოს ფოთლები

იმერეთიდან გურიის გზაზე, საჯავახოსთან ნატვრის ხე რომ დგას, ფიქრის ფერადი ნაფეხურები ქარს გატანებულ ოცნებებს მოჰგავს... ააშრიალებს ნატვრის ხეს ცელქი, მოუსვენარი ოცნების ქარი, ჩემი ნატვრის ხე

ხშირად ღიმილი არის გმირობა, ყველა ყვავილი სულში ჩამახმა, ვატყობ, დამტოვა მადლის მირონმა, ვატყობ, მიმტყუნა გრძნობის ჩახმახმა. ახალ ტკივილებს ისე ჰგავს, ძველი, ბეჭებზე მუდამ მძიმე ლოდს ველი,

ცა ხავერდია, დაუჯერებლად ლურჯი, ჩაწობილია ჭალის ტბორებში ფუნჯი. რიჟრაჟმა მჩატედ ამოამთქნარა მოლი და მოლს დაეცა ლანდი დამფრთხალი ქორის. ეალერსები ცამდე აზიდულ სერებს და თავს ავალებ: _ წერე! წერე და

მზე დარჩა გაღმა, უცხო ნაპირზე, ღრუბელმა ცას რომ გამოარიდა, თითქოს დაუცდა ფეხი კრამიტზე წვიმას და ობლის ცრემლით ატირდა. ცა მშორდება და თან მოდის ახლო, ვყოვნდები შინ თუ შენკენ ვიჩქარი, რაც მიყვარს,

შთაგონებულხარ ბეჩავო სიტყვას ამყოლი ბგერითა, სიცრუე ორპირობითა კაცთა ვნებების ხვედრითა. ვალი ვალად გაქვს გულ-ლომო, ღვთის სახე წაგვერთვა ბედითა. ტანჯვად მოვედით ამ ქვდყნად - ხაფანგებისა ნგრევისა...

გავითავისე მე სიბრძნე ყოფის, ზეცას ვუმზერ და აღვავლენ ლოცვას, ბევრს ვხეტიალობ, რომ ვიცხრო შფოთი და ასე ვუცდი დაისის მოსვლას. როს შრიალებენ ოროვანდები და თან ცირცელიც თავს ხრის ღობეზე, მეწერებიან

ფიქრებში გთანგავს სევდით ქსოვილი _ ცრემლად დამდნარი სულის წამება და გენანება წუთი ყოველი, ვით სიცოცხლესთან გამოსალმება. რად გიკვირს, რომ შენც გადაუხდელი გაფრენილ დღეთა გედოს ბეგარა?! ჯერაც არ

ამ საუბრისთვის გული ამინდს თუ დაემსგავსა და უცელსიუსო სიმართლე გახდა გამოსავლელი, ვფიქრობ, ქარით მაინც როგორ გავვრცელდეთ, რადგან მისგან დავიწყებული ყველა ნაპირია გადარჩენის იერარქია და ადამიანი

უფალმა მომანიჭა ოციდან ოცი ქულა, მომანიჭა, რადგან ვიყავი მეცენატი, მე ვიქნები მეთოთხმეტე მოციქული, მაიაკოვსკი იყო მეცამეტე. ზოგს გული აწუხებს, ზოგს - თავის ტკივილი, ჩვენი სიცოცხლე ჰგავს ყინულის