პოეზია

ჰა, შემოდგომამ ზაფხულის სახე ხმელი ფოთლებით ჩამოიხოკა, ქარის მოტანილ წითელ მიხაკებს ქარი წაიღებს ისევ მარტოკა. ცა, ზოო-პანკი ჰა, შემოდგომამ ზაფხულის სახე ხმელი ფოთლებით ჩამოიხოკა, ქარის მოტანილ

მე თავმოკლული მერცხალი ვარ, შენს ფანჯარასთან... დანარცხებული, გადაღლილი შორეულ ფრენით. დავყურებ სხეულს, წარკვეთილი მაღელვებს ფრთები, ეგებ წარმტაციც და ვხედავ, როგორ მიმაცილებენ ეზოს ბავშვები, ***

მე არ ვარ ღმერთი, არც ეშმაკი და არც ქურუმი, მე დაცემული ღრუბლების ტყვე ვარ, ჩრდილო ციალის მოტრფიალე, ზაფხულის ნამი, გარდასულ მზეთა, მომაკვდავთა სხივების სევდა. ნისლშემოსილი სარკმელების საყრდენს

ენავ ქართულო, მოსულო ციდან; არც ერთი არ არს შენი სადარი და ამ ენაზე პირველი დღიდან ლაპარაკობდა ღმერთთან ადამი და ამ ენაზე განიკითხება მსოფლიოს ყველა ერი და ენა, ენა მგოსანთა და ცის ხატება, დედაენა

ნუცუბიძეზე ერთი შაშვი მყავს, არ მოეშალოს ღვთისგან წყალობა, უკვე ხმაზე ვცნობ, კარგა ხანია, ექვსის ათ წუთზე იწყებს გალობას. *** ნუცუბიძეზე ერთი შაშვი მყავს, არ მოეშალოს ღვთისგან წყალობა, უკვე

ზღვის ტალღებს მოაქვს სუნი სიმლაშის. სილაში. ქაფის ქვეშ ისე ყრია კენჭები. ვეჭვდები. სანაპიროზე გადაგაწაყდით შენ და ნიჟარებს. ბინა-იჯარით. მალე იწვიმებს. ჰორიზონტის მიღმა მზე ჩავა. ბეჩავი. * * *

აღარ რჩება ადგილი ძილისთვის, მოვლენ ჭინკები და შენს ჩამოწნულ თმებს შეეჩვევიან. თუ მომიკაკუნებ ფანჯარაზე, დავინახავ შენს თვალებს, როგორც ორ სანთელს, მესამის გარეშე. ისე იმსახურე ღამის კოშმარებთან,

სად არის ახლა სიყვარული ალალი, მთელი, თვალს ეცრემლება მონატრება გარდასულ წლების, ეს დრო შიკრიკად მესახება ავკარგის მთქმელი, ძველ დიდებასთან, ღარიბული აწმყოთი შემყრის. სად არის ნერგი, საიდანაც

ოდესღაც, იქ, სადღაც, წვიმიან საღამოს, მე შემოგეყრები, ვით მწველი სახადი და ისე გაგთანგავ გრძნობების ალმურში, ვით თუთის არაყი ორმაგად ნახადი და მერე იკითხე- რომელმან, რომელი... დუმილთა დუელი

წვიმს. ბათუმური წვიმაა... მოგონებები მართობს. წამში მოვლენილ ფიქრებში მომნატრებიხარ, ვდარდობ. ზღვას გავყურებ და ღრუბლები მიმოფანტულან ჯარად, წვიმა კი სევდას მიმატებს, ცრემლიან თვალებს ვმალავ.

გამხმარი ხეების ძვლებივით აშრიალდა ქარის შეხება ქალის სხეულზე და სახლმა, სადაც აკვანს მუდამ სიკვდილის სუროსფოთლებშემოკრული ხელი არწევდა, ჩვილის ტირილი გამოისხა მზისფერ მტევნებად. – ბავშვი საიდან? –

თოვლი დაბერდა... და იცრემლება, ისევ უმატა ირგვლივ ჟინჟვლამაც, მალე ყვავილი- შუქი ტყემლების შემოენთება ველს გარიჟრაჟად... და ბალახების მწვანე ღვართქაფი გადითქრიალებს მინდვრებზე ისევ, საგაზაფხულო ციდან

მე არ ვიცი, როდის მოვა ის ჟამი, სადაც მიდის ის შარა-გზა გრძელი... მე არ ვიცი, როდის წავალ აქედან, არც ის ვიცი, ვინ რას იტყვის ჩემზე. მომიგონებენ, ზუსტად, მაქედან... შემოიდგამენ ჩემს ცხედარს მხრებზე.

მიყვარხარ დილის ნიავო, გეტრფი აისის მზეო, ბურუსს რომ შთანთქავ სხივებით, ამობრწყინდები, მზეობ... მიყვარხარ ღამის ღვთაებავ, სულამდე სავსე მთვარეო, სახეგაბადრულ ღამესაც თავი რომ მოანატრეო... მე. ჩემი

ჩამოვარდება ორსული მთვარე, ტანჯვით ღამდება, ვერ ახელს თვალებს. ახრჩობს წყურვილი, თან ცოტას ითხოვს, ლუკმაპურივით პატარა სითბოს. ტკივილი ავსებს, რთულია მეტად, *** ჩამოვარდება ორსული მთვარე, ტანჯვით