გამოკითხვები
რა ტიპის სტატიებს ისურვებდით ?

გიზო თავაძე - „ტანო ტატანო“ ანუ აკრძალული სიყვარულის ამბავი

ზა­­რ­ზ­მე­­ლი­­ძე­­ე­­ბის ოჯახს ხში­­რად ვს­ტუ­­მ­რო­­ბ­დი. ოჯა­­ხის თა­­ვი, იო­­ვა­­ნე ზა­­რ­ზ­მე­­ლი­­ძე გუ­­ლა­­გგა­­მო­­ვ­ლი­­ლი გა­­ხ­ლ­დათ, რო­­მე­­ლ­ზე­­დაც დე­­ი­­და ანე­­ტა (ცო­­ლი იო­­ვა­­ნე­­სი) იტ­ყო­­და ხო­­ლ­მე: „მ­კ­ვ­დ­რე­­თით მო­­ბ­რუ­­ნე­­ბუ­­ლიო!..“ თა­­ვი­­დან კი მი­­კ­ვი­­რ­და ამ­გ­ვა­­რად მო­­ხ­სე­­ნი­­ე­­ბა ბე­­ჭე­­ბ­გა­­ნი­­ე­­რი კა­­ცი­­სა, ვი­­დ­რე თა­­ნა­­კ­ლა­­სე­­ლ­მა კა­­რ­ლომ სა­­ი­­დუ­­მ­ლოდ არ მი­­ა­­მ­ბო მი­­სი თა­­ვ­გა­­და­­სა­­ვა­­ლი, რის შე­­მ­დე­­გაც ძია იო­­ვა­­ნე მი­­თი­­უ­­რი გმი­­რი გა­­ხ­და მე­­შ­ვი­­დე­­კ­ლა­­სე­­ლი ბი­­ჭი­­ს­თ­ვის. მა­­მის ბი­­ბ­ლი­­ო­­თე­­კა­­ში ფე­­ხა­­კ­რე­­ფით შე­­ვ­დი­­ო­­დით მე და კა­­რ­ლო. ზო­­გ­ჯერ წი­­გ­ნე­­ბ­საც,– უფ­რო­­რე ის­ტო­­რი­­ულ ამ­ბებს,– გვი­­რ­ჩე­­ვ­და, რა­­დ­გან, თა­­ვა­­დაც ის­ტო­­რი­­კო­­სი გა­­ხ­ლ­დათ.დე­­ი­­და ანე­­ტა (ჯა­­ყე­­ლე­­ბის დი­­დე­­ბუ­­ლი გვა­­რი­­სა), ბა­­რე ოცი წლით უმ­ც­რო­­სი იყო მე­­უ­­ღ­ლე­­ზე (მე­­ზო­­ბ­ლე­­ბის აზ­რით ოც­და­­ხუ­­თით!..) თა­­ნაც იო­­ვა­­ნე ზა­­რ­ზ­მე­­ლი­­ძის ნა­­ს­ტუ­­დე­­ნ­ტა­­რი გა­­ხ­ლ­დათ. „მე­­სა­­მე­­კუ­­რ­სე­­ლებს ჩა­­გ­ვი­­ტა­­რა ლე­­ქ­ცია და რო­­ცა ჩე­­მი გვა­­რი გა­­ი­­გო, სა­­და­­უ­­რო­­ბა მკი­­თ­ხა. მეც მა­­ქე­­დან ვა­­რო, გა­­მი­­ღი­­მა და ხე­­ლი ჩა­­მო­­მა­­რ­თ­ვა”, – იხ­სე­­ნებს დე­­ი­­და ანე­­ტა. „მა­­ს­ზე ლე­­გე­­ნ­დებს ყვე­­ბო­­დ­ნენ სტუ­­დე­­ნ­ტე­­ბი და შე­­მი­­ყ­ვა­­რ­დაო!..“მე­­რ­ვე­­კ­ლა­­სე­­ლე­­ბი ვი­­ყა­­ვით ძია იო­­ვა­­ნე რომ გა­­რ­და­­ი­­ც­ვა­­ლა. მთე­­ლი ქა­­ლა­­ქი მო­­ვი­­და გა­­მო­­სა­­თ­ხო­­ვე­­ბ­ლად, მათ შო­­რის სა­­ი­­დუ­­მ­ლო სა­­მ­სა­­ხუ­­რე­­ბის წა­­რ­მო­­მა­­დ­გე­­ნ­ლე­­ბიც (ეს მა­­მამ თქ­ვა სა­­ხ­ლ­ში), რა­­დ­გან ბე­­ვ­რი ან­ტი­­სა­­ხე­­ლ­მ­წი­­ფო­­ე­­ბ­რივად მო­­ა­­ზ­რო­­ვ­ნე ადა­­მი­­ა­­ნი მო­­გ­რო­­ვ­და სა­­მ­გ­ლო­­ვი­­ა­­რო პრო­­ცე­­სი­­ა­­ზე (ზა­­რ­ზ­მე­­ლი­­ძე­­თა გვა­­რი ან­ტი­­კო­­მუ­­ნი­­ს­ტე­­ბად იყ­ო მო­­ნა­­თ­ლუ­­ლი, მა­­მა და ბი­­ძა იო­­ვა­­ნე ზა­­რ­ზ­მე­­ლი­­ძი­­სა 1924 წელს და­­ხ­ვ­რი­­ტეს ბო­­ლ­შე­­ვი­­კე­­ბ­მა და ეს ამ­ბა­­ვიც იმ დღეს გა­­ვი­­გე კა­­რ­ლო­­ს­გან).
ს­კო­­ლის და­­მ­თა­­ვ­რე­­ბის შე­­მ­დეგ ორი წლით და­­ვ­შო­­რ­დი კა­­რ­ლოს და მის ოჯახს, რა­­დ­გან სა­­მ­ხე­­დ­რო სა­­მ­სა­­ხუ­­რ­ში გა­­მი­­წ­ვი­­ეს. ჯერ პე­­ტ­რე დი­­დის (ბი­­ო­­ლო­­გი­­უ­­რად ბა­­გ­რა­­ტი­­ო­­ნის) აშე­­ნე­­ბულ ქა­­ლა­­ქ­ში (ლე­­ნი­­ნ­გ­რა­­დი რა­­ტომ ერ­ქ­ვა, ვერ გა­­მი­­გია?!) ვი­­მ­სა­­ხუ­­რე, იქე­­დან კი შუ­­ა­­გულ ცი­­მ­ბი­­რ­ში ამო­­მა­­ყო­­ფი­­ნეს თა­­ვი, სა­­ი­­და­­ნაც დე­­და­­ჩემს და კა­­რ­ლოს,– რო­­მე­­ლიც უკ­ვე სტუ­­დე­­ნ­ტი იყო,– ვწე­­რ­დი: „აქ, რომ თე­­ნ­დე­­ბა, არ ღა­­მ­დე­­ბა, ზა­­ფ­ხუ­­ლ­შიც ცი­­ვა და ჩე­­მ­ზე დი­­დი კო­­ღო­­ე­­ბი და­­ფ­რი­­ნა­­ვენ!.. ძია იო­­ვა­­ნეს ნა­­ფე­­ხუ­­რე­­ბიც ჩანს აქა-იქ...“
რა­­დ­გან ბა­­ვ­შ­ვო­­ბა­­ში ფე­­რა­­დი კე­­ნ­ჭე­­ბით (დო­­მი­­ნო­­საც ვი­­ყე­­ნე­­ბ­დი) სა­­ხ­ლე­­ბის აგე­­ბა მი­­ყ­ვა­­რ­და, არ­სა­­კი­­ძის გზას მი­­ვ­ყე­­ვი, არ­ქი­­ტე­­ქ­ტუ­­რუ­­ლი ფა­­კუ­­ლ­ტე­­ტი ავი­­რ­ჩიე და ვან დერ როე, ფრე­­ნკ რა­­ი­­ტი, ლე კო­­რ­ბუ­­ზიე ვზუ­­თ­ხე, თუმც ან­ტო­­ნიო გა­­უ­­დი ყვე­­ლას მე­­რ­ჩი­­ვ­ნა. 
დი­­პ­ლო­­მის აღე­­ბა და ქვე­­ყ­ნის ნგ­რე­­ვა ერ­თ­დ­რო­­უ­­ლად მო­­ხ­და. რომ მე­­გო­­ნა სა­­სა­­ხ­ლე­­ებს, სტა­­დი­­ო­­ნებს, გა­­ლე­­რე­­ებს ავა­­შე­­ნე­­ბ­დი, იმ დროს და­­ვ­რ­ჩი უსა­­მ­სა­­ხუ­­როდ, თუმც ერ­თი პრო­­ე­­ქ­ტის და­­ს­რუ­­ლე­­ბა მო­­ვა­­ს­წა­­რი და დღე­­მ­დე მი­­ხა­­რია იმ სპო­­რ­ტუ­­ლი სკო­­ლის წინ გა­­ვ­ლა (ზო­­გ­ჯერ მა­­ნ­ქა­­ნა­­საც კი ვა­­ჩე­­რებ და თვა­­ლით ვე­­ა­­ლე­­რ­სე­­ბი).
კა­­რ­ლოს მე­­ჯ­ვა­­რე და შვი­­ლის ნა­­თ­ლია (ქო­­რ­წი­­ლის და ნა­­თ­ლო­­ბის სუ­­ფ­რა ში­­გა­­წ­ვის ძრა­­ვით ნა­­თ­დე­­ბო­­და) ტო­­ტა­­ლუ­­რი უმუ­­შე­­ვ­რო­­ბის ჟამს გა­­ვ­ხ­დი. მა­­ლე თა­­ვა­­დაც და­­ვ­ქო­­რ­წი­­ნ­დი და სა­­მი ვა­­ჟი­­თაც (ტყუ­­პებს, იო­­ვა­­ნეს და ლუ­­კას, ორ წე­­ლი­­წა­­დ­ში მა­­თე შე­­ე­­მა­­ტა) გა­­ვა­­ძ­ლი­­ე­­რე კა­­ცო­­ბ­რი­­ო­­ბა. მო­­გ­ვი­­ა­­ნე­­ბით მე­­ლა­­ნია გა­­ჩ­ნ­და და და­­ვ­რ­ჩით მა­­რ­კო­­ზის გა­­რე­­შე. მე­­გო­­ბ­რე­­ბ­თან ერ­თად კე­­რ­ძო არ­ქი­­ტე­­ქ­ტუ­­რუ­­ლი ბი­­უ­­რო და­­ვა­­ა­­რ­სე და მუ­­სი­­კოს მე­­უ­­ღ­ლე­­ს­თან ერ­თად მი­­ვა­­ჭ­რი­­ა­­ლებ წუ­­თი­­სო­­ფ­ლის ბო­­რ­ბალს.
ე­­გაა რომ, დაუჯერებელი და ამო­­უ­­ხ­ს­ნე­­ლი ამ­ბე­­ბი ყო­­ვე­­ლ­თ­ვის ხდე­­ბო­­და და ხდე­­ბა ჩემს თავს.
თუ­­კი რა­­ი­­მე ღი­­რე­­ბუ­­ლი და კა­­რ­გი წი­­გ­ნი წა­­მი­­კი­­თ­ხავს, უმე­­ტე­­სი, ძია იო­­ვა­­ნეს (თუ­­მ­ცა დღეს კა­­რ­ლო­­სია) ბი­­ბ­ლი­­ო­­თე­­კი­­დან წა­­მო­­მი­­ღია. ბოლოს ეს ში­­ნ­დი­­ს­ფე­­რი წი­­გ­ნიც „ე­­ბ­რა­­ე­­ლი ხა­­ლ­ხის ის­ტო­­რია,“ სქე­­ლ­ტა­­ნი­­ა­­ნი, თან ძვე­­ლისძველი გა­­მო­­ცე­­მა, იქე­­დან წა­­მო­­ვი­­ღე. ვკი­­თ­ხუ­­ლობ და ვუ­­ბ­რუ­­ნ­დე­­ბი, თა­­ვი­­დან ვკი­­თ­ხუ­­ლობ, უა­­მ­რავ (რომ მე­­გო­­ნა ვი­­ცო­­დი) ის­ტო­­რი­­ულ ფა­­ქტს ვიგე­­ბ, ვა­­ზუ­­ს­ტებ, ვი­­ხ­სე­­ნებ; აქ­ვეა მსო­­ფ­ლი­­ო­­ში სა­­ხე­­ლ­გა­­ს­მე­­ნი­­ლი მე­­ც­ნი­­ე­­რე­­ბი, გა­­მო­­მ­გო­­ნე­­ბ­ლე­­ბი, მუ­­სი­­კო­­სე­­ბი, ნო­­ბე­­ლი­­ანტე­­ბი და კი­­თ­ხ­ვის დროს ზო­­გ­ჯერ ფე­­ხ­ზე წა­­მო­­ვ­დ­გე­­ბი (უნე­­ბ­ლი­­ე­­დაც...) მო­­წი­­წე­­ბით, პა­­ტი­­ვი­­ს­ცე­­მის ნი­­შ­ნად, ჯე­­რომ სე­­ლი­­ნ­ჯე­­რი, ჩე­­მი სა­­ყ­ვა­­რე­­ლი მწე­­რა­­ლი, „ჭე­­რი ას­წი­­ეთ დუ­­რ­გ­ლე­­ბო­­მე­­თ­ქი” მი­­ნ­და ვი­­ყ­ვი­­რო, „ბა­­ნა­­ნა­­თე­­ვ­ზის ამი­­ნ­დ­ში”... ესეც ამ ერის შვი­­ლია, დი­­დი მო­­ჭა­­დ­რა­­კე მო­­რ­ფი (მო­­ჭა­­დ­რა­­კე­­ებს ნუ ჩა­­მო­­მა­­თ­ვ­ლე­­ვი­­ნებთ, თო­­რე...) ბე­­ვ­რი სხ­ვაც, დი­­ი­­დი და დი­­ი­­დე­­ბუ­­ლი, ჰო­­და, კა­­რ­ლოს ვუ­­ყ­ვე­­ბი ამ წი­­გ­ნ­ზე; რუ­­სუ­­და­­ნი (მე­­უ­­ღ­ლე კა­­რ­ლო­­სი) ბა­­ვ­შ­ვებს და მო­­ხუც დე­­და­­მ­თილს კა­­რ­ტო­­ფი­­ლი­­ან ღვე­­ზე­­ლებს უმ­ზა­­დებს, ცა­­ლი თვა­­ლი (ყუ­­რიც) ჩვე­­ნ­კენ აქვს, რა­­დ­გან კა­­რ­ლო ცო­­ტა ფხუ­­კი­­ა­­ნია და კო­­ნი­­ა­­კ­ზე (ამ­ბობს მა­­ჩუ­­ქე­­სო) თუ და­­სა­­ყო­­ლე­­ბე­­ლი შე­­მო­­გ­ვა­­კ­ლ­და, აი­­ფო­­ფ­რე­­ბა; ეს კი, მე­­უ­­ღ­ლე­­ზე უკეთ ვინ იცის?
– ბი­­ჭე­­ბო, ეს გა­­სი­­ნ­ჯეთ, ფო­­რ­თო­­ხ­ლის წვე­­ნია, ცი­­ვი! – მა­­ღალ ჭი­­ქებს გვი­­დ­გამს წინ, – ისე, რომ იცო­­დეთ, ბა­­ვ­შ­ვო­­ბა ებ­რა­­ე­­ლ­თა უბა­­ნ­ში მა­­ქვს გა­­ტა­­რე­­ბუ­­ლი.
– მა­­რ­თ­ლა, და­­გე­­ნა­­ც­ვ­ლე!.. – – უღი­­მის კა­­რ­ლო.
– სა­­ო­­ცა­­რი ხა­­ლ­ხია! – ვა­­მ­ბობ მე და...
კა­­რ­ზე კა­­კუ­­ნი და ზა­­რის ხმა ერ­თ­დ­რო­­უ­­ლად ის­მის.
– ღი­­აა! – წა­­მო­­ი­­ზ­ლა­­ზ­ნა კა­­რ­ლო, ვი­­დ­რე რუ­­სუ­­და­­ნი ცხი­­მი­­ან ხე­­ლებს გა­­ი­­სუ­­ფ­თა­­ვე­­ბ­და.
– მო­­დი შა­­გა­­ნე, მო­­დი!
ო­­თა­­ხ­ში შა­­ვ­ტუ­­ხა, შა­­ვ­თ­მი­­ა­­ნი (ეშ­ხი­­ა­­ნი), ახა­­ლ­გა­­ზ­რ­და ქა­­ლი შე­­მო­­ვი­­და, თა­­ვი თა­­ვა­­ზი­­ა­­ნად და­­გ­ვი­­კ­რა და ქა­­ლ­ბა­­ტო­­ნე­­ბი გა­­და­­კო­­ც­ნა.
– კა­­რ­ლო, თქ­ვენს სტუ­­მარს მა­­რ­თ­ლა შა­­გა­­ნე ჰქ­ვია თუ მე გა­­ვი­­გო­­ნე აგ­რე?
– ნა­­ღ­დად შა­­გა­­ნეა, ბე­­რო.– გა­­და­­ი­­კი­­ს­კი­­სა რუ­­სუ­­და­­ნ­მა.
წა­­მო­­ვ­დე­­ქი, ორი სი­­რ­ჩა შე­­ვა­­ვ­სე, სტუ­­მარს მი­­ვე­­ა­­ხ­ლე, სი­­რ­ჩა გა­­ვუ­­წო­­დე და თა­­ვი მდა­­ბ­ლად და­­ვუ­­კა­­რი, – სე­­რ­გეი ესე­­ნი­­ნი!..
– შე­­ნი გა­­მო­­ს­წო­­რე­­ბა არ იქ­ნე­­ბა! – და­­ს­ვა წე­­რ­ტი­­ლი კა­­რ­ლომ.
მე კი ესე­­ნი­­ნის შე­­დე­­ვ­რი (შა­­გა­­ნე­­სა­­დ­მი მი­­ძ­ღ­ვ­ნი­­ლი), სხა­­პა­­ს­ხუ­­პით ჩა­­ვი­­კი­­თ­ხე.
შა­­გა­­ნემ ხე­­ლი გა­­მო­­მი­­წო­­და (ვი­­სა­­რ­გე­­ბ­ლე და ვე­­ა­­მ­ბო­­რე!..) თან ერ­თი სტ­რო­­ფი შე­­მი­­ს­წო­­რა (რაც უყო­­ყ­მა­­ნოდ ვა­­ღი­­ა­­რე).
– დე­­ი­­და ანე­­ტა, ის შა­­გა­­ნე აზე­­რ­ბა­­ი­­ჯა­­ნე­­ლი იყო მგო­­ნი?!
– კი შვი­­ლო, ეგ­რეა, ჩვე­­ნი შა­­გა­­ნე კი ებ­რა­­ე­­ლია!..
ფე­­ხ­ზე წა­­მო­­ვი­­ჭერ, თი­­თ­ქოს მა­­ღა­­ლ­მა ძა­­ბ­ვამ გა­­მი­­ა­­რა მთელ სხე­­უ­­ლ­ში (მე­­ტი რა­­ღაა მე­­ხის და­­ცე­­მა), სა­­თ­ქ­მელს თა­­ვი ვერ მო­­ვა­­ბი, გა­­ვი­­არ-გა­­მო­­ვი­­ა­­რე ოთა­­ხ­ში, ჰო­­ლ­ში გა­­მო­­ვე­­დი, სი­­გა­­რეტს მო­­ვუ­­კი­­დე, ორი ნა­­ფა­­ზი და ისევ ოთა­­ხ­ში შე­­ვ­ბ­რუ­­ნ­დი.
– შა­­გა­­ნე ვინ და­­გა­­რ­ქ­ვა?
– ბე­­ბი­­ამ (წა­­მო­­წი­­თ­ლ­და), ესე­­ნინს იც­ნო­­ბ­და, მი­­სი ლე­­ქ­სე­­ბიც ზე­­პი­­რად იცო­­და.
