ორი ქართული ესე. პირველი 1922 წელსაა დაწერილი. მეორე - 1970 წელს. პირველის ავტორი 30 წლის კონსტანტინე გამსახურდიაა. მეორისა - 60 წლის აკაკი გაწერელია. გენიალური ფლორენციელი, პირველისათვის, ალიგიერი...
ასეთ ჩანაწერებს გაზეთ „თბილისში“ ვაქვეყნებდი ხოლმე, რასაც ჩემზე თავდასხმა მოჰყვა. მაშინ ნახევრად ხუმრობით იკითხა პროფესორმა გიორგი გოგოლაშვილმა: „ვისთვის აღმოჩნდა სახიფათო რედაქტორის ჩანაწერები?“...
არევიდან განათებამდე 1. „ტვ პირველი". ვანუას შოუ. გია ჭანტურია ჰყვება ანეკდოტს: აფხაზ ბიჭს ქართველი გოგო შეუყვარდება. მამა წინააღმდეგია. ბოლოს ნებას გარკვეული პირობით დართავს: დააარიგებს, პირველ...
ჯერ საბაზე ვთქვათ: სულხან - საბა ორბელიანზე. ასევე - „საბასა“ და მუხრან მაჭავარიანზე. *** შედევრებით განებივრებულ მრავალსაუკუნოვან ქართულ პოეზიაში ერთ-ერთ მარგალიტად ბრწყინავს ლექსი, რომელიც 1949
„იმ ანკარა წყაროდან, რომელსაც აკაკის პოეზია ჰქვია, ყველა თაობა თავის კუთვნილ წყალსა სვამს.“ თამაზ ჭილაძის ეს სიტყვები აკაკის პუბლიცისტიკაზეც უნდა გავავრცელოთ. ოღონდ, ისიც უნდა ვაღიაროთ, რომ ამ წყაროს
ასე მოკლედ რატომ წერო, - მკითხეს არაერთხელ. როგორ წერო? - ასეც მკითხეს. მოკლედ ვუპასუხე, - ასე მეწერება-მეთქი. კიდევ მკითხეს. ორივენაირად. ორმა რეზომ მიშველა. რეზო კვესელავა: „გრძელი სიტყვა მოკლედ
იგულისხმება გალაკტიონის პროზა. ეს ფრაზა ზოგიერთ ლიტერატორსაც კი გააკვირვებს. სხვათა შორის, ბევრმა არ იცის, რომ გალაკტიონის პროზაული კრებული გამოცემულია. წიგნის ანოტაციაში ვკითხულობთ: იგულისხმება
„ამ დღეს ველოდი, მოვესწარ“... აკაკის ეს სიტყვები გამახსენა თეატრმცოდნე ლაშა ჩხარტიშვილის ერთმა ფეისბუკპოსტმა. 2022 წლის 29 მაისს, 21 საათსა და 10 წუთზე, თანამედროვე ქართული თეატრმცოდნეობის ერთ-ერთ
„1924 წელს, საყოველთაო გლოვის ჟამს, როცა კაცობრიობა გამოეთხოვა ლენინს, დაიბეჭდა ჟურნალი „კავკასიონი“. - ასე იწყებს სოსო სიგუა 1983 წლით დათარიღებულ მიმოხილვას: „პოეზია „კავკასიონისა“ და
ესეს, იაკობ ნიკოლაძეს რომ მიუძღვნა, კონსტანტინე გამსახურდიამ ეპიგრაფად მიქელანჯელოს ეს სიტყვები წარუმძღვარა: „ო, ღმერთო, ღმერთო, რა ძლიერი ხარ შენ ჩემში!“ ეპიგრაფმა უკვე გაამჟღავნა მოქანდაკის