ჟურნალი

რას გვერჩის, ნეტა, სიყვარული ახალთახალი, თითქოსდა გრიგალს კი არ მოჰყვა ამ გაზაფხულზე, ადრე, ოდესღაც ფიცხელ ომში გაწვეულისთვის უღალატობის ფიცი დაგვედოს და დაბრუნებულს დადებული თავის ადგილზე ვერ

– ეს ყველაფერი, რაც ჩემიდა ჩემთვისაა, იმდენად ყველაფერია, რომსრულიად არაფერიარ არი და მე, მდიდარმა უქონელმა, აღარ ვიცი, ოთხიდან რომელ გზასგავყვე. საბოლოოდმაინც ვირჩევ, ვადგები.

ოდესღაც, ჩემი პატარა ბიჭობისას, მამაჩემის მიერ ძლივს ნაყიდი ტელევიზორი ისე უცებ ჩაქრა და ხმაც გაკმინდა, სრულიად გარდაცვლილად ჩავთვალე და ცრემლიც მომადგა. კი არ მომადგა, ჩამომეცრემლა. ის ერთი გამრთობი

ნეომითოლოგიზმის, როგორც კომპლექსური მხატვრული ფენომენის, ობიექტურ სირთულეს ემატება ისიც, რომ ლიტერატურულ კრიტიკაში მკაფიოდ არ არის განსაზღვრული საკვლევი ობიექტის საზღვრები, არ არის ჩამოყალიბებული

დოსტოევსკი მსოფლიოს ბედს წარმოიდგენს თავისი ხალხის ბედით. ესაა გამოჩენილი ნაციონალისტებისათვის დამახასიათებელი შეხედულება, რომლებისთვისაც ზოგადსაკაცობრიო შეიძლება გამომჟღავნდეს მხოლოდ ეროვნულ

იმ გაზაფხულზე, ქუთაისს ვეწვიე, ალუბლების ყვავილობისას, ჩემი ბავშვობის ქალაქს. იყო ,ქაფმოდებული ვაშლის შტოები“ და,იის სურნელი შუა ქალაქში“. ქუთათურებმა მთელი წელი ახალი სპექტაკლის მოლოდინში

შექსპირი -,ანტონიოსი და კლეოპატრა“; კლეოპატრას მონოლოგი, IV მოქმედება, სურათი XV (მოხსენება, არა სტატია, წაკითხული პროფესორ სერგი დანელიასადმი მიძღვნილ საერთაშორისო

შენ ისევ დუმხარ ნიშნის მოგებით, “მოგება” — ფიქრობ, ქალის ვალია... მზეს (ვ)უმზირები და ვან გოგები, სულძვრებს იწყებენ ლექსებბალიანს... შენ ისევ შორს ხარ... ვლოკავ ძველ ფირებს, ვგრძნობ, რომ სიშორის ფირი

ჩემთვის ახლავე ცხადია, ამ მონათხრობს, რომელსაც „ტიბეტური საგანძური” ვუწოდე, არავინ ირწმუნებს. თუმცა ახლა ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს. ვფიქრობ, მისი საზოგადოების სამსჯავროზე გამოტანა მაინც

ხომ შეიძლება ისე გიყვარდე, ისე, უბრალოდ და უმიზეზოდ... რომ დამსხვრეული სულის კედლები ბროწეულებით ამომილესო. ხომ შეიძლება ისე გიყვარდე, ისე, უბრალოდ და უმიზეზოდ... შემოიტანო ჩემში სინათლე, შემოიყვანო

ჟამი მოდის გაცილების–მარადიულ ჩვეულების – კვირტში გადანაწილების, რტოში გადასხეულების. ეთხოვები ზვრებს და ყანებს, რაც რო ხანი, რაც რო თესე – რასაც დღემდე ეთაყვანე, ეფერე და ეალერსე. დილის ცვარი

ჩვენს დროშას გული უნდა ეხატოს, დაჭრილი გული ცრემლით და სისხლით, ღმერთებს შევთხოვდეთ, თავს ვირწმუნებდეთ, რომ ჩვენს სამშობლოს თვითონვე ვიხსნით. არ დარაჯობდეს მუდმივად მტერი, ჩასაყლაპავად გემრიელ ლუკმას

1 დაღლილ თვალებში არეკლილ ცას სულ სხვა ფერი აქვს, თითქოს კოსმოსმა ის ათასჯერ გაფილტრა უკვე და ეტრატივით ჩააფინა ორ დამშრალ ჭაში. 2 ხსოვნის ორმოებს ამოვავსებ მოგონებებით და ზამთრის ბაღში მიმოზებად

ასე მოკლედ რატომ წერო, - მკითხეს არაერთხელ. როგორ წერო? - ასეც მკითხეს. მოკლედ ვუპასუხე, - ასე მეწერება-მეთქი. კიდევ მკითხეს. ორივენაირად. ორმა რეზომ მიშველა. რეზო კვესელავა: „გრძელი სიტყვა მოკლედ

დადა ფეხსაცმელია! დადა ფეხსაცმლის ქუსლია, დაბრეცილი, რომელზეც ვდგავარ! დადა ზუსტია და სველი, დადა არ არსებობს! ის არც გამოგონილია! არც რეალური! ის ჟანგია და ისაა ცეცხლიც... ახდა! დადა