ი­­სევ შე­­ვა­­ვ­სე სი­­რ­ჩე­­ბი (შა­­გა­­ნეს სა­­ნა­­ხე­­ვ­როდ და­­ე­­ლია წე­­ღან მი­­წო­­დე­­ბუ­­ლი სა­­ს­მი­­სი), ყე­­ლი ჩა­­ვი­­წ­მი­­ნ­დე და რი­­ხი­­ა­­ნად და­­ვი­­წ­ყე: „სე­­რ­გეი ესე­­ნი­­ნი რუ­­სე­­ბის დი­­დი პო­­ე­­ტი გა­­ხ­ლ­დათ, ის გა­­ი­­მე­­ტეს და მო­­კ­ლეს, მან ლე­­ქ­სი მი­­უ­­ძ­ღ­ვ­ნა ქა­­რ­თ­ველ პო­­ე­­ტებს, მე­­გო­­ბ­რებს, ამ სა­­დ­ღე­­გ­რ­ძე­­ლო­­თი „ცი­­ს­ფე­­რ­ყა­­ნ­წე­­ლე­­ბის” და ესე­­ნი­­ნის მე­­გო­­ბ­რო­­ბა და­­ვ­ლო­­ცოთ, პო­­ე­­ზია და­­ვ­ლო­­ცოთ!..“
კა­­რ­ლომ ალ­მა­­ცე­­რად გა­­დ­მო­­მ­ხე­­და. დე­­ი­­და ანე­­ტამ კო­­ნი­­ა­­კი მო­­ი­­თ­ხო­­ვა.
– მე ხომ მო­­მი­­ღო ბო­­ლო და დე­­და­­ჩე­­მ­საც გა­­მი­­ლო­­თებს!– წა­­ი­­ტი­­რა კა­­რ­ლომ (აშ­კა­­რად ყა­­ლ­ბად).
– ბე­­რო ­­(არა­­და ბე­­რ­დია მქ­ვია), შა­­გა­­ნე და მი­­სი ოჯა­­ხი, სულ ორი თვეა, რაც ჩვენს მე­­ზო­­ბ­ლად და­­სა­­ხ­ლ­დ­ნენ, შო­­ნი­­ე­­ბი თბი­­ლი­­ს­ში გა­­და­­ვი­­დ­ნენ და იმა­­თი სა­­ხ­ლი იყი­­დეს, ქმა­­რი ცნო­­ბი­­ლი გე­­ო­­ლო­­გია, თა­­ვად კი სტო­­მა­­ტო­­ლო­­გი...
– ა­ნუ და­­ნ­ტი­­ს­ტი, არა?
– კი ბა­­ტო­­ნო! – და­­მი­­კ­რა თა­­ვი და კო­­ნი­­ა­­კი მო­­წ­რუ­­პა.
– ოო, დიდ და­­ნ­ტი­­სტს, აუ­­რე­­ლი­­ა­­ნო სქე­­ლის (გა­­სუ­­ქე­­ბა­­მ­დე), გა­­რე ბი­­ძა­­შ­ვილს, ლე­­ვან კა­­კა­­ბა­­ძეს, ანუ დიდ სეს ხომ არ იც­ნობთ შე­­მ­თ­ხ­ვე­­ვით? – გა­­ვი­­კ­რი­­ფე ენად.
– ბა­­ტონ ლე­­ვანს ვინ არ იც­ნობს!..
ა­­ბა ჩემს თა­­ვ­საც გა­­გა­­ც­ნობთ მშ­ვე­­ნი­­ე­­რო შა­­გა­­ნე (და შენც ჩე­­მო მკი­­თ­ხ­ვე­­ლო), მე გა­­ხ­ლა­­ვართ თა­­ვა­­დი ბე­­რ­დია მი­­ქე­­ლა­­ძე (მო­­წო­­დე­­ბით ბო­­ჰე­­მი­­ს­ტი და კო­­ნი­­აკს,– თუ­­ნ­დაც, ნა­­ღ­დად ნა­­პო­­ლე­­ონ ბო­­ნა­­პა­­რ­ტეს ჩა­­მო­­ს­ხ­მუ­­ლი იყოს,– მა­­ინც ცო­­ლი­­კა­­უ­­რი მი­­რ­ჩე­­ვ­ნია!..)
სა­­ს­მე­­ლი თა­­ნ­და­­თან მძ­ლა­­ვ­რო­­ბ­და, რაც პი­­რ­და­­პი­­რ­პ­რო­­პო­­რ­ცი­­უ­­ლად ვლი­­ნ­დებო­­და ჩემს ზე­­პი­­რ­მე­­ტ­ყ­ვე­­ლე­­ბა­­ში, ხან სა­­რა­­ზე ვსა­­უ­­ბ­რო­­ბ­დი (გა­­უ­­ჩე­­რე­­ბ­ლად), ხა­­ნაც ივ­დი­­თ­ზე. მი­­ს­მე­­ნ­დ­ნენ კი­­დეც, რა­­დ­გან ყუ­­რე­­ბიც ჰქო­­ნ­დათ და ზრ­დი­­ლო­­ბაც (აქ­ვე აღ­ვ­ნი­­შ­ნავ ბა­­ვ­შვთ მთ­ვ­ლე­­მა­­რო­­ბას, რო­­მე­­ლ­თა წა­­მე­­ბას დე­­დამ ვე­­ღარ გა­­უ­­ძ­ლო და და­­სა­­ძი­­ნე­­ბ­ლად გა­­ი­­ყ­ვა­­ნა).
ცო­­ტა ხა­­ნ­ში შა­­გა­­ნეც და­­გ­ვე­­მ­შ­ვი­­დო­­ბა (შე­­ვა­­ტ­ყ­ვე, წა­­ს­ვ­ლა ეძ­ნე­­ლე­­ბო­­და) და სხე­­უ­­ლის მო­­ხ­დე­­ნი­­ლი რხე­­ვით გა­­ვი­­და ოთა­­ხი­­დან.
– ა­ლ­ბათ პა­­ტა­­რა გო­­გო მი­­ა­­თ­ხო­­ვეს თა­­ვ­მო­­ტ­ვ­ლე­­პილ შა­­ლ­ვას, თო­­რემ იმ ხნის კაცს (დე­­ი­­და ანე­­ტას თუ ასა­­კ­ში სხ­ვა­­ო­­ბა ან­ც­ვი­­ფ­რე­­ბ­და?!) ნე­­ბით რა­­ვა გა­­ყ­ვე­­ბო­­და!..
შა­­ლ­ვა თვა­­ლით არ მე­­ნა­­ხა, მა­­გ­რამ შა­­გა­­ნე მა­­რ­თ­ლაც მა­­რ­წ­ყ­ვი­­ვით გო­­გო იყო (ჩვე­­ნ­ში აგ­რე იტ­ყ­ვი­­ან).
ე­­რ­თიც და­­ვი­­ლო­­ცე და სა­­კ­მა­­ოდ შუ­­ბ­ლ­გა­­ხუ­­რე­­ბუ­­ლ­მა ხმა­­უ­­რით და­­ვ­ტო­­ვე ზა­­რ­ზ­მე­­ლი­­ძე­­თა სა­­ხ­ლი.

შო­­ნი­­ე­­ბის ეზო-კა­­რი,– სა­­დაც ამ­ჟა­­მად შა­­გა­­ნე­­სა და შა­­ლ­ვას ოჯახს და­­ე­­დო ბი­­ნა,– სულ მტ­კა­­ველ-მ­ტ­კა­­ველ მქო­­ნ­და აზო­­მილ-და­­ზო­­მი­­ლი. რე­­ზო შო­­ნია ჩვე­­ნ­ზე (მე და კა­­რ­ლო) ორი წლით პა­­ტა­­რა იყო და ხან ომო­­ბა­­ნას (მცი­­რე ასა­­კ­ში), ხან ფე­­ხ­ბუ­­რთს და ხა­­ნაც მა­­გი­­დის ჩო­­გ­ბუ­­რთს ვთა­­მა­­შო­­ბ­დით მის ეზო­­ში. ყვა­­ვი­­ლე­­ბი უყ­ვა­­რ­და ძა­­ლი­­ან დე­­ი­­და მა­­გ­დას (რე­­ზოს დე­­დას) და სულ გვა­­ფ­რ­თ­ხი­­ლე­­ბ­და: „ბი­­ჭე­­ბო, ფე­­ხ­ბუ­­რ­თი ფა­­ნ­ჩა­­ტუ­­რის ქვე­­მოთ ითა­­მა­­შეთ, თო­­რემ, ყვა­­ვი­­ლებს თუ გა­­და­­მი­­თე­­ლავთ, ბუ­­რთს და­­გი­­მა­­ლავთო!“ ჩვენც ვც­დი­­ლო­­ბ­დით, რაც შე­­გ­ვე­­ძ­ლო, თუმც რა­­მ­დე­­ნი­­მე ვა­­რ­დი მა­­ინც და­­ვა­­ზი­­ა­­ნეთ (რე­­ზომ იცო­­და მო­­უ­­ზო­­მა­­ვად ბუ­­რ­თის და­­რ­ტ­ყ­მა) და კი­­დე­­ვაც შე­­გ­ვი­­ს­რუ­­ლა და­­ნა­­პი­­რე­­ბი ქა­­ლ­ბა­­ტო­­ნ­მა მა­­გდამ, ბუ­­რ­თი ისე სა­­გუ­­ლ­და­­გუ­­ლოდ და­­მა­­ლა, რო­­ცა ბრა­­ზ­მა გა­­და­­უ­­ა­­რა, რე­­ზი­­კოს ეკი­­თ­ხე­­ბო­­და: „სად შე­­ი­­ძ­ლე­­ბა, რომ და­­მე­­მა­­ლაო!..“
ე­­ზოს გვე­­რ­დით ორ­სა­­რ­თუ­­ლი­­ა­­ნი (ამ­ბო­­ბ­დ­ნენ გე­­რ­მა­­ნე­­ლი ტყ­ვე­­ე­­ბის აშე­­ნე­­ბუ­­ლი­­აო), აგუ­­რის სა­­ე­­რ­თო სა­­ც­ხო­­ვ­რე­­ბე­­ლი იდ­გა და რო­­ცა იქით გა­­და­­გ­ვი­­ვა­­რ­დე­­ბო­­და ბუ­­რ­თი, ჩვე­­ნი გა­­სა­­ჭი­­რიც მა­­შინ იწ­ყე­­ბო­­და. სა­­ე­­რ­თო სა­­ც­ხო­­ვ­რე­­ბე­­ლ­ში (სხ­ვა ათ თუ თო­­რ­მეტ ოჯა­­ხ­თან ერ­თად) ცხო­­ვ­რო­­ბ­და რუ­­სი ბე­­რი­­კა­­ცი (შე­­ი­­ძ­ლე­­ბა არც იყო რუ­­სი?) რო­­მე­­ლიც დღე­­ნი­­ა­­დაგ მთ­ვ­რა­­ლი და­­ი­­ა­­რე­­ბო­­და და რუ­­სულ-ქა­­რ­თუ­­ლად იგი­­ნე­­ბო­­და. რა­­ტო­­მ­ღაც, სა­­ე­­რ­თო სა­­ც­ხო­­ვ­რე­­ბ­ლის ეზო­­ში ჩა­­ვა­­რ­დ­ნი­­ლი ბუ­­რ­თი, მა­­ი­­ნ­ც­და­­მა­­ინც სა­­შ­კას (ასე ეძა­­ხ­დ­ნენ) ხე­­ლ­ში აღ­მო­­ჩ­ნ­დე­­ბო­­და და მი­­დი­­ო­­და ვა­­ჭ­რო­­ბა: „ე­­ს­ლი მი­­აჩ ხა­­ტი­­ტე, და­­ი­­ტე მნე პო­­ლი­­ტ­რუ, ვა­­შუ მატ!..“ ბე­­ვ­რი კი არ ღი­­რ­და „რუ­­ს­კა­­ია ვო­­დ­კა”, მა­­გ­რამ ბა­­ვ­შ­ვე­­ბი­­ს­თ­ვის მა­­ინც ძნე­­ლი იყო მისი შეძენა, რა­­დ­გან ბუ­­რ­თი არ­ც­თუ­­ი­­შ­ვი­­ა­­თად გვი­­ვა­­რ­დე­­ბო­­და ლო­­თ­ბა­­ზა­­რა სა­­შ­კას ეზო­­ში. ზო­­გ­ჯერ (კა­­რგ ხა­­სი­­ა­­თ­ზე მყო­­ფი) ლუ­­დ­ზეც გვ­თა­­ნ­ხ­მ­დე­­ბო­­და და არც გვა­­გი­­ნე­­ბ­და. თუ ეზო­­ში ბა­­ტონ იო­­ვა­­ნეს, ან ბა­­ტონ მი­­ტუ­­შას (რე­­ზოს მა­­მას) და­­ი­­ნა­­ხა­­ვ­და, ყო­­ვე­­ლ­გ­ვა­­რი ძღ­ვე­­ნის გა­­რე­­შე გვი­­ბ­რუ­­ნე­­ბ­და ბუ­­რთს, თუ არა­­და უმო­­წ­ყა­­ლოდ გვ­ხა­­რ­კა­­ვ­და (მგო­­ნი მო­­ნ­ღო­­ლი იყო სა­­შ­კა). ერ­თ­ხელ ვერ შე­­ვა­­გ­რო­­ვეთ სა­­ა­­რ­ყე ფუ­­ლი და ბუ­­რ­თი და­­გ­ვი­­ჭ­რა. მო­­კ­ლედ მუ­­დამ გვ­ქო­­ნ­და გა­­და­­დე­­ბუ­­ლი ხუ­­რ­და ფუ­­ლი მო­­ბუ­­რ­თა­­ვე­­ებს, ბუ­­რ­თის გა­­მო­­სა­­ხ­ს­ნე­­ლად.
იმ დღეს, ყვე­­ლას ერ­თ­დ­რო­­უ­­ლად და­­გ­ვე­­მა­­რ­თა ფე­­ხის გა­­მ­რუ­­დე­­ბა, რა­­მ­დე­­ნ­ჯე­­რაც და­­ვა­­რ­ტ­ყით ბუ­­რ­თი, იმ­დე­­ნ­ჯერ და­­და­­რა­­ჯე­­ბუ­­ლ­მა სა­­შ­კამ და­­ი­­ჭი­­რა სა­­ე­­რ­თო სა­­ც­ხო­­ვ­რე­­ბ­ლის ეზო­­ში.. ხუ­­თ­ჯერ მო­­გ­ვი­­ხ­და ტა­­ნ­ჯუ­­ლი ბუ­­რ­თის გა­­მო­­ხ­ს­ნა სა­­შ­კა სუ­­ლ­თა­­მ­ხუ­­თა­­ვი­­ს­გან, რო­­მე­­ლიც სუ­­ლ­გ­რ­ძე­­ლად გვ­მო­­ძ­ღ­ვ­რა­­ვ­და: „ხ­ვა­­ტიტ რე­­ბი­­ა­­ტა, ზა­­ვ­ტ­რა პრა­­და­­ლ­ჟი­­ტე, ვა­­შუ მატ!..“ ორი ბო­­თ­ლი არა­­ყი და სა­­მი ბო­­თ­ლი ლუ­­დი ვა­­ა­­ხ­ლეთ სა­­შ­კა ყა­­ენს და მო­­ხ­და მო­­სა­­ხ­დე­­ნი... სკო­­ლი­­დან ვბ­რუ­­ნ­დე­­ბო­­დით, რო­­ცა სი­­რე­­ნე­­ბის გა­­ბ­მუ­­ლი ხმა­­უ­­რით სა­­ხა­­ნ­ძ­რო მა­­ნ­ქა­­ნე­­ბ­მა ჩა­­გ­ვი­­ქ­რო­­ლეს და მი­­უ­­შ­ვეს ქა­­ფი­­ა­­ნი წყა­­ლი გე­­რ­მა­­ნე­­ლ­თა ნა­­შე­­ნებ სა­­ე­­რ­თო სა­­ც­ხო­­ვ­რე­­ბელს. სა­­მ­წუ­­ხა­­როდ სა­­შ­კა სა­­კუ­­თარ ოთა­­ხ­ში ჩა­­ი­­ფე­­რ­ფ­ლა. მე­­რე, მთე­­ლი თხუ­­თ­მე­­ტი, (იქ­ნებ მე­­ტი) წე­­ლი იდ­გა და­­მ­წ­ვა­­რი სა­­ე­­რ­თო სა­­ც­ხო­­ვ­რე­­ბ­ლის ჩა­­შა­­ვე­­ბუ­­ლი აგუ­­რის კე­­დ­ლე­­ბი ზა­­რ­ზ­მე­­ლი­­ძე-შო­­ნი­­ე­­ბის სა­­ხ­ლე­­ბის გვე­­რ­დით.
და ერთ მშ­ვე­­ნი­­ერ დღეს, ეს ტე­­რი­­ტო­­რია კე­­რ­ძო ინ­ვე­­ს­ტო­­რ­მა შე­­ი­­ძი­­ნა აუ­­ქ­ცი­­ო­­ნ­ზე. სულ მა­­ლე იქა­­უ­­რო­­ბას უზა­­რ­მა­­ზა­­რი ამ­წე­­ე­­ბი მი­­ა­­დ­გ­ნენ და ერთ კვი­­რა­­ში აგუ­­რის ნა­­ტე­­ხიც კი არ და­­ტო­­ვეს.
ხომ ვა­­მ­ბობ (და­­ი­­ჯე­­რებთ თუ არა, თქ­ვე­­ნი სა­­ქ­მეა), ამო­­უ­­ხ­ს­ნე­­ლი ამ­ბე­­ბი და თა­­ვ­გა­­და­­სა­­ვ­ლე­­ბი მუ­­დამ და­­მ­დე­­ვ­ს­მე­­თ­ქი, ჰო­­და, ოთ­ხ­სა­­რ­თუ­­ლი­­ა­­ნი სა­­ს­ტუ­­მ­როს და­­სა­­პ­რო­­ე­­ქ­ტე­­ბ­ლად (არ­ქი­­ტე­­ქ­ტო­­რად) რომ მი­­მი­­წ­ვი­­ეს, თა­­ვი სი­­ზ­მა­­რ­ში მე­­გო­­ნა, ხო­­ლო კა­­რ­ლოს, დღე­­მ­დე ჰგო­­ნია, რომ „ჩა­­ვა­­წ­ყ­ვე!..“ მი­­უ­­ხე­­და­­ვად ამი­­სა, რო­­ცა აზო­­მ­ვებს და ტე­­რი­­ტო­­რი­­ის შე­­ს­წა­­ვ­ლას ვა­­წა­­რ­მო­ე­­ბ­დი, ჩემ გვე­­რ­დით იდ­გა, სა­­დი­­ლა­­დაც მა­­ს­თან შე­­ვ­დი­­ო­­დი, რა­­დ­გან შა­­ბათ-კ­ვი­­რას თა­­ვა­­დაც სა­­ხ­ლ­ში იჯ­და და ევ­რო­­პულ სა­­ფე­­ხ­ბუ­­რ­თო მი­­მო­­ხი­­ლ­ვებს უყუ­­რე­­ბ­და.
მე­­სა­­მე დღეს, შო­­ნი­­ე­­ბის ეზო­­დან კა­­ფა­­ნ­და­­რა, ავა­­დ­მ­ყო­­ფუ­­რი შე­­სა­­ხე­­და­­ო­­ბის კა­­ცი გა­­მო­­ვი­­და და გე­­ზი ჩე­­მ­კენ აი­­ღო.
– ჩე­­მმა მე­­უ­­ღ­ლემ მი­­თ­ხ­რა, რომ კა­­რ­ლოს ახ­ლო­­ბე­­ლი ბრ­ძა­­ნ­დე­­ბით, ამი­­ტომ გა­­ვ­კა­­დ­ნი­­ე­­რ­დე­­ბი და გკი­­თ­ხავთ, აქ რა უნ­და აშე­­ნ­დეს?
ყ­ვე­­ლა­­ფერს ვი­­ფი­­ქ­რე­­ბ­დი, მა­­გ­რამ ასე­­თი უსა­­ხუ­­რი კა­­ცის წა­­რ­მო­­დ­გე­­ნას შა­­გა­­ნეს გვე­­რ­დით,– ვე­­რა! ამი­­ტომ კი­­თ­ხ­ვა უკა­­ნ­ვე და­­ვუ­­ბ­რუ­­ნე.
– ვის ვე­­სა­­უ­­ბ­რე­­ბი, ბა­­ტო­­ნო ჩე­­მო?
