პოეზია

ძველ ადგილას მოსვენება მომინდა, სადაც ჯერ კიდევ მკრთალად ჩანს რამდენიმე ასო, ვერც ერთმა წვიმამ თუ წყლიანმა ბუშტმა, თუ შარდმა, თუ თოვლის დნობამ, ვერ წაშალა ჩემი სახელი, ამ ქალის ხმა ყველა ბავშვის

ფრჩხილებს შორის მოვექეცი, ვერ ვპოულობ გამოსავალს, აღარავინ არ კითხულობს ჩემს ასავალს ან დასავალს. თვალზე ლიბრი გადამეკრა, რა ვქნა, ვეღარ გამიგია, წესიერი რითმაც ქრება, ისიც ფრჩხილებს წაუღიათ.

გადამწერი გადაწერილ პალიმფესტზე შესრულებულ ნაწერს ძერწავს. უღიმღამოდ მიაბიჯებს წარწერიდან წარწერამდე ნელა სევდა, სიხარული, აღტაცება. იბერება მისი გული იბერება სიყვარულით და ნელ-ნელა ჩუქურთმდება

ეს ყვავილები, ჩემს მაგიდაზე, რომ მოეფინა სევდის ბლონდებად, ვხედავ და მაინც, თქმა ვერ გავბედე, რომ ლამაზ სიზმრად მომაგონდება... მომაგონდება ღრუბელთა ტევრში, დაკრეფილ ცრემლის იაგუნდებად და თეთრი თმების

კიდევ ერთხელ გაჭრიალდა მზის ბორბალი ცისფერ ცაზე, ჯეირანი ნაწნავს შლიდა თბილის ქალაქ აივანზე, ქუჩა იყო ძველისძველი, მოკირწყლული სიპი ქვებით, პეპლებივით ფრიალებდნენ ჭრელაჭრულა ქათიბები, ის დღე იყო,

სისხლის წინწკლები... მიწა აქაც ბრძოლით ტანჯული, ფეხქვეშ ბორგავს და ვერ ისვენებს გმირთა საძვალე, ყაყაჩოები, თან რამდენი, წითლად გაშლილი, ყაყაჩოები დასტირიან მიწის სავანეს. მდუმარე ზეცა, წითელ ფარდაგს

იცით რა მაწუხებს? იცით რაზე ვფიქრობ და ვწუწუნებ ძილის წინ? იცით თვალს რატომ ვერ ვხუჭავ და ვერ ვიძინებ ხოლმე? მეფიქრება გაჭირვებულ ადამიანებზე, არ შემიძლია მათი ყურება და ასე უმოქმედოდ ყოფნა, რატომ

მეხუთე განზომილება სივრცეს დაახშობს? რეალიზებას შეძლებს აზრები? მე დავიბენი... ვინა ვარ, რა ვარ, ამ სამყაროში მაქვს თუ არა ალაგი ჩემი? ზღვის ლურჯ საფირონს მზის მცხუნვარება ალბათ აავსებს აისბერგებით,

წამიყვანე, წამოგყვები სადაც მეტყვი, არც კი გკითხავ, სად მიგყავარ, რატომ, რისთვის... ბეღურები თუ იქნება უფრო მეტი, თუ მეტყვი, რომ გემეტები მხოლოდ მზისთვის. თუ იქნება სულის ხუთვა სიყვარულით, თუ იქნება

რითმას უძიროს ურჩი კალამი მოხაზავს მჭახედ, მშვიდობის ნიშნად თეთრი ალამი ფრიალებს მახედ. აზვირთებული ფიქრის გორგალი იღვრება მელნად. უიმედობა ჩემში მოვკალი, იქცევა ფერფლად. *** რითმას უძიროს ურჩი

მე და შენს შორის, მთვარევ, მანძილი თეთრად გაშლილი ღამის სუფრაა, არ სჩანს ვარსკვლავნი, შენ ხარ თამადა, მთავაზობ წვიმას... იგი სუფთაა, სუფთაა, როგორც გულები ჩვენი, წვიმიან ღამით გზებზე დაღლილი,

იცი? მომინდა მოგიბოდიშო, რომ ცხოვრებაში ჩვენ შევხვდით გვიან, რომ არ მომეცა ბედისგან ნება მოვფერებოდი მაგ თვალებს, მზიანს... რომ გაზაფხულმა ჩაიგრიალა ჭაბუკურ გზნების გიჟმაჟ თარეშით და მოზეიმე ტრფიალის

ტრუტუარი ჰგავს დამსკდარ ტუჩებს. და შემაწუხებს მაშინ ყველა ფიქრი და მზერა, რომელიც ისე მიქრის და მსერავს, როგორც ხალხი ამ ქუჩებს. საღამო დადგა, ასიგნალდნენ გზად მანქანები, სანამ ჩიტები მოდარაჯე

ახლა მე ისე ვძერწავ სტრიქონებს, ვით ღმერთი თიხას, როდესაც ქმნიდა ხატს თავისას - შესაქმის გვირგვინს და ჩრდილად მადგას იმ შორეული დღის გაელვება, ოდეს ადამმა ედემს მოავლო პირველად თვალი: ვერ დაინახა ძე

სახლიდან გასულსუკან, შინისკენ რაღაც რომ მექაჩება, ამ რაღაცას ნეტა რა ჰქვია? იქნებ საწოლი, სადაც ყოველღამ მკვდრებთან შეხვედრის სიხარულის განცდა მაძინებს? იქნებ ნახატი- ჩემი ოცნების უფლისწული, რომელიც