სიყვარული ქარაფია, მიუვალი, ნიკო, ირმის ნახტომს, ბეღურების გადაფრენას ელის, მარგარიტა, არ გესმოდა მხატვრის, ჩემთვის ვფიქრობ, მისი ფუნჯის, მისი ნიჭის, შეზავებულ ფერის... რად გაქელე, მარგარიტა, ეგ
როცა აღარ გწამს და ელოდები წამს, წავიდა ჯარი გადაჰყვა ძველ ამბავს, როცა იცი,რომ ჰაერი სადღაც ქრის, ქარების მეტი ვინ დაუდგება რიგს. მონოლითური აზროვნებიდან მწამს, ცხენი დაადგა არასაკადრის გზას, მინდა
ქეშო პირველად ჩხუბში ვნახე, შორით „რასხოდო“, ისეთი ეშხით დაიძახა, ყველა გაჩერდა... ქეშო სან-ზონის სახე იყო, ხანაც რაფსოდი, ხანაც მამაო, ხანაც გიჟი, ხშირად ვამჩნევდი, ჩუმად, თავისთვის ბუტბუტებდა:
დღეს კვერცხები დატოვა და აივან-აივან მშიერ დედის მუჭამდე სულ ერთი ფრთით მიფრინდა, დედას შეეცოდა და ასე დარჩა მშიერი, შვილის ნარჩენ ნამცეცებს ფრინველი ჭამს მუჭიდან. მე რომ ამას ვუყურებ, სიყვარულიც არ
ეს ძილისპირული მათთვისაა, ჩაძინება რომ არაფრით სურთ, მათთვის მუდამ რომ ჯანყდებიან, როცა ესმით: ჩააქრეთ შუქი, ხმას ნუღარ იღებთ, ჩემი დაღლილი მეგობრებისთვის. რახანია ყველა სკამი ბარის მაგიდებს
სახელით ღვთისა, ვინაც შექმნა სული ცხოველი, ვინც არს შთამდგმელი ენისა და მადლისმთოველი. მპატიებელი მსასოვართა ოდით და ოდით, მყოვარჟამიერ შემნდობელი ბრალის და ცოდვის. ვინაც დააგდო მისი კარი, მისი
წარმოადგენენ მეომრები შოკისმომგვრელ სივს, რათა ბრძოლაში არ წავიდეს, ვინც ძაბუნია, აქ უჩვეულო გემო დაკრავს ერთმანეთის სისხლს და ცრემლები კი გულებისთვის კვლავ სალბუნია. მათი ღიმილი ბევრ რამეზე
დარდი შემოაღებს კარებს, თვალმა თუ გაგთვალა სევდის, მერე დაიწყება გვემა, მერე სითბოც ვეღარ გშველის... * * * დარდი შემოაღებს კარებს, თვალმა თუ გაგთვალა
მე ვარ ქართველი საქართველოდან, არც ევროპელი, არც აზიელი. მოვდივარ ბებერ ფესვის ღეროდან, რომელსაც ჰქვია - კავკასიელი. არ მესწავლება პატივისცემა, დედის და მამის, ცოლის და შვილის ველს ავსებს ჩემი
გათენებამდე ვეღარ მიხვედი, დღეებს აგროვებ ხსოვნის ღერებად და შეგრძნება გაქვს თითქოს ისეთი, რომ გამოგტოვა ქვეყნიერებამ. ვინ აგაწყვიტა ხსოვნის ღილები, უკვე რამდენჯერ უნდა გიყვარდეს, ისე გიჭირავს სული
არ ვიცი, რატომღაც დღეს ასე მომინდა, ტკივილად ნაღვენთი სტროფები მეშალა, არ ვიცი, იქნებდა თეთრია, რა გითხრა?! თუ მე მეჩვენება სოფელი ფერშავად?! რატომღაც მომინდა დროებით გავცლოდი ყოველს და ეს ქარიც
პატარა გოგო გაზაფხულს ხატავს, მერცხლის ფრთებით და ალუჩის ფიფქით, გაუჩენია ხანძარი ატამს, დათოვლილია ტყემლები ფიქრით. შორს, ჰორიზონტზე ბოლავს სიმწვანე, მაგნოლიები ამჩატებს სივრცეს, ვაზის ფოთლები მზის
უფალო ჩემო, ჩვენ არაფრით ვგავართ ერთმანეთს, უკვდავი რომ ხარ, სატანჯველი მეტი რა გინდა. დღეს გულწრფელობას აფასებენ თითქმის ერთ მანეთს და კლავენ აწმყოს, როგორც ქრისტეს, დასაბამიდან. უფალო ჩემო,
ყურში ჩამესმის სისველის ექო, მესამე დღეა წვიმს და აბუჩად იგდებს, აწვალებს სწორედ იმ ბექობს, სადაც ვეტრფოდი, სწორედ ამ ქუჩას. წვიმა კი წვიმს და თან დადის ველად, მაგრამ რატომ ან რისთვის ვბრაზდები?!
ვიშვი... უფალმა მადლად მომმადლა აზრი და გონი... და ამაყოლა ხვიასავით დედ-მამის ძირებს... ძირებს მადლიანს, მამა-პაპურს, ოფლისგან მორწყულს... გავნოყიერდი... გადავყლორტე კვირტები მზისკენ...