– და­­მ­სა­­ხუ­­რე­­ბუ­­ლი გე­­ო­­ლო­­გი შა­­ლ­ვა წი­­წუ­­ა­­შ­ვი­­ლი გა­­ხ­ლა­­ვართ, ამ სა­­ხ­ლის პა­­ტ­რო­­ნი. – ხე­­ლი სა­­ხ­ლი­­ს­კენ გა­­ი­­შ­ვი­­რა.
ა­­და­­მი­­ა­­ნის შე­­სა­­ხე­­და­­ო­­ბას არა­­ს­დ­როს მი­­ა­­ქ­ცი­­ოთ ყუ­­რა­­დ­ღე­­ბა, ვინ იცის, თქ­ვენს წი­­ნა­­შე ვინ დგას! – ვმო­­ძ­ღ­ვ­რავ სა­­კუ­­თარ შვი­­ლებს დღე­­ნი­­ა­­დაგ და ამ­ჟა­­მა­­დაც ამ ფი­­ქ­რ­მა გა­­მი­­ყო­­ლია, სა­­ი­­და­­ნაც შა­­გა­­ნეს უე­­ცა­­რ­მა გა­­მო­­ჩე­­ნამ გა­­მო­­მა­­ბ­რუ­­ნა...
– გა­­მა­­რ­ჯო­­ბათ ბა­­ტო­­ნო ბე­­რ­დია, ეს ჩე­­მი მე­­უ­­ღ­ლეა, რუ­­სი­­კომ გვი­­თ­ხ­რა თქ­ვენ რომ აშე­­ნებთ აქა­­უ­­რო­­ბას...
– ა­შე­­ნე­­ბის რა მო­­გა­­ხ­სე­­ნოთ, მა­­გ­რამ არ­ქი­­ტე­­ქ­ტუ­­რა ჩე­­მე­­უ­­ლი იქ­ნე­­ბა.
– ჰო­­და, თუ სა­­ი­­დუ­­მ­ლო არ არის, გვი­­თ­ხა­­რით, რა შე­­ნ­დე­­ბა აქ, ჩვენს ეზო­­სა და სა­­ხლს ხომ არ და­­ჩ­რ­დი­­ლავს?
– ო­თ­ხ­სა­­რ­თუ­­ლი­­ა­­ნი სა­­ს­ტუ­­მ­რო შე­­ნ­დე­­ბა ბა­­ტო­­ნო შა­­ლ­ვა (რა­­ტო­­მ­ღაც მას მი­­ვ­მა­­რ­თე), რაც, თქ­ვენს წილ მზეს ვერ წა­­გა­­რ­თ­მევთ.
– გე­­ო­­ლო­­გი­­უ­­რი და­­ს­კ­ვ­ნა გა­­ქვთ? – ალ­მა­­ცე­­რად მკი­­თ­ხა ჩია კა­­ც­მა და მე­­უ­­ღ­ლეს ამა­­ყად გა­­და­­ხე­­და.
– ყვე­­ლა­­ნა­­ი­­რი და­­ს­კ­ვ­ნა, ყო­­ვე­­ლ­გ­ვა­­რი ხე­­ლ­შე­­კ­რუ­­ლე­­ბა მზა­­დაა და მშე­­ნე­­ბ­ლო­­ბა­­საც რა­­მ­დე­­ნი­­მე დღე­­ში შე­­ვუ­­დ­გე­­ბით.
ცოლ-ქ­მა­­რი თა­­ვა­­ზი­­ა­­ნად და­­მე­­მ­შ­ვი­­დო­­ბა.
ს­წო­­რია დე­­ი­­და ანე­­ტა, ალ­ბათ რა­­ი­­მე გა­­რი­­გე­­ბა შე­­დ­გა, თო­­რემ... სად შა­­გა­­ნე და სად ეს კა­­ცი, მა­­მად რომ შე­­ჰ­ფე­­რის სა­­კუ­­თარ ცოლს, რო­­მე­­ლიც ისე­­თი მი­­ხ­რა-მო­­ხ­რით და მი­­მო­­ქ­ნე­­ვით და­­ი­­ა­­რე­­ბა, მე­­ც­ხ­რე­­კ­ლა­­სელ გო­­გო­­ნას უფ­რო ჰგავს, ვი­­დ­რე ორი შვი­­ლის დე­­დას. პა­­ტა­­რე­­ბი ეზო­­ში გა­­კი­­დულ ჰა­­მა­­კ­ში ნე­­ბი­­ვ­რო­­ბ­დ­ნენ, ზო­­გ­ჯერ ონ­კა­­ნ­თან წუ­­წა­­ო­­ბ­დ­ნენ და კი­­ს­კი­­სე­­ბ­დ­ნენ. ნე­­ტავ, რა­­ტომ არ მი­­დი­­ან ის­რა­­ე­­ლ­ში, სა­­დაც ცხო­­ვ­რე­­ბის დო­­ნე უკე­­თე­­სია, მთე­­ლი სა­­ნა­­თე­­საო იქ ეყო­­ლე­­ბათ (ქა­­ლა­­ქ­ში თი­­თ­ზე ჩა­­მო­­სა­­თ­ვ­ლე­­ლი ოჯა­­ხე­­ბი და­­რ­ჩ­ნენ). ამ ფი­­ქ­რე­­ბი­­დან ისევ შა­­ლ­ვას ხმამ გა­­მო­­მა­­ფ­ხი­­ზ­ლა: „ი­­ქ­ნებ სა­­დი­­ლ­ზე ჩვე­­ნ­თან შე­­მო­­ბ­რ­ძა­­ნ­დეთ, შა­­გა­­ნე ხა­­ჭა­­პუ­­რებს აც­ხობს.“ შა­­ლ­ვას მი­­წ­ვე­­ვი­­სა­­თ­ვის მა­­დ­ლო­­ბა მო­­ვა­­ხ­სე­­ნე, თან შე­­ვ­პი­­რ­დი, რომ სხ­ვა დროს აუ­­ცი­­ლე­­ბ­ლად შე­­ვუ­­ვ­ლი­­დი მათ და ოფი­­სი­­სა­­კენ გა­­ვუ­­ყე­­ვი. „ა­­ლ­ბათ შა­­გა­­ნემ გა­­მო­­ა­­გ­ზა­­ვ­ნა მე­­უ­­ღ­ლე ჩემს მი­­სა­­პა­­ტი­­ჟე­­ბ­ლად, აბა შა­­ლ­ვა რი­­სი და­­მ­პა­­ტი­­ჟე­­ბე­­ლია!..“ – ვფი­­ქ­რო­­ბ­დი გზა­­ში.
მუ­­დამ კა­­რ­ლო­­ს­თან (ან კა­­რ­ლო იყო ჩე­­მ­თან) და­­ვ­დი­­ო­­დი, მა­­გ­რამ ბო­­ლო ხანს, ლა­­მის კა­­კ­ლე­­ბის ქუ­­ჩა­­ზე გა­­და­­ვ­სა­­ხ­ლ­დი. სა­­ს­ტუ­­მ­როს მშე­­ნე­­ბ­ლო­­ბაც ჩქა­­რი ტე­­მ­პით მი­­მ­დი­­ნა­­რე­­ო­­ბ­და (მე­­ო­­რე სა­­რ­თუ­­ლი მთა­­ვ­რ­დე­­ბო­­და). სა­­ღა­­მო­­ო­­ბით ან ლუდს ვწ­რუ­­პა­­ვ­დით, ან ჩა­­ცი­­ე­­ბულ „ა­­ტე­­ნურს” (ქა­­რ­თ­ლ­ში და­­ა­­წუ­­რი­­ნა კა­­რ­ლომ ახ­ლო­­ბ­ლებს). შა­­გა­­ნე­­მაც მო­­უ­­ხ­ში­­რა ზა­­რ­ზ­მე­­ლი­­ძე­­ე­­ბ­თან სტუ­­მ­რო­­ბას. რო­­გორც კი ჩემს მა­­ნ­ქა­­ნას კა­­რ­ლოს ჭი­­შ­კა­­რ­თან და­­ი­­ნა­­ხა­­ვ­და, ათი­­ოდ წუ­­თ­ში კა­­რ­ზე მი­­სი ხმა ის­მო­­და. იხუ­­მ­რა ამა­­ზედ დე­­ი­­და ანე­­ტამ: „ბე­­როს შე­­მო­­ს­ვ­ლა და შა­­გა­­ნეს მო­­ფ­რე­­ნა ერ­თი და იგი­­ვე­­აო!..“ იქ­ნებ მე­­ჩ­ვე­­ნე­­ბო­­და, მა­­გ­რამ მეც ეგ­რე ვფი­­ქ­რო­­ბ­დი. შვი­­ლებს, უმე­­ტე­­სად თა­­ვის და­­ს­თან ტო­­ვე­­ბ­და, რო­­მე­­ლ­საც სა­­კუ­­თა­­რი შვი­­ლე­­ბი (გა­­თ­ხო­­ვი­­ლი კი ბრ­ძა­­ნ­დე­­ბო­­და) ჯერ არ ჰყა­­ვ­და. შა­­ლ­ვა კი, მუ­­დამ მი­­ვ­ლი­­ნე­­ბა­­ში (ზო­­გ­ჯერ თვე­­ო­­ბით) იმ­ყო­­ფე­­ბო­­და. ძა­­ლი­­ან მა­­ლე და­­ვ­მე­­გო­­ბ­რ­დით. ერ­თ­ხელ რუ­­სი­­კო­­ს­თან ერ­თად ჩა­­ი­­ზე გა­­და­­გ­ვი­­პა­­ტი­­ჟა. სა­­ხ­ლი სულ სხ­ვა­­ნა­­ი­­რად მო­­ე­­რ­თოთ (რე­­ზოს მშო­­ბ­ლებს უბ­რა­­ლო ავე­­ჯი ედ­გათ), იტა­­ლი­­უ­­რი ტა­­ხ­ტე­­ბით და მა­­გი­­დე­­ბით. „ა­­ქეთ ბა­­ვ­შ­ვე­­ბის ოთა­­ხია, იქით ჩე­­მი სა­­ძი­­ნე­­ბე­­ლი, ეს კი, ჩე­­მი წი­­ნა­­პ­რის კა­­რა­­დაა, ონი­­დან ჩა­­მო­­ვი­­ტა­­ნეთ, აქ მა­­მა­­ჩე­­მის ბი­­ბ­ლი­­ო­­თე­­კაა.“
მე­­რე ჩა­­ის ვს­ვა­­მ­დით და სი­­გა­­რეტს ვა­­ბო­­ლე­­ბ­დით (ვი­­დ­რე მო­­უ­­კი­­დე­­ბ­და, ბო­­დი­­ში მო­­მი­­ხა­­და). რა­­ტო­­მ­ღაც არ ვე­­ლო­­დი, სი­­გა­­რეტს თუ ეწე­­ო­­და (ბა­­ვ­შ­ვი­­ვით წკ­რი­­ა­­ლა ხმა ჰქო­­ნ­და).
– დი­­დი ხა­­ნია ეწე­­ვით?
– მას შე­­მ­დეგ, რაც გუ­­რი თო­­რი­­ას და­­მა­­შო­­რეს...
მე და რუ­­სი­­კომ ერ­თ­მა­­ნეთს შე­­ვ­ხე­­დეთ და უნე­­ბ­ლი­­ეთ მხ­რე­­ბი ავი­­ჩე­­ჩეთ, რაც შა­­გა­­ნეს არ გა­­მო­­პა­­რ­ვია.
– ვი­­ცი, რომ გა­­გი­­კ­ვი­­რ­დათ, აგ­რეც ვფი­­ქ­რო­­ბ­დი, მა­­გ­რამ ოდე­­ს­მე გი­­ა­­მ­ბობთ ყვე­­ლა­­ფერს.
წა­­მო­­ს­ვ­ლი­­სას ხუ­­თ­წი­­გ­ნე­­უ­­ლის (თო­­რა) პი­­რ­ვე­­ლი წი­­გ­ნი გვა­­ჩუ­­ქა ორი­­ვეს.
კა­­რ­ლო შინ და­­მ­ხ­ვ­და. სა­­მ­სა­­ხუ­­რი­­დან და­­ბ­რუ­­ნე­­ბუ­­ლი, სა­­რ­წე­­ვე­­ლა სა­­ვა­­რ­ძე­­ლ­ში თვ­ლე­­მ­და.
– ხომ ვა­­მ­ბო­­ბ­დი, ეგ გო­­გო გა­­ნა­­თ­ხო­­ვი იქ­ნე­­ბო­­და­­თ­ქო, აბა იმ ჩი­­ნ­ჩი­­ბუ­­რა შა­­ლ­ვას რო­­გორ გა­­ყ­ვე­­ბო­­და!?. – მი­­ა­­ხა­­რა რუ­­სი­­კომ მე­­უ­­ღ­ლეს.
– შენ მე­­ტი სა­­ქ­მე არა­­ფე­­რი გა­­ქვს, ხომ არ ჯობს ვა­­ხ­შა­­მი მო­­ა­­მ­ზა­­დო!
მე­­რე მე მო­­მი­­ბ­რუ­­ნ­და და გა­­ნ­დო­­ბი­­ლი­­ვით მი­­ჩუ­­რ­ჩუ­­ლა: „რო­­გორ გა­­ყ­ვა ბი­­ჭო, იმ მო­­სი­­ა­­რუ­­ლე მკ­ვ­დარს!.. ისე, მა­­გ­რა მო­­წო­­ნ­ხარ, რომ იცო­­დე...”
– ე, მა­­გის მო­­წო­­ნე­­ბა მა­­კ­ლ­და ოდენ, სხ­ვა ხომ აწ­ყო­­ბი­­ლი მა­­ქვს ყვე­­ლა­­ფე­­რი... – მი­­ვუ­­გე გუ­­ლ­გ­რი­­ლად.
– მაგ ელა­­პა­­რა­­კე ანე­­ტას, რას თვა­­ლ­თ­მა­­ქ­ცობ, ვერ გა­­ტ­ყობ გა­­ნა, თვა­­ლებს რომ უჟუ­­ჟუ­­ნებ!..
– თვა­­ლე­­ბის ჟუ­­ჟუ­­ნი, ჟუ­­ჟუ­­ნა­­ს­თან გა­­მი­­გია, ამ შე­­მ­თ­ხ­ვე­­ვა­­ში აგ­რე აჯო­­ბებს, თვა­­ლებს რომ უშა­­გა­­ნებ... – გა­­და­­ვე­­დი ხო­­ხ­მა­­ო­­ბა­­ზე.
– კაი, გე­­ყო­­ფა, წა­­მო ვი­­ვა­­ხ­შ­მოთ!
მა­­გი­­და­­ზე წვ­რი­­ლი ჭი­­ქე­­ბი და თა­­ნა­­მ­შ­რო­­მ­ლის მო­­კი­­თ­ხუ­­ლი „ო­­ც­ხა­­ნუ­­რი” ჩა­­მო­­დ­გა. სა­­ს­მი­­სე­­ბი შე­­ა­­ვ­სო, პი­­რ­ჯ­ვა­­რი გა­­და­­ი­­წე­­რა, უფა­­ლი შე­­გ­ვე­­წი­­ო­­სო და ზა­­რიც გა­­ი­­ს­მა.
– ეს თუ შა­­გა­­ნე არ იქ­ნე­­ბა, მა­­რ­ჯუ­­ე­­ნა თვალს და­­ვი­­ბ­შუ­­ტავ!..
შა­­გა­­ნე მო­­ვი­­და.
დე­­ი­­და ანე­­ტას ტკ­ბი­­ლე­­უ­­ლი და რა­­ღაც შე­­ფუ­­თუ­­ლი გა­­და­­ს­ცა.
– შა­­გა­­ნე, და­­გ­ვე­­წ­ვიე! – გა­­ს­ძა­­ხა კა­­რ­ლომ.
– მი­­დი შა­­გა­­ნე და მეც მო­­ვალ! – ბა­­ნი და­­ა­­წია მე­­უ­­ღ­ლის ნა­­თ­ქ­ვამს რუ­­სი­­კომ.
შა­­გა­­ნეც სი­­ა­­მო­­ვ­ნე­­ბით შე­­მო­­გ­ვი­­ე­­რ­თ­და და კა­­რ­ლო­­მაც (არ ვი­­ცი, რა­­ტომ) სა­­ვსე ჭი­­ქა მი­­ა­­წო­­და: „შე­­მო­­ს­წ­რე­­ბუ­­ლი­­სა და­­გ­ვი­­ლი­­ეო.“
პი­­რ­ველს, მე­­ო­­რე მო­­ჰ­ყ­ვა, მე­­სა­­მე, მე­­ო­­თ­ხე და შა­­გა­­ნეც ისე აჭი­­კ­ჭი­­კ­და, მე­­რ­ც­ხა­­ლ­საც გა­­ა­­კ­ვი­­რ­ვე­­ბ­და: „შა­­ლ­ვა ადი­­გე­­ნ­შია, მი­­წებს იკ­ვ­ლევს, ერ­თი თვე არ ჩა­­მო­­ვა, ბა­­ვ­შ­ვე­­ბი ჩემს და­­ს­თან არი­­ან, სა­­ბა­­ვ­შ­ვო ბა­­ღიც იქ­ვე აქვთ და იქ ყო­­ფ­ნა ურ­ჩე­­ვ­ნი­­ათ, მე კი­­დევ ამო­­დე­­ნა სა­­ხ­ლ­ში მა­­რ­ტო­­კა ვარ...“
– კა­­რ­ლომ თვა­­ლი ჩა­­მი­­კ­რა.
– მე­­რე არ გწ­ყი­­ნ­დე­­ბათ მა­­რ­ტო ყო­­ფ­ნა? – გუ­­ლ­წ­რ­ფე­­ლად ვი­­კი­­თ­ხე.
– წი­­გ­ნებს ვკი­­თ­ხუ­­ლობ, მუ­­სი­­კას ვუ­­ს­მენ, ვლო­­ცუ­­ლობ...
– ეგ კა­­რ­გია, მა­­გ­რამ არ შე­­ი­­ძ­ლე­­ბა შა­­ლ­ვამ იქ რომ წა­­გი­­ყ­ვა­­ნოს, სა­­დაც თა­­ვად არის? – გა­­მო­­მ­წ­ვე­­ვად იკი­­თ­ხა კა­­რ­ლომ.
– არ მსურს, თუ­­მ­ცა, არც შა­­ლ­ვა იკ­ლავს დი­­დად თავს...
– რო­­გორ, ნუ­­თუ სა­­ქა­­რ­თ­ვე­­ლოს კუ­­თ­ხე­­ე­­ბის მო­­ნა­­ხუ­­ლე­­ბა არ გსურთ? – ვი­­კი­­თ­ხე გა­­კ­ვი­­რ­ვე­­ბუ­­ლ­მა.
– რა კუ­­თ­ხე­­ე­­ბის, აქ გა­­ვი­­ზა­­რ­დე და გე­­გუ­­თიც კი არ მი­­ნა­­ხავს...
სა­­ს­წ­რა­­ფოდ შე­­ვა­­ვ­სე სა­­ს­მი­­სე­­ბი. კა­­რ­ლოს სა­­დ­ღე­­გ­რ­ძე­­ლოს უფ­ლე­­ბა გა­­მო­­ვ­თ­ხო­­ვე და:
– თა­­მა­­რის გე­­გუთს გა­­უ­­მა­­რ­ჯოს, მის ნა­­ფე­­ხუ­­რებს აჯა­­მე­­თის უნი­­კა­­ლურ სა­­ნა­­ხე­­ბ­ში, მის უსი­­ს­ხ­ლო და დე­­დო­­ბ­რივ მმა­­რ­თ­ვე­­ლო­­ბას!.. ამას ყვე­­ლა შე­­ვ­ს­ვამთ და გე­­გუ­­თ­ში მი­­ვ­დი­­ვართ!
კა­­რ­ლომ კა­­ლა­­თა მო­­ა­­ტა­­ნი­­ნა რუ­­სი­­კოს, რო­­მე­­ლ­შიც პუ­­რი, მწ­ვა­­ნი­­ლი, ჩა­­რე­­ქით ღვი­­ნო, ლო­­ბი­­ა­­ნე­­ბი და მა­­რი­­ლი ჩა­­ა­­ლა­­გა.
– ე­სე­­ნი სად მი­­გა­­ქვს? – იკი­­თ­ხა დე­­ი­­და ანე­­ტამ.
