ჟურნალი

დღეს, როდესაც უკრაინაში გაუთავებელი ომი მძვინვარებს, უკრაინელი მეომრები მამაცურად იბრძვიან სამშობლოს დასაცავად, მაგრამ მშვიდობიანი მოსახლეობა დაუნდობელი მტრის წყალობით მაინც იხოცება, ულამაზესი ქალაქებ

ჯერ საბაზე ვთქვათ: სულხან - საბა ორბელიანზე. ასევე - „საბასა“ და მუხრან მაჭავარიანზე. *** შედევრებით განებივრებულ მრავალსაუკუნოვან ქართულ პოეზიაში ერთ-ერთ მარგალიტად ბრწყინავს ლექსი, რომელიც 1949

სულში თუ გაწვიმდა, ესე იგი რაღაც ძველმა ტკივილმა ხელახლა გამოიღვიძა. წვიმის წვეთები - დაუმთავრებელი დიალოგებია შენსა და წარსულს შორის. მოსდევს ქარი - განუთქმელი სიტყვების ქარბორბალა, ისე გადაუვლის

„ეს იესო ნაზარეველი, როგორც სიყვარულის ხორცშესხმული სახარება, ეს ღარიბთათვის, ავადმყოფთათვის, ცოდვილთათვის ნეტარებისა და გამარჯვების მომტანი „გამომსყიდველი“ — განა არ იყო, სწორედ, ცდუნება მისი

— ნახვა მინდა შენი... ალო, გესმის ჩემი ხმა? თითქოს ენა გადამეყლაპა, ჭირის ოფლმა დამასხა. — შენ გელაპარაკები, ბიჭო! — უფრო გაუმკაცრდა ხმა, — ამოიღე ხმა! — გისმენთ... — ძლივს ამოვილუღლუღე. — ვიცი, რომ

მან მოასვენა, თვითონ მკვლელმა მოასვენა გიგა მისივე ცხენით – გიგას ცხენით – მოასვენა, აღდგომა დღე იყო, პირქუში... სტადიონზე დაასვენა, თავთან დაუჯდა, თოფიც იქვე ედო, გამოცვივდნენ – გამოვარდნენ –

ვფიქრობ ხოლმე შენზე ძილის წინ, ჩუმად, თითქოს ამის უფლება არ მქონდეს, შემდეგ ვფიქრობ ცაზე და გვირილებზე, შემდეგ ისევ შენზე ფიქრები უბრუნდებიან გონებას და ისევ ვცდილობ ჩუმად ვიფიქრო ჩვენზე, თითქოს

მხოლოდ მექსიკელი არ განიცდის მარტოობას, მიტოვებულობასა და საკუთარი თავისაგან გაუცხოებას. ყველა ადამიანი სიცოცხლის რომელიღაც წამში თავს მარტოდ გრძნობს; უფრო მეტსაც ვიტყვი - არსებითად, ადამიანი

სიტყვასიტყვით ბერძნულად იოანეს ცნობილი პასაჟი (12: 31) ასე ჟღერს: νῦν κρίσις ἐστὶν τοῦ κόσμου - ახლა დადგა ამ კოსმოსის კრისისი. კოსმოსი კლასიკურ ქართულ ენაზე ითარგმნება, როგორც სოფელი (ე.ი. -

განცდა, რომ შენ ევროპის ჩემპიონატზე პირველად ითამაშებ, ეს არა მხოლოდ ფეხბურთელის შეგრძნებაა, არამედ ყველა იმ ქართველისა, ვინც კი ითავისებს მის გამარჯვებებს, დამარცხებებსა თუ ფრეს, რომელსაც ბოლო 30

ვერც კი შენიშნავ, რომ მე გავქრი და აღარა ვარ კვლავ გააგრძელებ საკუთარ გზას, როგორც გჩვევია,ვერც კი შენიშნავ, რომ მე გავქრი და აღარა ვარ,გაჩერდა ლიფტი, ჩემ სართულზე მეტჯერ არ ავა,ირგვლივ რომ ყრია,

აპრილის წვიმებით გალუმპული ბათუმი და მისიმტირალი ცა ქვემოთდარჩა. ქედა გავიარეთ. ხათუნა ბებიას სოფელშიავდივართ. ბოსელშიდაბმული მოზვრის თბილისუნთქვა; საქათმეში ქათმებისკრიახი; შეთვალული ბლი

საბანი სუსხში ნაბანი კანკალებს წვიმადა ცრემლებს ბაღის ტოტებში აბამს,მაგრამ იცოდე, როდესაც გცივა,ვიღაც გაფარებს უხილავ საბანს. გაფარებს, თბილი ძაფებით ნაქსოვს,რათა ყინვებმა არ მოგაკითხონ...ვიღაცას

საზოგადოდ სიცოცხლის მთავარი თვისებაა საპირისპიროთა დიალექტიკური ერთიანობა და წონასწორობა: ცვალებადობა-მრავალფეროვნებისა და თან თვითმყოფადობის შენარჩუნებისა: ყოველი ცოცხალი ორგანიზმი და აგრეთვე

,რასა იქმ, ცეტო! - ეს ხმა არის დიდედაჩემის, მოუსვენარი გოგოობიდან ჩემი მდევარი. -რასა ვიქმ?! ვხარბობ. მე დავიჩემე აღმართები, ვარდნილები, ეს საიდუმლო ღრმულები და ეს მწვერვალები და ეს ჩქოლნარი და ეს