– სად უნ­და წა­­ვი­­ღო დე­­და, ამის ამ­ბა­­ვი რომ ვი­­ცი, იქ რომ აე­­შ­ლე­­ბა სა­­დ­ღე­­გ­რ­ძე­­ლო­­ე­­ბის იშ­ტა, გა­­ს­ტ­რო­­ნო­­მი მა­­ქვს გე­­გუ­­თ­ში თუ რე­­ს­ტო­­რ­ნე­­ბის ქსე­­ლი? ამი­­ტომ ვი­­ჭერ თა­­და­­რიგს.
ო­­ცი­­ოდ წუ­­თ­ში მწვანე მოლზე მი­­ვა­­ბი­­ჯე­­ბ­დით. ჯერ გა­­რ­შე­­მო შე­­მო­­ვუ­­ა­­რეთ დი­­დე­­ბულ ნა­­შთს ეპო­­ქი­­სას, მე­­რე სა­­ნ­თ­ლე­­ბი ავა­­ნ­თეთ (რუ­­სი­­კოს წა­­მო­­ე­­ღო), ბო­­ლოს კი სა­­მ­ხ­რეთ კე­­დე­­ლ­თან სუ­­ფ­რა გა­­ვ­შა­­ლეთ. ბა­­ვ­შ­ვი­­ვით გა­­ლა­­ღე­­ბუ­­ლი (ალ­კო­­ჰო­­ლი თა­­ვი­­სას შვე­­ბო­­და) შა­­გა­­ნე ეზო­­ში და­­რ­ბო­­და, ნა­­ნ­გ­რე­­ვე­­ბ­ზე მი­­ბო­­ბ­ღა­­ვ­და (ქა­­რი კა­­ბას სა­­ა­­მოდ უფ­რი­­ა­­ლე­­ბ­და...) და ზე­­მო­­დან ლე­­ქ­სებს გვი­­კი­­თ­ხა­­ვ­და. სა­­დ­ღე­­გ­რ­ძე­­ლო­­ე­­ბ­საც ეხ­მა­­უ­­რე­­ბო­­და, თან ყვე­­ლა სა­­ს­მი­­სს ბო­­ლო­­მ­დე ცლი­­და. სუ­­ფ­რა ავა­­ლა­­გეთ. ირ­გ­ვ­ლივ ბნე­­ლო­­და. შა­­გა­­ნე მხა­­რ­ზე ჩა­­მო­­მე­­ყ­რ­დ­ნო. შე­­ვა­­ტ­ყ­ვე, რომ სა­­ს­მე­­ლი ერე­­ო­­და. ხე­­ლი წე­­ლ­ზე მო­­ვ­ხ­ვიე და ჭი­­შ­კ­რა­­მ­დე მი­­ვი­­ყ­ვა­­ნე, სა­­დაც მა­­ნ­ქა­­ნა და­­ვ­ტო­­ვეთ. რუ­­სი­­კო და კა­­რ­ლოც მო­­ვი­­დ­ნენ. ცოლ-ქ­მა­­რ­მა, უკა­­ნა სა­­ლო­­ნ­ში და­­ჯ­დო­­მა ისუ­­რ­ვა. შა­­გა­­ნე ჩემს გვე­­რ­დით მო­­კა­­ლა­­თ­და.
– მო­­წა­­მე­­თი­­ს­კენ! – გა­­ს­ცა ბრ­ძა­­ნე­­ბა კა­­რ­ლომ.
– რა­­ღა დრო­­სია! – რუ­­სი­­კომ.
– სი­­ა­­მო­­ვ­ნე­­ბით! – შა­­გა­­ნემ.
– მი­­მ­სა­­ხუ­­რეთ ბა­­ტო­­ნე­­ბო! – მე.
თე­­რ­თ­მეტ სა­­ა­­თ­ზე, რე­­ს­ტო­­რან „მო­­წა­­მე­­თა­­ში” კა­­რ­ლო მუ­­სი­­კო­­სე­­ბ­თან ერ­თად მღე­­რო­­და „შუ­­შა­­ნი­­კას ტუ­­ფ­ლი უჭე­­რ­სო...“ (დო­­ლის და დუ­­დუ­­კის თა­­ნ­ხ­ლე­­ბით).
ქა­­ლა­­ქ­ში შუ­­ა­­ღა­­მი­­სას და­­ვ­ბ­რუ­­ნ­დით.
„ეს დღე, სა­­დაც არ უნ­და ვი­­ყო, არა­­სო­­დეს და­­მა­­ვი­­წ­ყ­დე­­ბა!..“– თქ­ვა შა­­გა­­ნემ.

სა­­ს­ტუ­­მ­როს მშე­­ნე­­ბ­ლო­­ბა ჩქა­­რი ტე­­მ­პით მი­­მ­დი­­ნა­­რე­­ო­­ბ­და. სა­­ცაა მე­­სა­­მე სა­­რ­თუ­­ლიც და­­მ­თა­­ვ­რ­დე­­ბო­­და. შო­­ნი­­ე­­ბის ყო­­ფი­­ლი სა­­ხ­ლი (ამ­ჟა­­მად შა­­ლ­ვას და შა­­გა­­ნეს სა­­ც­ხო­­ვ­რი­­სი), რო­­მე­­ლიც სა­­რ­თუ­­ლ­ნა­­ხე­­ვ­რი­­ა­­ნ­თა სა­­ხე­­ო­­ბას გა­­ნე­­კუ­­თ­ვ­ნე­­ბო­­და, უდ­ღე­­ურ წი­­წი­­ლა­­სა­­ვით ამო­­ჰ­ყუ­­რე­­ბ­და მშე­­ნე­­ბა­­რე სა­­სა­­ხ­ლეს. მშე­­ნე­­ბ­ლო­­ბის რო­­მელ კუ­­თ­ხე­­შიც არ უნ­და ვყო­­ფი­­ლი­­ყავ, თვა­­ლი მუ­­დამ იქი­­თ­კენ გა­­მი­­რ­ბო­­და, გა­­ნ­სა­­კუ­­თ­რე­­ბით მა­­შინ, რო­­ცა ხის და­­რა­­ბე­­ბი გა­­ი­­ხ­ს­ნე­­ბო­­და და მზის სხი­­ვე­­ბი ფა­­ნ­ჯ­რის მი­­ნე­­ბ­ზე ათა­­მა­­შდე­­ბო­დ­ნენ. ზო­­გ­ჯერ ში­­ლი­­ფად ჩა­­ც­მუ­­ლი დი­­ა­­სა­­ხ­ლი­­სის სი­­ლუ­­ე­­ტიც გა­­ი­­ე­­ლ­ვე­­ბ­და თხე­­ლი და გა­­მ­ჭ­ვი­­რ­ვა­­ლე ფა­­რ­დე­­ბის უკან. ის­კი­­ა­­რა­­და, ზო­­გ­ჯერ ბი­­უ­­ს­ტ­ჰა­­ლ­ტე­­რი­­სა და ტრუ­­სის ამა­­რა მა­­ს­პი­­ნ­ძე­­ლ­საც კი მო­­ვ­კა­­რი თვა­­ლი (იქ­ნებ მე­­ლა­­ნ­დე­­ბო­­და?!.) სა­­ძი­­ნე­­ბე­­ლ­ში, ოთა­­ხის სი­­ღ­რ­მე­­ში (სა­­ს­ტუ­­მ­როს მე­­სა­­მე სა­­რ­თუ­­ლი პი­­რ­და­­პირ შა­­გა­­ნეს სა­­ძი­­ნე­­ბელს და­­ჰ­ყუ­­რე­­ბ­და). აი, მა­­ში­­ნაც, ვა­­რ­დი­­ს­ფე­­რ­ტ­რუ­­სი­­ა­­ნი შა­­გა­­ნე რა­­ღა­­ცას აუ­­თო­­ვებდა, მო­­ძ­რა­­ო­­ბაც თვა­­ლ­ნა­­თ­ლი­­ვია, უთო­­საც ვხე­­დავ, ნა­­ბი­­ჯი წა­­ვ­დ­გი და... ბრახ!.. თხ­ლაშ!.. თქა­­ფან!..
– ბა­­ტო­­ნო ბე­­რ­დია, რა­­ი­­მე ხომ არ იტ­კი­­ნეთ? „სა­­ს­წ­რა­­ფო გა­­მო­­ი­­ძა­­ხეთ, ადა­­მი­­ა­­ნი ჩა­­მო­­ვა­­რ­და!..“ „ჩ­ქა­­რა, გუ­­ლის სა­­შუ­­ა­­ლე­­ბა, რა­­ი­­მე წვე­­თე­­ბი მო­­ი­­ტა­­ნეთ!“
ნიუ, ნიუ, ნიუ!.. თე­­თ­რ­ხა­­ლა­­თი­­ა­­ნე­­ბი... „თავს რო­­გორ გრ­ძ­ნობთ?“
– მგო­­ნი ფე­­ხი მა­­ქვს მო­­ტე­­ხი­­ლი!
– მო­­ტე­­ხი­­ლო­­ბა არ უნ­და იყოს, ნა­­ღ­რ­ძო­­ბია, თუმც კლი­­ნი­­კა­­ში გა­­ვი­­გებთ ყვე­­ლა­­ფერს, რე­­ნ­ტ­გე­­ნ­ზე.
ნე­­კ­ნი აღ­მო­­მა­­ჩ­ნ­და გა­­ტე­­ხი­­ლი, ერ­თიც გა­­ბ­ზა­­რუ­­ლი და და­­ჟე­­ჟი­­ლო­­ბა ყო­­ვე­­ლ­მ­ხ­რი­­ვი...
სა­­ღა­­მოს კა­­რ­ლო და რუ­­სი­­კო მე­­წ­ვი­­ვ­ნენ სა­­ა­­ვა­­დ­მ­ყო­­ფო­­ში. ჩვე­­ნე­­ბუ­­რი ხი­­ლი და მა­­ი­­მუ­­ნე­­ბის დე­­ლი­­კა­­ტე­­სი (ბა­­ნა­­ნი) უხ­ვად მო­­მი­­ტა­­ნეს. „სად ტრაკში იყუ­­რე­­ბო­­დიო!..“ –კა­­რ­ლომ, თან ას­დო­­ლა­­რი­­ა­­ნი ამო­­მი­­დო ბა­­ლი­­შ­ქ­ვეშ.
ცოლ-შ­ვი­­ლ­მა კო­­მ­პო­­ტე­­ბი და წი­­გ­ნე­­ბი შე­­მო­­მა­­შ­ვე­­ლა.
– ე­­ბ­რა­­ე­­ლ­თა ის­ტო­­რია დევს ჩემს მა­­გი­­და­­ზე და ხვალ მო­­მი­­ტა­­ნეთ! – და­­ვა­­წიე ჩე­­მი­­ა­­ნებს სი­­ტ­ყ­ვა.
სუ­­ნ­თ­ქ­ვა და გა­­და­­ბ­რუ­­ნე­­ბა ტკი­­ვილს მგ­ვ­რი­­და, გა­­ცი­­ნე­­ბა ან და­­ხ­ვე­­ლე­­ბა ხომ სულს მი­­კა­­წ­რა­­ვ­და...
მე­­სა­­მე დღეს რუ­­სი­­კო და შა­­გა­­ნე მე­­წ­ვი­­ვ­ნენ. ისევ ხი­­ლი და წვე­­ნე­­ბი... შა­­გა­­ნემ წი­­გ­ნი აი­­ღო და გუ­­ლ­ზე მი­­ი­­კ­რა (ჩა­­თ­ვა­­ლა მის გა­­მო ვკი­­თ­ხუ­­ლო­­ბ­დი), სა­­ხე შე­­ე­­ფა­­კ­ლა, თვა­­ლე­­ბი აუ­­წ­ყ­ლი­­ა­­ნ­და.
– დი­­დი ხა­­ნია ვკი­­თ­ხუ­­ლობ მაგ წი­­გნს!
– ხომ მა­­თ­ხო­­ვებ?
– კა­­რ­ლო გა­­თ­ხო­­ვებს, იმი­­სია.
– გტ­კი­­ვა? – შე­­ხ­ვე­­ულ ხე­­ლ­ზე მა­­ნი­­შ­ნა.
– ვუ­­ძ­ლებ!
რუ­­სი­­კოს ტე­­ლე­­ფო­­ნი აწ­კ­რი­­ა­­ლ­და და ისიც ოთა­­ხი­­დან გა­­ვი­­და.
– რა­­ი­­მე ხომ არ გსურს, მე რომ მო­­გი­­ტა­­ნო? – შა­­გა­­ნემ.
– ა­რა შა­­გა­­ნე, ყვე­­ლა­­ფე­­რი მა­­ქვს.
– ში­­ნ­დი­­ს­ფე­­რი მა­­ი­­სუ­­რი გი­­ყი­­დე სა­­ჩუ­­ქ­რად, იმას ვა­­უ­­თო­­ვე­­ბ­დი, მს­ხ­ვ­რე­­ვის ხმა რომ გა­­ვი­­გო­­ნე ღია ფა­­ნ­ჯ­რი­­დან და ში­­ში­­ს­გან ლა­­მის გო­­ნი და­­ვ­კა­­რ­გე...
– ში­­ში­­ს­გან?
– ხო ში­­ში­­ს­გან, ვი­­ცო­­დი შენ რომ ჩა­­მოვა­­რ­დი მე­­სა­­მე სა­­რ­თუ­­ლი­­დან...
– რა იცო­­დი მე რომ ვი­­ყა­­ვი?
– სხ­ვა არა­­ვინ უთ­ვა­­ლ­თ­ვა­­ლებს ჩემს სა­­ძი­­ნე­­ბელს!..
შა­­გა­­ნე და­­ი­­ხა­­რა და შუ­­ბ­ლ­ზე მა­­კო­­ცა.
რუ­­სუ­­და­­ნიც და­­ბ­რუ­­ნ­და.

ო­­რ­თ­ვი­­ა­­ნი, იძუ­­ლე­­ბითი შე­­ს­ვე­­ნე­­ბის შე­­მ­დეგ, ისევ შო­­ნი­­ე­­ბის ყო­­ფილ ეზოს გა­­და­­ვ­ყუ­­რე­­ბ­დი (უკ­ვე მე­­ო­­თ­ხე სა­­რ­თუ­­ლი­­დან). შა­­გა­­ნე ფა­­ნ­ჯ­რი­­დან მო­­მე­­სა­­ლ­მა და და­­რა­­ბა და­­ხუ­­რა (კი­­დევ არ და­­ი­­მ­ტ­ვ­რე­­სო!..). სა­­ღა­­მოს კი, კა­­რ­ლომ ნა­­თ­ლუ­­ლი მო­­მი­­გ­ზა­­ვ­ნა, „შე­­ნი მე­­ო­­რედ მო­­ს­ვ­ლა აღ­ვ­ნი­­შ­ნო­­თო!..“ მი­­ვე­­დი თუ არა, შა­­გა­­ნეც იქ­ვე გა­­ჩ­ნ­და. ასე მე­­გო­­ნა, ცხო­­ვ­რე­­ბა­­ში პი­­რ­ვე­­ლად ვს­ვა­­მ­დი... კა­­რ­ლო, რო­­გორც ყო­­ვე­­ლ­თ­ვის, ოხუ­­ნ­ჯო­­ბ­და, ისიც კი თქ­ვა: „შა­­გა­­ნეს თვა­­ლი გე­­ცა და იმი­­ტომ ჩა­­მო­­ვა­­რ­დიო...“ დე­­ი­­და ანე­­ტამ ჩე­­მი გა­­და­­რ­ჩე­­ნის სა­­დ­ღე­­გ­რ­ძე­­ლო შე­­ს­ვა. რო­­ცა ქა­­ლ­ბა­­ტო­­ნე­­ბი ჭო­­რა­­ო­­ბა­­ზე გა­­და­­ვი­­დ­ნენ და ყა­­ვის და­­ლე­­ვის მო­­მი­­ზე­­ზე­­ბით, სხ­ვა მა­­გი­­დას მი­­უ­­ს­ხ­დ­ნენ, კა­­რ­ლოს ჩუ­­რ­ჩუ­­ლით ვკი­­თ­ხე შა­­გა­­ნეს ტე­­ლე­­ფო­­ნის ნო­­მე­­რი.
– ნა­­მე­­ტანს ნუ შე­­ტო­­პავ ლო­­მო! – შე­­მი­­ბ­ღ­ვი­­რა კა­­რ­ლომ, – ნო­­მე­­რი რუ­­სი­­კოს ეცო­­დი­­ნე­­ბა.
– ბი­­ჭო, რე­­ზი­­კო შო­­ნი­­ას ნო­­მე­­რი რო­­გორ არ იცი, თუ შა­­ლ­ვა და შა­­გა­­ნე ძველ ნო­­მერს შე­­ც­ვ­ლი­­დ­ნენ?
– ე­მაგ ვის გა­­ა­­ხ­სე­­ნ­და? – ად­გა, კა­­ლა­­მი მო­­ი­­ძია და ხე­­ლ­სა­­ხო­­ც­ზე ჩე­­მ­თ­ვი­­საც კა­­რ­გად ნა­­ც­ნო­­ბი (თუმც აღარ მა­­ხ­სო­­ვ­და) ნო­­მე­­რი წა­­მი­­წე­­რა.
ა­­ვი­­ჩ­ქა­­რე. ვი­­ცო­­დი შა­­გა­­ნეც მა­­ლე და­­ტო­­ვე­­ბ­და იქა­­უ­­რო­­ბას და რო­­გორც კი მის ოთა­­ხ­ში შუ­­ქი აი­­ნ­თო (ქუ­­ჩი­­დან ვუ­­თ­ვა­­ლ­თ­ვა­­ლე­­ბ­დი), ტე­­ლე­­ფო­­ნის ჯი­­ხუ­­რ­თან მი­­ვე­­დი და ნომერი ავკრიბე.
– შა­­გა­­ნე!
– გი­­ს­მენ ბე­­რო!
– ა­ბ­სო­­ლუ­­ტუ­­რი სმე­­ნა გქონია!..
– ვი­­ცო­­დი რომ და­­მი­­რე­­კა­­ვ­დი, გე­­ლო­­დი...
– გა­­მო­­დი, მი­­ნ­და შე­­ნ­თან ერ­თად გა­­ვი­­სე­­ი­­რ­ნო!
– სა­­ი­­თ­კენ აპი­­რებ?
– კა­­ც­ხის სვე­­ტი მო­­მე­­ნა­­ტ­რა...
– ეგ სა­­დაა?
– სო­­ფელ კა­­ც­ხ­ში, აბა­­ში­­ძე­­თა სა­­მ­ფ­ლო­­ბე­­ლო­­ში, ჭი­­ა­­თუ­­რა­­ს­თან.
– შორს რომ არის?
– მე­­რე რა, გე­­ძი­­ნე­­ბა?
– კა­­რ­გი, ნა­­ხე­­ვარ სა­­ა­­თ­ში სი­­ნა­­გო­­გა­­ს­თან შე­­გ­ხ­ვ­დე­­ბი, ჩემს და­­ს­თან უნ­და გა­­ვი­­დე, ბა­­ვ­შ­ვებს შე­­დე­­დე­­ბუ­­ლი რძე უნ­და ავუ­­ტა­­ნო და...
– კა­­რ­გი, იქ მო­­ვალ! – და ყუ­­რ­მი­­ლი სა­­ს­წ­რა­­ფოდ და­­ვ­კი­­დე, რომ არ გა­­და­­ე­­ფი­­ქ­რე­­ბი­­ნა.
სა­­ხ­ლ­ში მი­­ვი­­რ­ბი­­ნე. ახა­­ლი პე­­რა­­ნ­გი და სპო­­რ­ტუ­­ლი ფე­­ხ­სა­­ც­მე­­ლე­­ბი ჩა­­ვი­­ც­ვი, ხე­­ლ­ჩა­­ნ­თა (რო­­მ­ლი­­თაც ნა­­ხა­­ზებს და­­ვა­­ტა­­რებ) ჩა­­ვა­­ლა­­გე და სა­­ს­წ­რა­­ფოდ თბი­­ლი­­ს­ში წა­­ს­ვ­ლა მო­­ვი­­მი­­ზე­­ზე. ამ ყვე­­ლა­­ფ­რი­­ს­თ­ვის ზუ­­ს­ტად ნა­­ხე­­ვა­­რი სა­­ა­­თი და­­მ­ჭი­­რ­და, თუმც ერ­თი ნა­­ხე­­ვა­­რიც, სი­­ნა­­გო­­გა­­ს­თან დგო­­მა მა­­ინც მო­­მი­­წია. შა­­გა­­ნე­­საც ება­­ნა­­ვა (სველ თმე­­ბ­ზე ეტ­ყო­­ბო­­და) და სხ­ვა­­გ­ვა­­რად მო­­რ­თუ­­ლი­­ყო. მთ­ვა­­რით გა­­ნა­­თე­­ბუ­­ლი ზეცა და­­გ­ვ­ნა­­თო­­და, თი­­თ­ქოს არც იყო ღა­­მე, შუ­­ა­­ღა­­მი­­ს­კენ უკა­­კუ­­ნე­­ბ­დ­ნენ სა­­ა­­თის ის­რე­­ბი. რო­­მე­­ლი­­ღაც რა­­დი­­ო­­ა­­რ­ხი ედიტ პი­­ა­­ფი­­სა და პა­­ტ­რი­­სია კა­­ა­­სის სი­­მ­ღე­­რებს გა­­დ­მო­­ს­ცე­­მ­და. მა­­ნ­ქა­­ნა აღ­მა­­რ­თებს მი­­უ­­ყ­ვე­­ბო­­და. გა­­ბუ­­ტუ­­ლე­­ბი­­ვით ვი­­ს­ხე­­დით. თი­­თ­ქოს სა­­უ­­ბა­­რიც მე­­სი­­რ­ც­ხ­ვე­­ბო­­და, ახა­­ლ­წ­ვე­­უ­­ლი­­ვით ვი­­ქ­ცე­­ო­­დი (სად გა­­ქ­რა ჩე­­მი მდი­­და­­რი გა­­მო­­ც­დი­­ლე­­ბა!..) ისევ შა­­გა­­ნემ მი­­შ­ვე­­ლა:
– ბა­ტო­ნო ბე­რ­დია, რო­მე­ლი სვე­ტი უნ­და მა­ნა­ხოთ?
– კა­ც­ხის...
– მა­ღა­ლია?
– სა­კ­მა­ოდ, იქ ად­რე ბე­რე­ბი ცხო­ვ­რო­ბ­დ­ნენ...
– და მხო­ლოდ ამი­ს­თ­ვის წა­მო­მი­ყ­ვა­ნე?!.
– ჰო, რა ვი­ცი, რომ და­ვი­მ­ტ­ვე­რი და რომ გა­და­ვ­რ­ჩი, იმი­ს­თ­ვის...
– ამი­ტომ, სხ­ვე­ბის ფა­ნ­ჯ­რე­ბ­ში არ უნ­და იჭ­ყი­ტე­ბო­დე, მით უფ­რო, თუ იქ ნა­ხე­ვ­რად ში­შ­ვე­ლი ქა­ლია...
– შა­ლ­ვა ისევ მი­ვ­ლი­ნე­ბა­შია? რო­დე­მ­დე... – (რა შუ­ა­ში იყო!..)
– შა­ლ­ვა მი­წა­შია,მი­წას თხ­რის... მე­ტის თა­ვი მას არ აქვს!..
– ბო­დიშს გი­ხ­დი თუ ზე­დ­მე­ტი გკი­თ­ხე...
– ბე­რო, შა­ლ­ვა მე არ მა­ი­ნ­ტე­რე­სებს და შენ...
– კა­რ­გი ბო­დი­ში!
– იცი რა, შენ რომ ოჯა­ხი არ გქო­ნ­დეს, და­უ­ფი­ქ­რე­ბ­ლად წა­მო­გ­ყ­ვე­ბო­დი, თუ­ნ­დაც სი­კ­ვ­დი­ლ­ში!..
მა­ნ­ქა­ნა შე­ვა­ჩე­რე.
– მო­ვე­დით?
– არა, მა­გ­რამ...
– მა­შინ ია­რე, მა­ი­ნ­ტე­რე­სებს იმ სვე­ტის ხი­ლ­ვა...
მა­ნ­ქა­ნა და­ვ­ქო­ქე და და­ვ­ძა­რი.
– წყა­ლი თუ გი­ნ­და, „ნა­ბე­ღ­ლა­ვი” მა­ქვს მა­ნ­ქა­ნა­ში.
– ჯერ სი­გა­რე­ტი მი­ნ­და და სა­ნ­თე­ბე­ლა მა­თ­ხო­ვე!
სა­ნ­თე­ბე­ლა გა­ვა­ჩ­ხა­კუ­ნე და ჩე­მ­თ­ვი­საც მო­ვი­ძიე სი­გა­რე­ტი.
– იცი რა ბე­რო, მე შე­ნი ოჯა­ხის შე­სა­ხებ ყვე­ლა­ფე­რი ვი­ცი, შე­ნაც ძა­ლი­ან მო­მ­წო­ნ­ხარ, მა­გ­რამ...
– გი­ს­მენ შა­გა­ნე!
– ცო­ტა ხანს შე­მი­ჩე­რე, გა­ვი­სე­ი­რ­ნებ.
მა­ღ­ლობს შე­უ­ყ­ვა, სი­ლუ­ე­ტი შო­რი­და­ნაც კა­რ­გად ჩა­ნ­და, უკან მო­ი­ხე­და და გზა გა­ნა­გ­რ­ძო, სი­გა­რე­ტის ცი­მ­ცი­მი ცი­ცი­ნა­თე­ლა­სა­ვით მი­ს­დე­ვ­და, ბუ­ჩ­ქებს მი­ე­ფა­რა, მი­ვ­ხ­ვ­დი რომ ჩა­ი­ცუ­ც­ქა. „ა­რა­ფე­რი ადა­მი­ა­ნუ­რი ჩე­მ­თ­ვის უც­ხო არაა”.. – გა­მა­ხ­სე­ნ­და ბრ­ძე­ნის სი­ტ­ყ­ვე­ბი. 
ზე­მო­დან ლა­ღად ეშ­ვე­ბო­და.
– ხომ არ და­ი­ღა­ლე შა­გა­ნე?
– რას ამ­ბობ, მთე­ლი ცხო­ვ­რე­ბა ვი­ვ­ლი­დი, რომ შე­ი­ძ­ლე­ბო­დეს!..
– ახ­ლა დიდ და­მ­რეცს ჩა­ვი­ვ­ლით და კა­ც­ხის სვე­ტიც იქ­ვეა.
მ­თ­ვა­რე კი­რ­ქ­ვას და ღო­რღს ძა­ლუ­მად ანა­თე­ბ­და. აზი­დულ კლ­დეს გა­რ­შე­მო შე­მო­ვუ­ა­რეთ.შა­გა­ნე ზუ­რ­გით მი­ე­ყ­რ­დ­ნო ლოდს და მთ­ვა­რეს ახე­და.
– შენ იცი მხო­ლოდ თუ რო­გორ მი­ყ­ვა­რ­და იგი...
– რა თქ­ვი შა­გა­ნე?
– არა­ფე­რი, მთ­ვა­რეს ვე­სა­უ­ბ­რე­ბი, მან იცის...
– რა იცის მთ­ვა­რემ, შა­გა­ნე?
– მან იცის გუ­რი თო­რია, თო­რა­სა­ვით და ბი­ბ­ლია­სა­ვით რომ მი­ყ­ვა­რ­და!..
– ვი­ნ­ გუ­რი, ვე­რა­ფე­რი გა­ვი­გე...
– ის, ვი­ნაც ჩე­მ­თან ერ­თად მო­კ­ვ­და...
– შა­გა­ნე!
– არ გი­ნ­და, მე თი­თონ გა­კო­ცებ, რო­ცა დრო მო­ვა...
კ­ვ­ლავ ახა­ლ­წ­ვე­უ­ლი­ვით გა­ვი­ნა­ბე. შუ­ა­ღა­მის ორი სა­ა­თი ხდე­ბო­და. მთ­ქ­ნა­რე­ბა ამი­ტ­ყ­და.
– მო­გე­წ­ყი­ნა არა!
– რას ამ­ბობ შა­გა­ნე!
– ბე­რო, ამ შუ­ა­ღა­მი­სას, ქა­ლი უდა­ბურ ტყე­ში რომ წა­ყ­ვე­ბა კაცს, იმ ქალს ყვე­ლა­ფე­რი ეკუ­თ­ვ­ნის და ყვე­ლა­ფ­რის ღი­სსი­ცაა, თუ­ნ­დაც ძა­ლა­დო­ბის...
– რამ გა­ფი­ქ­რე­ბი­ნათ?..
– არც მი­ფი­ქ­რია, მა­გ­რამ თუ მო­ი­ნ­დო­მებ, დი­დად არ გა­გი­ძა­ლი­ა­ნ­დე­ბი, ოღო­ნ­დაც, მე­რე აღა­რა­სო­დეს მო­მე­სუ­რ­ვე­ბი...
ქ­ვე­ბ­ზე ვი­ს­ხე­დით და სი­გა­რეტს ვა­ბო­ლე­ბ­დით.
რო­ცა კა­ც­ხის სვეტს და­ვე­მ­შ­ვი­დო­ბეთ, რი­ბი-რი­ბო იც­რი­ცე­ბო­და, ფრი­ნ­ვე­ლე­ბი იღ­ვი­ძე­ბ­დ­ნენ.
– გუ­რი ჩე­მი კუ­რ­სე­ლი იყო, ჩვენ კი­ე­ვის სა­მე­დი­ცი­ნო ინ­ს­ტი­ტუ­ტი და­ვა­მ­თა­ვ­რეთ, სა­ზუ­რ­გე გა­და­მი­წიე რა, ჰო, კა­რ­გია, მე­რე სა­ქა­რ­თ­ვე­ლო­ში და­ვ­ბ­რუ­ნ­დით და... ყვე­ლა­ფე­რი და­მ­თა­ვ­რ­და, ჩე­მე­ბ­მა უა­რი თქ­ვეს ჩვენს ქო­რ­წი­ნე­ბა­ზე, არა­და, სა­მი თვის ფე­ხ­მ­ძი­მე ვი­ყა­ვი. დე­და­ჩე­მმა მუ­ცე­ლი მო­მა­შ­ლე­ვი­ნა, რა­მაც სუ­ლი­ე­რად გა­მა­ნა­დ­გუ­რა. ღა­მე­ბი არ მე­ძი­ნა. რო­ცა ეგ ამ­ბა­ვი გუ­რიმ გა­ი­გო, მა­ნ­ქა­ნით გა­და­ი­ჩე­ხა თა­ვის მშო­ბ­ლი­ურ წა­ლე­ნ­ჯი­ხა­ში. ამ­ბო­ბენ, „ნი­ვით” მთა­ში ავი­და და გა­და­ი­ჩე­ხაო... რო­გორც ია­პო­ნი­ა­ში იჩე­ხე­ბი­ან შე­ყ­ვა­რე­ბუ­ლე­ბი კლ­დი­დან... გუ­რი­ს­თან ერ­თად მეც გა­რ­და­ვი­ც­ვა­ლე, ხო­ლო სხე­უ­ლი ჩე­მი, დე­და­ჩე­მმა ოც­და­ხუ­თი წლით უფ­როს გე­ო­ლოგს მი­ა­თ­ხო­ვა. შვი­ლე­ბი რო­გორ არ მი­ყ­ვარს, მა­გ­რამ... შა­ლ­ვა­საც რას ვე­რ­ჩი, შრო­მობს ადა­მი­ა­ნი ოჯა­ხი­ს­თ­ვის, სა­ცაა პე­ნ­სი­ა­ში გა­ვა, ჰო მა­რ­თ­ლა, ვი­ღა­ცამ თქ­ვა, შე­ნი მე­გო­ბა­რი კა­რ­ლოც ღა­ლა­ტობს რუ­სი­კო­სო!.. მა­რ­თა­ლია?
– პი­რ­ვე­ლად მე­ს­მის, რას ამ­ბობ!
– ესე­ი­გი ერ­თ­გუ­ლი მე­უ­ღ­ლეა არა?
– ნა­მ­დ­ვი­ლად!
– რო­გორც შენ, ხომ ასეა!..
– მე რა... კა­რ­ლო ნა­ღ­დად... თუ­მ­ცა...
– ჰო, კა­რ­გი, ნუ და­ი­ბ­ნე­ვი ახ­ლა ცე­რ­ც­ვი­ვით...
მა­რ­თალს ამ­ბო­ბ­და.
– რა­ტომ ადა­მი­ა­ნო, კა­რ­ლო­ს­გან მე არ გა­მი­გო­ნია...
– ბე­რო, კა­რ­გია მე­გო­ბარს რომ გა­და­ე­ფა­რე, თუმც სა­კუ­თარ თავს ვერ...
– რას ბრ­ძა­ნებთ?!
– ჩე­მო კა­რ­გო, შა­გა­ნეს რომ თა­ვა­დი მი­ქე­ლა­ძის გა­უ­პა­ტი­უ­რე­ბა მო­ე­ნ­დო­მე­ბი­ნა იმ უდა­ბურ ტყე­ში, ვინ იყო მშ­ვე­ლე­ლი!..
– აბა, ბე­წ­ვ­ზე ვარ გა­და­რ­ჩე­ნი­ლი!..
ი­ნა­თე­ლა, რო­ცა ქა­ლა­ქ­ში და­ვ­ბ­რუ­ნ­დით.

კა­ც­ხის სა­ი­დუ­მ­ლო მო­გ­ზა­უ­რო­ბამ ჩე­მი მსო­ფ­ლ­მ­ხე­დ­ვე­ლო­ბა და შე­ხე­დუ­ლე­ბა ქა­ლ­ზე, ძი­რ­ფე­ს­ვი­ა­ნად შე­ც­ვა­ლა. თუ მა­ნა­მ­დე ვფი­ქ­რო­ბ­დი, რომ მუ­სი­კის შე­მ­კ­ვე­თი და პი­რ­ვე­ლი ხმა, კა­ცი გა­ხ­ლ­დათ (ანუ მე), კა­ც­ხის შე­მ­დ­გომ, პი­რ­ვე­ლო­ბა მდე­დრს ვა­რ­გუ­ნე. ისე გა­ვი­არ-გა­მო­ვი­ა­რეთ ამო­დე­ნა გზა, უდა­ბუ­რი ტყე, რომ ხე­ლიც არ გა­მი­წ­ვ­დია მი­ს­კენ. სა­ე­რ­თოდ ქა­ლე­ბ­ზე სა­უ­ბა­რი და ჭო­რა­ო­ბა არ მჩ­ვე­ვია (არც მი­ყ­ვარს), თუმც, უნ­და ვა­ღი­ა­რო, რომ მს­გა­ვ­სი შე­მ­თ­ხ­ვე­ვა ჩემს ბი­ო­გ­რა­ფი­ა­ში არ ყო­ფი­ლა. შა­გა­ნეს სუ­რ­ვი­ლებს მი­ვ­ყ­ვე­ბო­დი მთ­ვა­რე­უ­ლი­ვით და ფა­რა­ო­ნიც რომ ვყო­ფი­ლი­ყავ, სვა­გ­ვა­რად ვერ მო­ვი­ქ­ცე­ო­დი.
დი­ლით სა­მ­სა­ხუ­რ­ში აღარ წა­ვე­დი, თა­ნა­მ­შ­რო­მ­ლე­ბიც გა­ვა­ფ­რ­თ­ხი­ლე ტე­ლე­ფო­ნით, თუ სურდათ, პი­რა­დი სა­ქ­მე­ე­ბი მო­ე­გ­ვა­რე­ბი­ნათ და თვა­ლე­ბა­წი­თ­ლე­ბუ­ლი მშე­ნე­ბ­ლებს მი­ვა­დე­ქი. შა­გა­ნეს ფა­ნ­ჯ­რე­ბი კი გა­ე­ღო, მა­გ­რამ თა­ვად არ­სად ჩა­ნ­და (ალ­ბათ ძი­ნა­ვ­და). ხა­რა­ჩო­ე­ბი­დან ჩა­მო­ვე­დი თუ არა, შა­გა­ნეს ხმა გა­ვი­გო­ნე. ტა­ნ­ში კვ­ლავ ელე­ქ­ტ­რო­ო­ბამ და­მი­ა­რა... მო­ვი­ხე­დე, ბა­ვ­შ­ვებს ესა­უ­ბ­რე­ბო­და (რა­ტო­მ­ღაც ად­რი­ა­ნად წა­მო­ე­ყ­ვა­ნა ბა­ღი­დან). რა­მ­დე­ნი­მე სა­ა­თის წინ და­ვ­შო­რ­დი და მე­ნა­ტ­რე­ბო­და, მა­ს­თან ყო­ფ­ნა მსუ­რ­და, თუ­ნ­დაც მე­ო­რე ხმად, მსა­ხუ­რად... ისევ მა­ღ­ლა ავ­ბ­რუ­ნ­დი, სა­ძი­ნე­ბელს გა­ვ­ხე­დე, ფა­ნ­ჯ­რე­ბი ისევ ღი­ად იყო. ბა­ვ­შ­ვე­ბი ეზო­ში თა­მა­შო­ბ­დ­ნენ. სი­გა­რე­ტის კო­ლო­ფი მო­ვი­ძიე ხა­ლა­თის ჯი­ბე­ში, ორი ღე­რი­ღა და­რ­ჩე­ნი­ლი­ყო, ერთს მო­ვუ­კი­დე, მე­ო­რე იქ­ვე შე­მო­ვ­დე აგუ­რე­ბ­ზე, კო­ლო­ფი­დან ში­გ­თა­ვ­სი (ფო­ლ­გი­ა­ნი ქა­ღა­ლ­დი) ამო­ვა­ძ­ვ­რე, ცნო­ბი­ლი პო­ე­ტის სტ­რი­ქო­ნი წა­ვა­წე­რე: „უ­ხე­რ­ხუ­ლია შენ გე­რ­ქ­ვას ცო­ლი!..“ მე­რე ფა­ქი­ზად და­ვ­კე­ცე, ისევ კო­ლო­ფ­ში ჩა­ვა­ბ­რუ­ნე და ღია ფა­ნ­ჯა­რას და­ვუ­მი­ზ­ნე. ოთა­ხი­დან ჩა­მი-ჩუ­მი არ ის­მო­და. აგუ­რ­ზე შე­მო­დე­ბუ­ლი სი­გა­რე­ტი­ც­ მო­ვ­წიე და ქვე­მოთ და­ვე­შ­ვი. ბა­ვ­შ­ვე­ბი ისევ ეზო­ში თა­მა­შო­ბ­დ­ნენ. გა­ს­ტ­რო­ნო­მი­ს­კენ გა­ვ­წიე. ორი კო­ლო­ფი სი­გა­რე­ტი და ერ­თი კი­ლო შო­კო­ლა­დი ვი­ყი­დე პა­ტა­რე­ბი­ს­თ­ვის. გა­ხა­რე­ბუ­ლე­ბი მა­ში­ნ­ვე დე­დი­ს­კენ გა­ქა­ნ­დ­ნენ. ორი­ოდ წუ­თ­ში გა­ი­ღო კა­რი და:
– ბა­ტო­ნო ბე­რ­დია, რა­ტომ ხუ­ლი­გ­ნობთ? – ხე­ლ­ში სი­გა­რე­ტის კო­ლო­ფი ეჭი­რა.
– მუზებმა შემაწუხეს და კარგი პოეტი გამახსენდა...
– აჰა, გმა­დ­ლობთ ლე­ქ­სი­ს­თ­ვი­საც და შო­კო­ლა­დი­ს­თ­ვი­საც...
– რას ამ­ბობთ, რა სა­თ­ქ­მე­ლია...
– აქ კი­დევ დი­დ­ხანს იქ­ნე­ბი?
– რა­ტომ მე­კი­თ­ხე­ბი?
– სა­ღა­მოს ბა­ვ­შ­ვე­ბი უნ­და ავი­ყ­ვა­ნო ჩემს და­ს­თან და თუ დრო გე­ქ­ნე­ბა...
– აბა დრო­ე­ბით. – და­მე­მ­შ­ვი­დო­ბა შა­გა­ნე და ბა­ვ­შ­ვებს სა­ხ­ლ­ში შე­უ­ძ­ღ­ვა.
მა­ნ­ქა­ნა­ში ჩა­ვ­ჯე­ქი. სა­ზუ­რ­გე ბო­ლო­მ­დე გა­და­ვ­წიე და და­ვი­ძი­ნე. მი­ნა­ზე კა­კუ­ნ­მა გა­მა­ღ­ვი­ძა.
– ნა­ს­ვა­მი ხარ? – მკი­თ­ხა კა­რ­ლომ.
სა­ათს და­ვ­ხე­დე, შვი­დი სრუ­ლ­დე­ბო­და.
– არა, უძი­ნა­რი ვარ.
– ამო­დი, ვი­ვა­ხ­შ­მოთ!
– სხ­ვა დროს, ახ­ლა სა­მ­სა­ხუ­რ­ში უნ­და შე­ვი­ა­რო, მე­ლო­დე­ბი­ან.
შა­გა­ნეს სა­ხლს გა­ვ­ხე­დე მა­ლუ­ლად.
– ბა­ვ­შ­ვე­ბი წა­ი­ყ­ვა­ნა წე­ღან. – გა­მი­ღი­მა კა­რ­ლომ.
მა­­ნ­ქა­­ნა და­­ვ­ქო­­ქე და სი­­ნა­­გო­­გი­­ს­კენ გა­­ვე­­შუ­­რე.იქ და­­ვ­დე­­ქი, სა­­დაც წი­­ნა ღა­­მით შა­­გა­­ნეს ვე­­ლო­­დი. ისევ ჩა­­მ­თ­ვ­ლი­­მა. თვა­­ლი რომ გა­­ვა­­ხი­­ლე, ბი­­ნ­დდე­­ბო­­და. იქ­ვე სა­­ტე­­ლე­­ფო­­ნო ჯი­­ხუ­­რი და­­ვ­ლა­­ნ­დე. სა­­ბე­­დ­ნი­­ე­­როდ ხუ­­რ­დაც აღ­მო­­მა­­ჩ­ნ­და და შა­­გა­­ნეს და­­ვუ­­რე­­კე. ყუ­­რ­მი­­ლი არა­­ვინ აი­­ღო. „რო­­გორც ჩანს შინ არ და­­ბ­რუ­­ნე­­ბუ­­ლა, რას იფი­­ქ­რე­­ბ­და, რამ ჩა­­მა­­ძი­­ნა ასე ღრ­მად, კი­­დევ კა­­რ­გი კა­­რ­ლომ გა­­მა­­ღ­ვი­­ძა, თო­­რემ ახ­ლაც იქ ვიქნებოდი...“ – ვფი­­ქ­რო­­ბ­დი ჩე­­მ­თ­ვის, რო­­ცა ნა­­ც­ნო­­ბი მო­­ძ­რა­­ო­­ბა (რხე­­ვით სი­ა­რუ­ლი) შე­­ვ­ნი­­შ­ნე.
– შა­­გა­­ნე!
– ვის უც­დი ბე­­რო?
– სო­­ფი ლო­­რენს...
– გე­­მო­­ვ­ნე­­ბა კა­­რ­გი გა­­ქვს, ძი­­ლიც გე­­მ­რი­­ე­­ლი გცო­­დ­ნია, შე­­მე­­ცო­­დე და არ გა­­გა­­ღ­ვი­­ძე.
მა­­ნ­ქა­­ნის კა­­რი გა­­ვუ­­ღე. ვი­­დ­რე და­­ჯ­დე­­ბო­­და, შე­­ბ­რუ­­ნ­და, ხე­­ლი ორ­სა­­რ­თუ­­ლი­­ა­­ნი, ცი­­ს­ფ­რად შე­­ღე­­ბი­­ლი სა­­ხ­ლი­­ს­კენ გა­­ი­­შ­ვი­­რა და ხმა­­მა­­ღ­ლა მკი­­თ­ხა:
– სი­­პი­­ტო ლე­­ქ­ტორს იც­ნო­­ბ­დი?
– გა­­მი­­გია.
– მა­­ს­თან ვე­­მ­ზა­­დე­­ბო­­დი ბი­­ო­­ლო­­გი­­ა­­ში, – მა­­ნ­ქა­­ნის უკა­­ნა სა­­ლო­­ნ­ში ჩა­­ჯ­და, – მე­­ც­ხ­რე კლა­­ს­ში ვი­­ყა­­ვი, ცალ-ცა­­ლ­კე გვი­­ბა­­რე­­ბ­და აბი­­ტუ­­რი­­ე­­ნ­ტებს. ერ­თ­ხელ აბა­­ზა­­ნის ხა­­ლა­­თით შე­­მო­­სი­­ლი და­­მ­ხ­ვ­და, ახ­ლოს და­­მი­­ჯ­და, მა­­მა­­კა­­ცის აგე­­ბუ­­ლე­­ბას აგი­­ხ­ს­ნიო და ხა­­ლა­­თი გა­­და­­ი­­ძ­რო, ვი­­კი­­ვ­ლე და ფა­­ნ­ჯ­რი­­დან გა­­დ­მო­­ვ­ხ­ტი; პი­­რ­ვე­­ლი სა­­რ­თუ­­ლის ფა­­ნ­ჯა­­რა იყო, მა­­გ­რამ მა­­ინც ვი­­ღ­რ­ძ­ვე ფე­­ხი. დე­­და­­ჩე­­მი არ მი­­ჯე­­რე­­ბ­და, მა­­გას რო­­გორ იზა­­მ­და ლე­­ქ­ტო­­რი კა­­ციო!.. თა­­ნაც მე­­ზო­­ბ­ლე­­ბი ვი­­ყა­­ვით. ერ­თი თვე იქით არ გა­­მი­­ხე­­დავს. მე­­რე ჩე­­მმა ბი­­ძა­­შ­ვი­­ლ­მა გა­­და­­წ­ყ­ვი­­ტა მო­­მ­ზა­­დე­­ბა და ერ­თად და­­ვ­დი­­ო­­დით. ცუ­­დი ხმე­­ბი ის­მ­ო­­და იმ კა­­ც­ზე. ამ­ბო­­ბ­დ­ნენ ბი­­ჭე­­ბი უყ­ვა­­რ­სო!.. ინ­ს­ტი­­ტუ­­ტი­­და­­ნაც გა­­მო­­ა­­გ­დეს და მგო­­ნი ცი­­ხე­­შიც იჯ­და მა­­გი­­ს­თ­ვის. არც ეს სჯე­­რო­­და დე­­და­­ჩემს, კა­­ც­თან კა­­ცი რა­­ვა შე­­ი­­ძ­ლე­­ბა იყო­­სო!.. მე და ჩე­­მმა ბი­­ძა­­შ­ვი­­ლ­მა ჩვე­­ნი თვა­­ლით ვი­­ხი­­ლეთ მაგ ამ­ბა­­ვი. თუ­­რ­მე შუ­­ქი წა­­სუ­­ლი­­ყო და ელე­­ქ­ტ­რო ზარს უქ­მად ვე­­ჯა­­ჯ­გუ­­რეთ, მე­­რე კა­­რი შე­­ვა­­ღეთ და... იმ მა­­გი­­და­­ზე, სა­­დაც ჩვენ გვა­­მე­­ცა­­დი­­ნე­­ბ­და, და­­ვი­­ნა­­ხეთ ჩვე­­ნი ლე­­ქ­ტო­­რი გა­­და­­წო­­ლი­­ლი, ვი­­ღაც ბი­­ჭი კი... მგო­­ნი ისიც აბი­­ტუ­­რი­­ე­­ნ­ტი იყო!... მე­­ტ­ჯერ აღარ მი­­ვ­სუ­­ლ­ვართ იქ. შე­­მ­ზი­­ზ­ღ­და იქა­­უ­­რო­­ბა და ის ლე­­ქ­ტო­­რიც!.. შა­­რ­შან მო­­კ­ვ­და. ოთ­ხი კა­­ცი ვერ შე­­ა­­გ­რო­­ვეს, სა­­სა­­ხ­ლე რომ მი­­ე­­ტა­­ნათ სა­­სა­­ფ­ლა­­ო­­ზე, მგო­­ნი სა­­მმა კა­­ც­მა წა­­ი­­ღო კუ­­ბო...
– ესეც მს­მე­­ნია...
– ეგ­რე ეკუ­­თ­ვ­ნო­­და!.. მე თუ მკი­­თ­ხავთ, არც უნ­და და­­ე­­მა­­რ­ხათ, უფ­ლის მგ­მო­­ბე­­ლი და მწ­ვა­­ლე­­ბე­­ლი!..
– შა­­გა­­ნე, სად წა­­ვი­­დეთ?
– კი­­დევ უნ­და მა­­ჩ­ვე­­ნო რა­­ი­­მე სვე­­ტი!..
– შე­­ი­­ძ­ლე­­ბა...
– სა­­ხ­ლ­ში მი­­მი­­ყ­ვა­­ნე, მე­­ძი­­ნე­­ბა, თან შა­­ლ­ვა ჩა­­მო­­დის ხვალ, და­­მი­­რე­­კა.
მა­­ნ­ქა­­ნა მო­­შო­­რე­­ბით გა­­მა­­ჩე­­რე­­ბი­­ნა, „არ მი­­ნ­და რუ­­სი­­კომ და კა­­რ­ლომ და­­გ­ვი­­ნა­­ხო­­სო!..“ ჩე­­მ­კენ შე­­მო­­ბ­რუ­­ნ­და, „მა­­დ­ლო­­ბე­­ლი ვარ გუ­­ში­­ნ­დე­­ლი დღი­­ს­თ­ვი­­სო” და გუ­­ლი­­ა­­ნად მა­­კო­­ცა.
მა­­ნ­ქა­­ნის და­­­ძ­ვ­რი­ს­თა­ნა­ვე მო­­მა­­ძა­­ხა: „ე­­ბ­რა­­ე­­ლ­თა ის­ტო­­რია მა­­თ­ხო­­ვეო!“

ყო­­­ვე­­­ლ­დ­ღე კა­­­კ­ლე­­­ბის ქუ­­­ჩა­­­ზე ვტ­რი­­­ა­­­ლე­­­ბ­დი. სა­­­ს­ტუ­­­მ­როს მშე­­­ნე­­­ბ­ლო­­­ბა მთა­­­ვ­რ­დე­­­ბო­­­და. კა­­­რ­ლო­­­ს­თა­­­ნაც შე­­ვი­­ვ­ლი­­დი ხო­­ლ­მე სა­­ღა­­მო­­ო­­ბით. თი­­თ­ქოს ყვე­­ლა­­ფე­­რი ძვე­­ლე­­ბუ­­რად იყო, ერ­თი რა­­მის გა­­რ­და. შა­­გა­­ნე და შა­­ლ­ვა არ­სად ჩა­­ნ­დ­ნენ. არც ბა­­ვ­შ­ვე­­ბი, თუ­­მ­ცა პა­­ტა­­რე­­ბი უფ­რო­­სე­­ბის გა­­რე­­შე ხომ არ და­­რ­ჩე­­ბო­­დ­ნენ. ვი­­კი­­თ­ხე კი­­დეც, სად არი­­ა­­ნ­თ­ქო. „ბა­­ვ­შ­ვე­­ბი შა­­გა­­ნეს და­­ს­თან არი­­ან, ქა­­ლა­­ქ­ში მო­­ვ­კა­­რი თვა­­ლიო,“ – რუ­­სი­­კომ. უსა­­ზ­ღ­ვ­როდ მო­­ვი­­წ­ყი­­ნე. არც ის ვი­­ცო­­დი და სად ცხო­­ვ­რო­­ბ­და. ისე­­თი სი­­ც­ხე­­ე­­ბი და­­ი­­ჭი­­რა, ღა­­მი­­თაც კი ცხე­­ლო­­და. შვე­­ბუ­­ლე­­ბა­­ში წა­­ვა­­ლ­თ­ქო გა­­ვი­­ფი­­ქ­რე და შა­­გა­­ნეც გა­­მო­­ჩ­ნ­და, „მო­­ს­კო­­ვ­ში ვი­­ყა­­ვით მე და შა­­ლ­ვა, მა­­მი­­და­­შ­ვი­­ლი ჰყავს იქ, ცნო­­ბი­­ლი პრო­­ფე­­სო­­რი, სა­­მ­კუ­­რ­ნა­­ლო კუ­­რ­სს გა­­დის ამ­ჟა­­მად და ორ კვი­­რა­­ში და­­ბ­რუ­­ნ­დე­­ბაო.“
შ­ვე­­ბუ­­ლე­­ბა­­ში წა­­ს­ვ­ლა გა­­და­­ვი­­ფი­­ქ­რე. ისევ მო­­ვუ­­ხ­ში­­რე ზა­­რ­ზ­მე­­ლი­­ძე­­ე­­ბის ოჯა­­ხ­ში ქე­­ი­­ფებს. შა­­გა­­ნეც ნი­­ა­­დაგ რუ­­სი­­კო­­ს­თან იჯ­და. ერ­თ­ხელ და­­ვუ­­რე­­კე და შე­­ვ­თა­­ვა­­ზე გა­­სე­­ი­­რ­ნე­­ბა. ბო­­დი­­ში მო­­მი­­ხა­­და: „მე თა­­ვად გე­­ტ­ყ­ვი, რო­­ცა შე­­ვ­ძ­ლე­­ბო.“ კა­­რ­ლოს წი­­გ­ნიც და­­მი­­ბ­რუ­­ნა, რო­­მე­­ლ­შიც პა­­ტა­­რა ბა­­რა­­თი იდო: „ბე­­რო, ნე­­ტავ, ად­რე გა­­მე­­ცა­­ნი, სულ, სულ, ად­რე, ბა­­ვ­შ­ვო­­ბა­­ში!..“ მთე­­ლი ღა­­მე ვე­­ღარ და­­ვი­­ძი­­ნე.უ­­თე­­ნია მი­­ვე­­დი კა­­კ­ლე­­ბის ქუ­­ჩა­­ზე, მუ­­შე­­ბი ჯერ არ ჩა­­ნ­დ­ნენ. მე­­სა­­მე სა­­რ­თუ­­ლ­ზე ავე­­დი, შა­­გა­­ნეს ფა­­ნ­ჯა­­რა ღია და­­ე­­ტო­­ვე­­ბი­­ნა. პა­­ტა­­რა კე­­ნ­ჭი ვე­­ს­რო­­ლე მი­­ნას. ლუ­­რ­ჯ­ხა­­ლა­­თ­მო­­ს­ხ­მუ­­ლი შა­­გა­­ნე სა­­რ­კ­მელს მო­­ა­­დ­გა. ხე­­ლით მა­­ნი­­შ­ნა და­­მი­­რე­­კეო.მა­­ში­­ნ­ვე ძირს ჩავირბინე და სა­­ტე­­ლე­­ფო­­ნო ჯი­­ხუ­­რი­­სა­­კენ გა­­ვ­ქა­­ნ­დი.
– შა­­გა­­ნე!
– ბე­­რო, რად არ გძი­­ნავს?
– რა დროს ძი­­ლია, გა­­თე­­ნ­და!
– მე­­რე რა, ექ­ვ­სი სრუ­­ლ­დე­­ბა, წა­­დი, და­­ი­­ძი­­ნე და სა­­ღა­­მოს გნა­­ხავ.
– ფა­­ნ­ჯ­რი­­დან გა­­დ­მო­­ვალ და შე­­ნ­თან და­­ვი­­ძი­­ნებ!..
თა­­ვად გა­­მი­­კ­ვი­­რ­და ჩე­­მი გა­­ბე­­დუ­­ლე­­ბა. დუ­­მი­­ლი კა­­რ­გა ხანს გა­­გ­რ­ძე­­ლ­და.
– ვე­­ღარ გც­ნობ, მო­­ტე­­ხი­­ლი ნე­­კ­ნე­­ბი და­­გა­­ვი­­წ­ყ­და?
– მაგ არ იჯა­ვ­რო, არ და­ვი­მ­ტ­ვ­რე­ვი...
– ბე­რო გა­გი­ჟ­დი? წა­დი, და­ი­ძი­ნე, თო­რემ სა­ღა­მოს არ შე­გ­ხ­ვ­დე­ბი!
ტუ... ტუ... ტუ...
მა­ნ­ქა­ნა­ში ჩა­ვი­ძი­ნე.

ი­სევ მა­ნ­ქა­ნა­ში ძი­ლი, რაც შე­უ­მ­ჩ­ნე­ვე­ლი არ და­რ­ჩე­ნი­ლა არც სა­მ­სა­ხუ­რ­ში, არც მე­გო­ბ­რე­ბ­ში. „რა გჭირს?“ – მკი­თ­ხა კა­რ­ლომ. რო­ცა პა­სუ­ხი ვერ მი­ი­ღო, გა­ა­გ­რ­ძე­ლა: „ხომ გა­გა­ფ­რ­თ­ხი­ლე, ნა­მე­ტანს ნუ შე­ტო­პა­ვ­მე­თ­ქი!..“ სა­უ­ბა­რი ფე­ხ­ბუ­რ­თ­ზე და ევ­რო­პის თა­სე­ბ­ზე გა­და­ვი­ტა­ნე, მე­რე „ქა­რ­თ­ლის ცხო­ვ­რე­ბა” ვთ­ხო­ვე.
კა­რ­გა ხანს ვე­ძე­ბეთ წი­გ­ნი, მა­გ­რამ ვერ ვი­პო­ვეთ.
– რა წი­გნს ეძებთ? – იკი­თ­ხა რუ­სი­კომ.
– „ქა­რ­თ­ლის ცხო­ვ­რე­ბას”, სა­დ­ღაც აქ იდო...
– ეგ წი­გ­ნი შა­გა­ნემ წა­ი­ღო, ორი დღის წი­ნათ.
– კა­რ­გი, ნუ ეძებთ, სა­ჯა­რო ბი­ბ­ლი­ო­თე­კა­ში შე­ვი­ვ­ლი! – და­ვა­მ­შ­ვი­დე მე­გო­ბ­რე­ბი.
ბი­ბ­ლი­ო­თე­კა­ში თა­ნა­კ­ლა­სე­ლი შე­მ­ხ­ვ­და, რო­მე­ლიც წლე­ბია არ მე­ნა­ხა. ერ­თ­მა­ნე­თი ჩუ­რ­ჩუ­ლით მი­მო­ვი­კი­თ­ხეთ და წი­გ­ნიც მო­მი­ტა­ნეს. კუ­თ­ხის მა­გი­და ავი­რ­ჩიე და წი­გ­ნი გა­ვ­შა­ლე. „ჰუ­რი­ა­თა ქა­რ­თ­ვე­ლ­თა”... თვა­ლე­ბი ამი­ჭ­რე­ლ­და, ისი­ნი ნა­ბუ­ქო­დო­ნო­სო­რი­სა­გან ოტე­ბუ­ლ­ნი მო­ვი­დ­ნენ და და­ე­მ­კ­ვი­დ­რ­ნენ მც­ხე­თას. მე­რე ერ­თ­მა­ნე­თ­ში აი­რია სა­ხე­ლე­ბი, თუ­რ­მე ქა­რ­თ­ლ­ში ჰპო­ვეს სი­მ­შ­ვი­დე და ელი­ას ხა­ლე­ნიც აქ ჩა­მო­ა­ბ­რ­ძა­ნეს, რაც გა­ხ­და წი­ნა­პი­რო­ბა უფ­ლის კვა­რ­თის ჩა­მო­ბ­რ­ძა­ნე­ბი­სა. მე­რე იყო უფ­ლის მო­ვ­ლი­ნე­ბა (გა­ნ­კა­ცე­ბა) და უგა­ნა­ჩე­ნო გა­ნა­ჩე­ნი... მც­ხე­თი­დან ელი­ო­ზი და ლო­ნ­გი­ნოზ კა­რ­ს­ნე­ლი გა­ე­მ­გ­ზა­ვ­რნენ იე­რუ­სა­ლიმს, აბი­ა­თარ მღ­ვ­დე­ლ­მა და სი­დო­ნი­ამ გა­ა­ცი­ლეს ისი­ნი, მათ შე­ი­ც­ვ­ნეს მე­სია და არ გა­ი­ს­ვა­რეს ხე­ლი წმი­ნ­და სი­ს­ხ­ლით, ხო­ლო და­ბ­რუ­ნ­დ­ნენ უდი­დე­სი მა­დ­ლით: ”ე­ლი­ოზ მო­ი­ღო კვა­რ­თი მც­ხე­თად, სა­ხ­ლად ჩვე­ნ­და”, რო­მე­ლიც ჩა­ი­კ­რა გუ­ლ­ში სი­დო­ნი­ამ და არ გა­უ­შ­ვა ხე­ლი, კვა­რ­თთან ერ­თად და­ფ­ლეს მც­ხე­თის წმი­ნ­და მი­წა­ში. მე­რე თა­ნ­და­თან აი­რია ყო­ვე­ლი­ვე გო­ნე­ბა­ში და... თვა­ლი გა­ვა­ხი­ლე, მი­მო­ვი­ხე­დე. თა­ვი ისევ გა­შ­ლილ წი­გ­ნ­ზე მე­დო. მკი­თ­ხ­ვე­ლე­ბი თა­ვი­ანთ ფი­ქ­რე­ბ­ში ჩა­ძი­რუ­ლი­ყ­ვ­ნენ... ბი­ბ­ლი­ო­თე­კარს მა­დ­ლო­ბა მო­ვა­ხ­სე­ნე და გა­რეთ გა­მო­ვე­დი. „რამ და­მა­ძი­ნა სა­ხა­ლ­ხოდ!“ – ვფი­ქ­რო­ბ­დი გზა­ში. ეგ რომ კა­რ­ლომ და სხ­ვე­ბ­მა გა­ი­გონ, ერ­თი თვე სა­ლა­ზ­ღა­ნ­და­რო არ გა­მო­ე­ლე­ვათ. აი, თუ­ნ­დაც ამ გვე­გ­ვემ... თე­ა­ტ­რ­თან გუ­ჯა ბე­რე­ლი­ძე იდ­გა, ჩვე­ნი თა­ნა­კ­ლა­სე­ლი, ყო­ფი­ლი კა­ლა­თ­ბუ­რ­თე­ლი.
– გუ­ჯა, ქა­ბაბს შე­ჭამ? – მი­ვე­სა­ლ­მე.
– შე­ნ­თან ერ­თად და­რი­შ­ხანს!..
– ჰო­და, ბი­კე­ნ­ტი­ას სა­ქა­ბა­ბე­ში შე­ვი­ა­როთ და ცი­ა­ნი­დ­საც ჩა­გა­ცე­ც­ხ­ლებ...
– თო­ფა­ძის ცი­ა­ნიდს თუ ამ­ბე­რ­კი­სას?
– რო­მე­ლ­საც ისუ­რ­ვებ.
ე­რ­თი სა­ა­თი სა­ქა­ბა­ბე­ში და­ვ­ყა­ვით, ერ­თ­მა­ნეთს და­ვე­მ­შ­ვი­დო­ბეთ და შა­გა­ნე­საც და­ვუ­რე­კე:
– სა­ღა­მოც მო­ვი­და ჰუ­რი­ა­თა დე­დო­ფა­ლო!..
– რა ბრ­ძა­ნეთ?
მი­ვ­ხ­ვ­დი, რომ გა­და­ვა­ჭა­რ­ბე, არ ელო­და, სუ­ნ­თ­ქ­ვა გა­უ­ხ­ში­რ­და და ... ისევ ქა­რ­თ­ლის ცხო­ვ­რე­ბამ მი­ხ­ს­ნა.
– შა­გა­ნე, მთე­ლი დღე ქა­რ­თ­ლის ცხო­ვ­რე­ბას ვკი­თ­ხუ­ლო­ბ­დი და...
– მეც მა­გას ვკი­თ­ხუ­ლო­ბ­დი, ბე­რო!..
– ახ­ლა რა ვქ­ნათ?
– მა­ნ­ქა­ნა ხომ გყავს მწ­ყო­ბ­რ­ში, მსო­ფ­ლიო ტუ­რ­ნე­ს­თ­ვის ვე­მ­ზა­დე­ბით...
ვე­რა­ფე­რი გა­ვი­გე, რა ტუ­რ­ნე, რა მსო­ფ­ლიო...
– რაო, შა­გა­ნე?
– ამა­ღამ მც­ხე­თა­ში მი­ვ­დი­ვართ, კვა­რ­თის და ხა­ლე­ნის მა­დ­ლის მი­სა­ღე­ბად, სი­დო­ნი­ას წი­ნა­შე მუ­ხ­ლ­მო­სა­ყ­რე­ლად, კე­რ­პე­ბის თა­ყ­ვა­ნ­სა­ცე­მად...
– რო­მელ სა­ა­თ­ზე?
– ათ­ზე, ბა­ვ­შ­ვებს და­ვა­ძი­ნებ ჩემს და­ს­თან და სი­ნა­გო­გა­ს­თან გა­მო­ვალ. ისე, რომ იცო­დე, ხვალ 20 ივ­ლი­სია, ძვე­ლი სტი­ლით, წმი­ნ­და ელია წი­ნა­ს­წა­რ­მე­ტ­ყ­ვე­ლის ხსე­ნე­ბის დღე!..
ზუ­სა­ტდ ათ სა­ა­თ­ზე სი­ნა­გო­გა­ს­თან ვი­დე­ქი, ბნე­ლო­და და ცხე­ლო­და. დღი­სით აუ­ტა­ნე­ლი სი­ც­ხე იდ­გა. ალ­ბათ აგ­რი­ლ­დე­ბა თა­ნ­და­თან. აი, შა­გა­ნეც გა­მო­ჩ­ნ­და, მო­კ­ლე და თხე­ლი კა­ბა აც­ვია (გა­რე­მო­ე­ბის შე­სა­ტ­ყ­ვი­სი). ხელჩა­ნ­თა უკა­ნა სა­ვა­რ­ძე­ლ­ზე და­დო და გვე­რ­დით მო­მი­ჯ­და. ქვა­შა­ვა­მ­დე ხმა არ ამო­უ­ღია. სა­ზუ­რ­გე გა­და­მა­წე­ვი­ნა, ხე­ლე­ბი თა­ვ­ქ­ვეშ ამო­ი­დო (რა­მაც, ისე­დაც მო­კ­ლე კა­ბა, კი­დევ უფ­რო და­ა­მო­კ­ლა...) და ნე­ბი­ვ­რად მი­ლუ­ლა თვა­ლე­ბი.
– არ გი­ძი­ნია?
– კი, მა­გ­რამ ახ­ლა ასე მსურს (მო­ი­ზო­მა დე­დო­ფ­ლის ალა­გი!..)
– ნე­ბა შე­ნია, მე ვინ მკი­თ­ხავს, უჩი­ნო მძ­ღოლს...
- არ გი­ნ­და ეგ ირო­ნია, ცო­ტა მა­ცა­დე!..
რი­კო­თა­მ­დე ხმა არ გა­უ­ცია, მეც ჩე­მ­თ­ვის ვფი­ქ­რო­ბ­დი: „ცო­ლ­შ­ვი­ლი მყავს, სა­მ­სა­ხუ­რი მა­ქვს, რა მი­ნ­და, რა არ მა­ს­ვე­ნებს, რას ვბი­თუ­რობ, რა მე­მ­ც­ხე­თე­ბა, იქ რა უნ­და გა­ვა­კე­თო... მე­გო­ბ­რებსაც ვერ მი­ვა­კი­თ­ხავ უც­ხო ქა­ლ­თან ერ­თად, უხე­რ­ხუ­ლია, ღა­მე სად უნ­და გა­ვა­თიო, თუ უძი­ნა­რი უკა­ნ­ვე უნ­და გა­მო­ვ­ბ­რუ­ნ­დე, ეს ხმა­საც არ მცემს, მგო­ნი ძი­ნავს, რა თე­თ­რი ფე­ხე­ბი ჰქო­ნია, თა­ვად შა­ვ­ტუ­ხაა, უფ­რო ხო­რ­ბ­ლი­ს­ფე­რი... აი, წყა­როც, წყალს მა­ინც ვი­ს­ხუ­რებ გა­ხუ­რე­ბულ შუ­ბ­ლ­ზე...“
და­ვა­მუ­ხ­რუ­ჭე.
– მეც მი­ნ­და წყა­ლი! - წა­მო­ი­მა­რ­თა.
– მე­გო­ნა გე­ძი­ნა...
– არა, არ მე­ძი­ნა, შენს ფი­ქ­რებს ვკი­თ­ხუ­ლო­ბ­დი, „რა თე­თ­რი ფე­ხე­ბი აქვს და რა მო­კ­ლე კა­ბა აც­ვი­აო, თუ­მ­ცა, მუ­ხ­ლ­ზე ხე­ლის და­დე­ბაც კი არ გა­გი­ვ­ლია უზუ­რ­ში!..“
– ნო­ს­ტ­რა­და­მუ­სი ჰუ­რი­ა­თა ჯი­ში­სა გა­ხ­ლ­დათ, ოღო­ნ­დაც მა­მ­რი... ჭი­ქა გა­მო­მა­რ­თ­ვი, სა­ხე­ზეც ის­ხუ­რე! – გა­ვუ­წო­დე ერ­თ­ჯე­რა­დი ჭი­ქა.
მ­ც­ხე­თა­მ­დე ენა არ გა­უ­ჩე­რე­ბია. მე ოდენ თავს ვუ­ქ­ნე­ვ­დი. ნა­ც­ნო­ბი თუ უც­ნო­ბი ის­ტო­რი­ე­ბი მო­მი­ყ­ვა, რა­საც სა­ს­ხ­ვა­თა­შო­რი­სოდ მო­ა­ყო­ლა: „ბე­რო, ძა­ლი­ან, ძა­ლი­ან მი­ყ­ვა­რ­ხარ!..“
ვერც ეხ­ლა გა­ვ­ბე­დე ხე­ლის გა­წ­ვ­დე­ნა და ესეც „წა­ი­კი­თ­ხა”, ჩე­მი მა­რ­ჯ­ვე­ნა აი­ღო (სა­ჭეს მა­რ­ც­ხე­ნა­თი ვმა­რ­თავ), მა­რ­ც­ხე­ნა ძუ­ძუ­ზე (გუ­ლის ფა­რ­ზე) და­ი­დო და გა­ი­ტ­რუ­ნა. ერთ­გუ­ლი და ბე­ჯი­თი გუ­ლი, გუ­ლი­ა­ნად შრო­მო­ბ­და, ჩი­ტი­ვით ფა­რ­თ­ხა­ლე­ბ­და, რე­ჩ­ხ­საც გა­ი­ღე­ბ­და... ხე­ლი ფრ­თ­ხი­ლად ავი­ღე, სი­ჩ­ქა­რის გა­და­მ­რ­თ­ველს მი­ვ­წ­ვ­დი (არ სა­ჭი­რო­ე­ბ­და...) და:
– და­მ­ს­ვი სა­ჭე­ს­თან.
გ­ზას გა­ვ­ხე­დე. მა­გი­ს­ტ­რა­ლ­ზე ორი­ოდ მა­ნ­ქა­ნა მი­მო­დი­ო­და. და­ვა­მუ­ხ­რუ­ჭე. კა­რი გა­ვა­ღე, ად­გი­ლი და­ვუ­თ­მე. სი­ჩ­ქა­რის გა­და­მ­რ­თ­ველს გა­დ­მო­ა­ლა­ჯა (ჭე­შ­მა­რი­ტად ეგაა გა­და­ლა­ჯე­ბა...) სა­ჭე­ს­თან მო­კა­ლა­თ­და. მა­ნ­ქა­ნას შე­მო­ვუ­ა­რე და მა­რ­ჯ­ვ­ნი­დან მი­ვუ­ჯე­ქი. უშე­ც­დო­მოდ და­ძ­რა. უკან მო­ვი­ტო­ვეთ აგა­რა და წე­რო­ვა­ნი. ჯვ­რის მო­ნა­ს­ტე­რ­მაც შე­მო­გ­ვა­ნა­თა ზე­მო­დან, სა­მ­თა­ვ­რო და სვე­ტი­ც­ხო­ვე­ლი. ალა­ყა­ფი და­ხუ­რუ­ლი. პი­რ­ვე­ლი სა­ა­თი. შუ­ა­ღა­მე. ფე­ხით სა­მ­ჯერ შე­მო­ვუ­ა­რეთ ქვის უზა­რ­მა­ზარ კე­დელს. ელია წი­ნა­ს­წა­რ­მე­ტ­ყ­ვე­ლი... ჩუ­რ­ჩუ­ლე­ბ­და შა­გა­ნე და ტა­ნ­ზე მე­კ­ვ­რო­და.
– ფე­ხე­ბი მე­ტ­კი­ნა, მა­ნ­ქა­ნა­ში ჩა­ვ­ს­ხ­დეთ!
– სა­ს­ტუ­მ­რო­ში ხომ არ წა­ვი­დეთ, აქ თუ არ იქ­ნე­ბა, თბი­ლი­ს­ში ჩა­ვი­დეთ, რას იტ­ყ­ვი?
– არა ბე­რო, დი­ლა­მ­დე აქ დავრჩეთ, სა­ნ­თ­ლე­ბი და­ვა­ნ­თოთ და და­ვ­ბ­რუ­ნ­დეთ, სა­ს­ტუ­მ­რო და სა­ძი­ნე­ბ­ლე­ბი ჩვენ არ გვ­ჭი­რ­დე­ბა!..
– რა­ტომ, გე­ში­ნია ჩე­მი?
– აბა! ქა­ლ­წუ­ლი ვარ, ორი კა­ცის შე­მ­დეგ...
რა­ტო­მ­ღაც და­ვ­სე­ვ­დი­ა­ნ­დი.
– ყვე­ლა­ფერს თა­ვი­სი დრო აქვს, ბე­რო, „კარ განიხვნების თავადა...“
გა­მა­მ­ხ­ნე­ვა და სა­ზუ­რ­გე­ზე მი­ი­ძი­ნა.

ს­ვე­ტი­ც­ხო­ვე­ლ­ში ღრ­მა­დ­მო­რ­წ­მუ­ნე ქრი­ს­ტი­ა­ნი­ვით და­ა­ნ­თო სა­ნ­თ­ლე­ბი და ილო­ცა. გა­ო­ცე­ბუ­ლი ვუ­ყუ­რე­ბ­დი და სა­ნ­თ­ლებს ვა­ნ­თე­ბ­დი. მე­რე გა­რეთ გა­მო­ვე­დით.
– სა­ჭე­ს­თან ხომ არ და­ჯ­დე­ბი?
– არა, მა­რ­თ­ვის მო­წ­მო­ბა თან არ მა­ქვს!..
– კა­რ­გი ვქე­ნით ეს დღე (უფ­რო სწო­რად ღა­მე), აქ რომ გა­ვა­ტა­რეთ, თუმც...
– რა თუმც?
– რად მო­ი­სუ­რ­ვე და მოიწადინე ეს, ჩე­მ­თან ყო­ფ­ნა გი­ნ­დო­და თუ რა იყო ყო­ვე­ლი­ვე?..
– გა­მო­ც­და, ბე­რო!
– მე გა­მო­მ­ცა­დე?
– არა, სა­კუ­თა­რი თა­ვი!..
– არ გა­მო­ცა­დოო, რომ გვა­ს­წა­ვ­ლი­ან...
– ეგ თქ­ვენ გა­ს­წა­ვ­ლი­ან!..
– ჩვენ?
– კი, ქრი­ს­ტი­ა­ნებს!..
– შენ?
– მე დე­და­ჩე­მმა ქრი­ს­ტი­ანს არ გა­მა­ყო­ლა და სა­სი­კ­ვ­დი­ლოდ გა­ი­მე­ტა ქრი­ს­ტი­ა­ნის ნა­ში­ე­რი!..
– სწო­რია მე­რე ეგ?!
– დე­და­ჩე­მი კი!..
– რო­გორ შა­გა­ნე?
– ჩვენ ბე­რო, ასე შე­ვი­ნა­ხეთ ჯი­ში, ებ­რა­ე­ლებს რომ ქა­რ­თ­ვე­ლე­ბი ეთ­ხო­ვათ და ქა­რ­თ­ვე­ლე­ბ­ზე გა­თ­ხო­ვი­ლი­ყ­ვ­ნენ, ერთ სა­უ­კუ­ნე­ში ხსე­ნე­ბაც არ იქ­ნე­ბო­და ჰუ­რი­ა­თა და არც ქა­რ­თ­ვე­ლი  ებ­რა­ე­ლი ია­რ­სე­ბე­ბ­და დუ­ნი­ა­ზე... სადღა არიან დღეს ყივჩაღები? ცო­ტა­ნი ჩა­მო­ვე­დით სა­ქა­რ­თ­ვე­ლო­ში და ჭკ­ვი­ა­ნ­მა წი­ნა­პ­რე­ბ­მა ნა­თე­სა­ვ­თა შო­რის ქო­რ­წი­ნე­ბა და­უ­შ­ვეს, რაც კა­რ­გი არ არის, მა­გ­რამ ჩვენი სი­მ­ცი­რის გა­მო მო­ხ­და ეს და ჯი­ში შე­ვი­ნა­რ­ჩუ­ნეთ ამ­გ­ვა­რად!..
– ადა­მი­ა­ნო, ქრი­ს­ტე, თქ­ვე­ნ­ში, იუ­დე­ა­ში არ გა­ნ­კა­ც­და?..
– ეს ქრი­ს­ტეს გა­ნ­კა­ცე­ბა­მ­დე მო­ხ­და, ბე­რო.
– ისე, ქრი­ს­ტი­ა­ნი ებ­რა­ე­ლე­ბიც არი­ან...
– ვი­ცი და მეც მზად ვი­ყა­ვი მა­შინ ამი­ს­თ­ვის!..
რი­კო­თ­ზე ისევ შე­ვა­ჩე­რე მა­ნ­ქა­ნა. მსუ­ბუ­ქად ვი­სა­უ­ზ­მეთ და და­ვი­ძა­რით. სა­უ­ბა­რიც ბუ­ნე­ბ­რი­ვად გა­გ­რ­ძე­ლ­და.
– და ახ­ლა არა ხარ მზად?
– ახ­ლა არა და ამი­ტო­მაც არ ვი­სუ­რ­ვე შე­ნ­თან ერ­თად სა­ს­ტუ­მ­რო­ში ღა­მი­ს­თე­ვა, სა­ხ­ლ­შიც ამი­ტომ არ შე­მო­გი­შ­ვი იმ დი­ლით, ფა­ნ­ჯ­რი­დან გა­დ­მო­ვა­ლო, რომ მე­ა­ჯე­ბო­დი...
– აჰა, გა­სა­გე­ბია ყო­ვე­ლი­ვე...
– რა იფი­ქ­რე? არ გე­გო­ნოს არ მო­მ­წო­ნ­დე, არ მსუ­რ­დე, ახ­ლაც სუ­რ­ვი­ლით ვი­წ­ვი, ბე­რო, მე ქა­ლუ­რი ცხო­ვ­რე­ბა არ გა­მა­ჩ­ნია, შა­ლ­ვა მხო­ლოდ მი­წას თხ­რის, ისიც მი­კ­ვირს, ბა­ვ­შ­ვე­ბი რო­გორ გა­ვა­ჩი­ნეთ, მა­გ­რამ რა ვქ­ნა, დე­და­ჩე­მის სუ­რ­ვილს და წა­დილს ვერ გა­და­ვ­დი­ვარ, თუმც ქა­რ­თულ-ე­ბ­რა­უ­ლი ოჯა­ხე­ბიც არ­სე­ბო­ბენ, თა­ნაც ძა­ლი­ან ბე­დ­ნი­ე­რი ოჯა­ხე­ბი...
შა­გა­ნე ტი­რო­და, ტი­რო­და ცრე­მ­ლე­ბით და მე მა­რ­ჯ­ვე­ნა ხე­ლით (მა­რ­ც­ხე­ნა­თი კვ­ლავ ავ­ტო­მო­ბილს ვმა­რ­თა­ვ­დი) ვუ­მ­შ­რა­ლე­ბ­დი თვა­ლებს. არც მი­ძა­ლი­ა­ნ­დე­ბო­და.
– ბა­ზა­რ­თან და­მ­ტო­ვე, რა­მე-რუ­მეს ვი­ყი­დი სა­დი­ლი­ს­თ­ვის, ამ დღე­საც არა­სო­დეს და­ვი­ვი­წ­ყებ, სა­დაც არ უნ­და ვი­ყო!!!
რ­ხე­ვით მი­დი­ო­და, ლა­მა­ზად. გულიანად ვერც კი და­ვე­მ­შ­ვი­დო­ბე, არც მი­კო­ც­ნია და არც არა­ფე­რი...

სა­ს­ტუ­მ­რო „ტა­ნო ტა­ტა­ნო” (ბე­სი­კის პა­რ­კის მი­მ­დე­ბა­რედ) დი­დი ზარ-ზე­ი­მით გა­ი­ხ­ს­ნა. მე, რო­გორც არ­ქი­ტე­ქ­ტორს, სა­პა­ტიო ლო­ჟა­შიჯდო­მა და სი­ტ­ყ­ვით გა­მო­ს­ვ­ლა მე­რ­გუ­ნა. რა­მ­დე­ნი­მე მო­სა­წ­ვე­ვიც მი­წი­ლა­დეს (აქე­დან, სა­მი, კა­რ­ლოს, რუ­სუ­დანს და შა­გა­ნეს გა­ვუ­გ­ზა­ვ­ნე, ერ­თიც მე­უ­ღ­ლეს მივუტანე). შა­გა­ნე და მა­რი­ა­მი (მე­უ­ღ­ლე) ერ­თად ის­ხ­დ­ნენ, ზო­გ­ჯერ ერ­თ­მა­ნეთს ესა­უ­ბ­რე­ბო­დ­ნენ, თუმც, მა­ნა­მ­დე ერ­თ­მა­ნეთს არ იც­ნო­ბ­დ­ნენ. კო­ნ­ცე­რ­ტის შე­მ­დეგ სუ­ფ­რა­ს­თან მი­გ­ვი­პა­ტი­ჟეს. ქა­ლ­ბა­ტო­ნე­ბი ერ­თ­მა­ნეთს მი­უ­ს­ხ­დ­ნენ, მე კა­რ­ლო მო­მი­ჩო­ჩ­და: „ღ­ვი­ნო სა­და­უ­რია?“
– ტვი­შის.
– მა­შინ და­ი­ლე­ვა! – შე­ა­ვ­სო ჭი­ქე­ბი.
– ბა­ტო­ნო ბე­რ­დია, ბო­დიშს გი­ხ­დით, აქეთ უნ­და გა­დ­მო­ბ­რ­ძა­ნ­დეთ სა­თა­მა­დო ად­გი­ლ­ზე (სუ­ფ­რა გა­ნ­ცა­ლ­კე­ვე­ბით გა­ე­შა­ლათ), დღეს თქ­ვენ გე­კუ­თ­ვ­ნით პი­რ­ვე­ლო­ბა! – გა­მი­ღი­მა სა­ს­ტუ­მ­როს მფ­ლო­ბე­ლ­მა.
კა­რ­ლოს სა­ხე მო­ე­ღ­რი­ცა (თა­ნა­მე­სუ­ფ­რის და­კა­რ­გ­ვის გა­მო), ქა­ლ­ბა­ტო­ნე­ბ­მა ტა­შით გა­მა­მ­ხ­ნე­ვეს. „კი­დევ კა­რ­გი, სა­ს­ტუ­მ­რო ჩვე­ნე­ბუ­რის არის, თო­რემ არა­ფ­რით არ ვი­თა­მა­დე­ბ­დი” (ხომ მო­კ­ვ­დე­ბო­დ­ნენ ჯა­ვ­რით!..) – გა­ვი­ფი­ქ­რე და მი­ნი­შ­ნე­ბუ­ლი ად­გი­ლი და­ვი­კა­ვე. სა­დ­ღე­გ­რ­ძე­ლო­ე­ბი ერ­თ­მა­ნეთს გა­ე­კი­დ­ნენ, ჯა­რი­ს­კა­ცე­ბი­ვით ჩა­მ­წ­კ­რი­ვ­დ­ნენ წი­ნა­პა­რ­თა მი­ერ გა­თე­ლილ ბი­ლი­კე­ბ­ზე, ერ­თ­მა თუ ორ­მა, ურ­ჩი მე­ო­მ­რე­ბი­ვით გა­ი­გა­ნ­გა­ნეს, სხ­ვა მხა­რეს გა­უ­ტი­ეს, თუმც ამით, სა­ყო­ვე­ლ­თა­ოდ მი­ღე­ბუ­ლი და ცნო­ბი­ლი თა­მა­დე­ბის (გე­ნ­შ­ტა­ბის) მი­ერ და­მ­ტ­კი­ცე­ბუ­ლი სვ­ლა­გე­ზი­ს­თ­ვის არა­ვი­თა­რი ზი­ა­ნი არ მი­უ­ყე­ნე­ბი­ათ, პი­რი­ქით, გა­ა­მ­რა­ვა­ლ­ფე­რო­ვ­ნეს და უფ­რო სა­ი­ნ­ტე­რე­სო გა­ხა­დეს სა­ო­მა­რი ქმე­დე­ბა­ნი... მთა­ვა­რ­სა­რ­და­ლი (ამ­ჯე­რ­ზე მე), ბრ­ძო­ლის ჟი­ნით შე­პ­ყ­რო­ბი­ლი, ახალ-ა­ხალ გზებს ეძე­ბ­და თა­ნა­მე­სუ­ფ­რე­თა და­სა­მო­რ­ჩი­ლე­ბ­ლად და „შე­სა­მუ­ს­რად!..“
პა­ტა­რა ბი­ჭ­მა გა­ნ­ს­ხ­ვა­ვე­ბუ­ლი სა­ს­მი­სი (სა­ს­ტუ­მ­როს ემ­ბ­ლე­მა-ქა­ლის ტო­რ­სი) მო­მა­რ­თ­ვა, რო­მე­ლიც წა­მ­ს­ვე შე­მი­ვ­სეს შე­მა­რ­ქა­ფე­ბუ­ლ­მა მე­რი­ქი­ფე­ე­ბ­მა.
შა­გა­ნეს და მა­რი­ამს გა­და­ვ­ხე­დე, რო­მ­ლე­ბიც სა­ხე­შე­ფა­კ­ლუ­ლე­ბი მი­ც­ქე­რ­დ­ნენ, იქით მო­ღუ­შულ კა­რ­ლოს ჩა­ვუ­კა­რი თვა­ლი და :
„ტა­ნო ტა­ტა­ნო, გუ­ლ­წა­მ­ტა­ნო,
უ­ც­ხოდ მა­რე­ბო!
ზი­ლ­ფო, კა­ვე­ბო, მო­მ­კ­ლა­ვე­ბო,
ვე­რ­სა­კა­რე­ბო,
წა­რბ-წა­მ­წამ-თ­ვა­ლ­ნო, მი­სა­თ­ვა­ლ­ნო,
შე­მა­ზა­რე­ბო,
ძოწ-ლალ-ბა­გეო, და­მ­და­გეო,
სუ­ლ­თ­წა­მა­რე­ბო,
პი­რო მთ­ვა­რეო, მო­მი­გო­ნე­
მზი­სა და­რე­ბო!“
უ­ე­ც­რად შა­გა­ნე ად­გა და გა­სა­ს­ვ­ლე­ლი­ს­კენ გა­ე­მა­რ­თა.
ო­დ­ნავ ავი­რიე, ლა­მის ლე­ქ­სიც და­მა­ვი­წ­ყ­და და... ამ გე­ნი­ა­ლუ­რი ლე­ქ­სის ფი­ნალს (აპო­თე­ოზს, კუ­ლ­მი­ნა­ცი­ას...) ჩა­ვე­ჭი­დე:
„შე­ნ­მა გო­ნე­ბამ მი­მა­მ­ს­გა­ვ­სა­
მი­ლე­ულს მთა­ვ­რეს,
სი­ცო­ც­ხ­ლის ნა­ც­ვ­ლად მო­ვი­ნა­ტ­რი­
სი­კ­ვ­დი­ლ­სა მწა­რეს.
მო­დით, მი­ჯ­ნუ­რ­ნო, შე­მი­ბ­რა­ლეთ,
მო­ვ­ლეთ ჩემს არეს,
მკ­ვ­და­რი მი­ჯ­ნუ­რი და­მი­ტი­რეთ,
და­მ­ფალთ სა­მა­რეს!
ვაჰ, სი­ცო­ც­ხ­ლეო უკუ­ღ­მა­რ­თო,
და­ნა­ცა­რე­ბო!“
შა­გა­ნე კა­რე­ბ­თან იდ­გა და ტაშს უკ­რა­ვ­და, ისე­ვე, რო­გორც ფე­ხ­ზე წა­მო­მ­დ­გა­რი სტუ­მ­რე­ბი.
მუ­სი­კო­სე­ბ­მა სი­მ­ღე­რა და­ა­გუ­გუ­ნეს. რა­მ­დე­ნი­მე მცი­რე­დ­მ­ს­მე­ლ­მა, ცე­კ­ვი­თაც გა­მო­ხა­ტა თა­ვი­სი სი­ხა­რუ­ლი. შა­გა­ნე ათი­ოდ წუ­თ­ში (ალ­ბათ შინ გა­და­ი­რ­ბი­ნა?) და­ბ­რუ­ნ­და. გა­ცი­ს­კ­რო­ვ­ნე­ბუ­ლი თვა­ლე­ბით მი­ყუ­რე­ბ­და, მე­რე მა­რი­ამს მი­უ­ბ­რუ­ნ­და. „ო­რი გა­მო­რ­ჩე­უ­ლი ერის, ორ მშ­ვე­ნი­ერ ქალს ვუ­ყ­ვა­რ­ვარ, ვარ ახ­ლა ამის ღი­რ­სი მე?!“ – ვფი­ქ­რო­ბ­დი შუ­ბ­ლ­გა­ხუ­რე­ბუ­ლი, თან თა­ნა­მე­სუ­ფ­რეთ ქა­ლ­ბა­ტო­ნე­ბის სა­დ­ღე­გ­რ­ძე­ლოს შე­ს­მას ვთა­ვა­ზო­ბ­დი.
– მუ­სი­კა­ლუ­რი შე­ს­ვე­ნე­ბა არ იქ­ნე­ბა? – იკი­თ­ხა ჟღა­ლ­მა კა­ც­მა, რო­მე­ლიც ატამს ჩა­მო­ჰ­გა­ვ­და.
– სა­დ­ღე­გ­რ­ძე­ლო ჩა­მ­თა­ვ­რ­დე­ბა და კი ბა­ტო­ნო!
არც და­ვა­ხა­ნე და ათ­წუ­თი­ა­ნი შე­ს­ვე­ნე­ბა ვბ­რ­ძა­ნე, რა­საც მყი­სი­ე­რად მო­ჰ­ყ­ვა მუ­სი­კო­ს­თა რე­ა­ქ­ცია:
„ტა­ში ბი­ჭო გი­ო­რ­გუ­ნა,
არ გა­უ­შ­ვა ეგ ბო­შუ­ნა...“
რო­კა­ვ­და ატა­მი...
რა­ჭულ „ო­ღ­რო-ჩო­ღ­როს” სა­მე­ჯ­ლი­სო ცე­კ­ვე­ბი ჩა­ე­ნა­ც­ვ­ლ­ნენ. ჯერ მა­რი­ა­მი ვა­ცე­კ­ვე (კა­რ­ლომ რუ­სუ­და­ნი), მე­რე შა­გა­ნე.
– ეს ბა­რა­თი გა­მომ­ა­რ­თ­ვი! – მო­მე­ხუ­ტა შაგანე.
ბა­რა­თი პე­რა­ნ­გის ჯი­ბე­ში ჩა­ვა­ცუ­რე, შა­გა­ნე სუ­ფ­რა­ს­თან მი­ვა­ცი­ლე და მი­კ­რო­ფო­ნი მო­ვი­მა­რ­ჯ­ვე.
შუ­ა­ღა­მე­მ­დე (ჩვეულებისამებრ) გა­გ­რ­ძე­ლ­და ქე­ი­ფი.

თ­ვა­ლი ძლივს გა­ვა­ხი­ლე. „რას ვს­ვა­მ­დი იმ ყა­ნ­წებს!.“ – გა­ვი­ფი­ქ­რე და გვე­ლ­ნა­კ­ბე­ნი­ვით წა­მო­ვვა­რ­დი. ბა­რა­თი მო­ვი­ძიე (ჯერ არ წა­მე­კი­თ­ხა), პე­რა­ნ­გის ჯი­ბე­ში. შვე­ბით ამო­ვი­სუ­ნ­თ­ქე, ად­გი­ლ­ზე და­მ­ხ­ვ­და. შვი­დი სრუ­ლ­დე­ბო­და, მზე ამო­სუ­ლი­ყო (თუ ამო­დი­ო­და...) მა­რი­ამს ნა­ბო­ლა­რა­ს­თან ეძი­ნა, მე­ო­რე ოთა­ხ­ში. ბა­რა­თი გა­ვ­შა­ლე: „ბე­რო, ჩე­მო სი­ყ­ვა­რუ­ლო! დი­დე­ბუ­ლი თა­მა­და ყო­ფი­ლ­ხარ, ასეც მჯე­რო­და და ისიც ვი­ცი „ტა­ნო ტა­ტა­ნო” მე რომ წა­მი­კი­თ­ხე, ვე­ღარ გა­ვუ­ძელ, ვი­ფი­ქ­რე გა­ვე­ც­ლე­ბი­თ­ქო, მა­გ­რამ... ფე­ხი ვერ მო­ვი­ც­ვა­ლე, კა­რე­ბ­თან გა­მო­მე­ცა­ლა სა­სი­ცო­ც­ხ­ლო ძა­ლა!.. რო­ცა ჩა­ა­მ­თა­ვ­რე, მე­რე გა­ვე­დი, შინ შევირბინე, რა­დ­გან ამ ბა­რათს, სუ­ფ­რა­ს­თან ვერ და­ვ­წე­რ­დი, სა­დაც შე­ნი მშ­ვე­ნი­ე­რი და კე­თი­ლ­შო­ბი­ლი მე­უ­ღ­ლე იჯ­და, არა­სო­დეს უღა­ლა­ტო მას, არ იმ­სა­ხუ­რებს და გუ­ლი არ ატ­კი­ნო, ამ ერ­თა­დე­რ­თ­ხელ კი, უფა­ლი (შე­ნი და ჩე­მი ღმე­რ­თი) ორ­თა­ვეს გვა­პა­ტი­ებს. ხვალ, ღა­მით, თო­რ­მეტ სა­ა­თ­ზე მო­დი ჩე­მ­თან, არა­ვინ შე­გ­ნი­შ­ნოს, ფა­ნ­ჩა­ტუ­რის ჭი­შ­კარს ღი­ად და­ვ­ტო­ვებ!.. შე­ნი ტა­ნო ტა­ტა­ნო, ა­ნუ შა­გა­ნე.“
უ­მალ გა­მო­ვ­ფ­ხი­ზ­ლ­დი. მზად ვი­ყა­ვი ბა­რა­თი გა­და­მე­ყ­ლა­პა, უგე­მ­რი­ე­ლე­სი დე­ლი–
კა­ტე­სი­ვით შე­მე­ჭა­მა. გა­ვ­კე­ცე, ჯი­ბე­ში ჩა­ვი­დე და აბა­ზა­ნა­ში შე­ვე­დი. „რო­დის და­ღა­მ­დე­ბა, ან რა გა­ვა­კე­თო მთე­ლი დღე!...“ – ვფი­ქ­რო­ბ­დი შხა­პის ქვეშ.
ა­ბა­ზა­ნი­დან გა­მო­ვე­დი თუ არა, კა­რ­ლოს და­ვუ­რე­კე:
– ხა­შ­ზე გა­ვ­დი­ვართ, შვი­დ­ზე შე­ნ­თან ვარ, მა­ღ­ლა­კ­ში ჩა­ვი­დეთ!
კა­რ­ლომ აბ­და­უ­ბ­დად (კო­კი­ს­პი­რუ­ლად სვა ბი­ჭ­მა!..) მი­პა­სუ­ხა და ყუ­რ­მი­ლი და­კი­და.
ათ წუ­თ­ში მის ჭი­შ­კა­რ­თან ვი­დე­ქი. ხმო­ვან სი­რე­ნა­ზე რუ­სი­კომ გა­დ­მო­ი­ხე­და.
– სად არის ფა­რა­ო­ნი ამე­ნ­ჰო­ტეპ მე­თო­თ­ხ­მე­ტე? – ავ­ძა­ხე რძალს.
– ლუი მე­თო­თ­ხ­მე­ტე­ს­თან გა­ჰ­ყ­ვა სუ­ლ­ხან-სა­ბას!.. – ჩა­მი­ა­რა­კა კა­რ­ლომ ფა­ნ­ჯ­რი­დან, თან მუ­შ­ტი მო­მი­ღი­რა.
ო­რი­ოდ წუ­თ­ში მა­ღ­ლა­კი­ს­კენ და­ვი­ძა­რით.
– ხომ მო­მ­კა­ლი! –შე­მო­მა­ფუ­ტა „ქე­მე­ლის” კვა­მ­ლი.
– და­გა­ძა­ლე?!
– რა­ვი, სულ ჩე­მ­კენ იყუ­რე­ბო­დი და...
– აბა ბი­ჭო, სულ შე­ნი ცქე­რით ვტ­კ­ბე­ბო­დი!...
– შა­გა­ნე რომ გა­ა­გი­ჟე, ესეც ვი­ცი, მგო­ნი შვი­ლე­ბიც კი არ უყ­ვარს შე­ნ­სა­ვით...
– მო­გ­ც­ლია, რე­ებს ბო­თა­ობ!.. – სი­ტ­ყ­ვა ბა­ნ­ზე შე­ვი­ს­რო­ლე.
სასადილოდან ი­სევ სა­ხ­ლ­ში მი­ვ­ბ­რუ­ნ­დი და­სა­ძი­ნე­ბ­ლად.
სა­ღა­მო­მ­დე ვი­ძი­ნე.
აფორიაქებულმა გავიღვიძე, დრო მი­ზო­ზი­ნე­ბ­და, გა­ჩე­რ­და თი­თ­ქოს... ძლივს, ძლივს მო­ვი­და სა­ო­ც­ნე­ბო თო­რ­მე­ტი... ეზო­ში ქუ­რ­დი­ვით შე­ვი­პა­რე. ახა­ლ­ნა­ბა­ნა­ვე­ბი (სველ­თ­მი­ა­ნი) შა­გა­ნე ლუ­რჯ ტუ­ნი­კა­ში გა­ხ­ვე­უ­ლი­ყო... მაგიდაზე კონიაკი და შოკოლადი იდო... საწოლზე წიგნი (შუა საუკუნეების ებრაელი პოეტები...)
ტუმბოზე მწვანე სანათი ენთო...

შე­მ­დეგ წლე­ბი გა­ვი­და...
შე­მ­დეგ თვა­ლი არ მო­მი­კ­რავს...
იმ დი­ლით (მე გა­მ­თე­ნი­ი­სას რო და­ვ­ტო­ვე...) გა­მ­გ­ზა­ვ­რე­ბუ­ლი­ყო, უჩუ­მ­რად (რო­გორც ჩვე­ო­დათ), მხო­ლოდ რუ­სი­კოს და დე­ი­და ანე­ტას გა­მო­თ­ხო­ვე­ბო­და ცრე­მ­ლე­ბით (შა­ლ­ვა და ბა­ვ­შ­ვე­ბი წი­ნა­ს­წარ გა­ე­მ­გ­ზა­ვ­რე­ბი­ნა).
ი­ე­რუ­სა­ლი­მ­ში ცხო­ვ­რო­ბ­სო...გიზო თავაძე                                
                                        скачать dle 12.1
ახალი ნომერი
ახალი ჟურნალი
პირადი კაბინეტი
 Apinazhi.Ge
სხვადასხვა
ზურაბ კიკნაძე - მიწიერი კედლები ცირა ყურაშვილი - მეწამული მაგნოლია ზურა ოდილავაძე - ქართველ დედასა და მეძავ ქურთუკებზე ზურა ოდილავაძე - როგორ შევინარჩუნოთ სიმშვიდე და მოვიპოვოთ ბედნიერება, ანუ გზა თავისუფლებისაკენ გიორგი სოსიაშვილი - გადამყვარებელი მედიკო ბენდელიანი - წმინდა ნინოს წარმომავლობის საკითხისათვის (ჰერმენევტიკული მეთოდის გამოყენებით) სოფიკო ჭუმბურიძე - გენდერული ძალადობა, როგორც უსამართლო სოციუმის ერთ-ერთი მახასიათებელი ეგნატე ნინოშვილის „ჩვენი ქვეყნის რაინდის“ მიხედვით მარიამ ვაჩიბერაძე - ლექსები ზურა ოდილავაძე - სოციალური რევოლუციების სპირალი, ანუ ბედნიერების დევნაში ირინა ტაბაღუა - ლექსები