ჩვენს შესახებ
პოპულარული
სტატიების არქივი
გამოკითხვები
რა ტიპის სტატიებს ისურვებდით ?
გიორგი სოსიაშვილი - სანამ შეიყვარებ
(ადელის სინდრომით დაავადებულთათვის)
— ნახვა მინდა შენი... ალო, გესმის ჩემი ხმა?
თითქოს ენა გადამეყლაპა, ჭირის ოფლმა დამასხა.
— შენ გელაპარაკები, ბიჭო! — უფრო გაუმკაცრდა ხმა, — ამოიღე ხმა!
— გისმენთ... — ძლივს ამოვილუღლუღე.
— ვიცი, რომ მისმენ, მაგრამ ეგ ვერ უშველის საქმეს. დღეს ცხრა საათზე, ძველ ხიდთან დაგელოდები, გაიგე?!
სულ დავსველდი, თითქოს შემოდგომის ცივ წვიმაში მოვყევი. კანკალმა ამიტანა.
— გელოდები! — თქვა და ეს სიტყვა საკონტროლო გასროლასავით იყო.
გათიშა და ლამის ჩავიკეცე. უმალ ჩემი ყოფილი ცოლის ხარხარი ჩამესმა — "რა გითხარი მე შენ, ყველაფერს თავისი დასასრული აქვს" და უცბათ ბიბლიური სიტყვები ამოქარგა "არა არს საიდუმლო, რომელი არა გაცხადდეს..." მერე მეორე მიაყოლა "რომელმან აღიღოს მახვილი, მახვილითვე მოისრას." — თან განმარტა — "აქ მართლა მახვილზე კი არ არის საუბარი, აქ საუბარია ცხოვრების წესზე. როგორც მოიქცევი, ისე მოგექცევიან. რაც შენ გამიკეთე, ეგ ცოდვა უსათუოდ წამოგეწეოდა, დაბეჯითებით ვიცოდი... სიტკბოთი აშენებული ოჯახი, როგორ დამამხე თავზე".
ეგრე აბუზული ვიდექი და, რა მეთქვა, არ ვიცოდი. წეღანდელი ხარხარიც გარკვევით ჩამესმა და მისი დამტუქსავი სიტყვებიც:
— როგორ მატყუებდი, როგორ მეფიცებოდი... თფუი, მეც მჯეროდა, თვალებში, თვალებში გატყობდი, როგორი ყალბიც იყავი, მაგრამ სიყვარული ნისლივით არის, იმის იქით რა ხდება, ვერ ხედავ და თითქოს არც გინდა დაინახო. დებილი, დებილი... — თავში შემოიკრა, — ყველაფერი შემოგწირე და ვიღაც მაწანკი... თფუი.
— არ გეწყინოს, რა! — ბავშვური გულუბრყვილობით ვუთხარი, რაღაცნაირი გასაწყლებული სახით.
— არ გეწყინოს კი არა... ჩვეულებრივი მკვლელი ხარ.
— რა მკვლელი? — ამოვიხავლე.
— ჰო, რა მკვლელი და მკვლელი!
— მე არავინ მომიკლავს.
— ცოლი მოკალი, ცოცხლად დამარხე, — ტირილი აუვარდა, — როგორ მჯეროდა შენი. არ არსებობს ტყუილში ცხოვრებაზე დიდი ჯოჯოხეთი. და კიდევ, რა ჰქვია ამას, როცა... — ენა დაება, — როცა ჯოჯოხეთში ცხოვრობ და შენს თავს აიძულებ, სამოთხის ნეტარებით დატკბეს, კუპრის მყრალი ოხშივარი, ვარდის წყლის სურნელად მოგეჩვენოს და საშინელი ხმები სასიყვარულო სიმღერად ჩაგესმას.
— როგორ მარტივად... — ენა დამება.
— თქვი, თქვი!
— უამრავი ოჯახი ჩაინთქმის ჯოჯოხეთში, ქვესკნელის უკუნში, უსიყვარულოდ შექმნილი ოჯახი... — თითქოს ვიღაც სხვა ლაპარაკობდა ჩემს მაგივრად.
კარმა გაიჭრიალა. თვალი გამექცა, მეზობლის პატარა გოგომ შემოყო თავი.
— გეგი ბიძია, — ციდან ჩამოსულ ანგელოზს ჰგავდა ეს მამაძაღლი. ლურჯად უბრწყინავდა თვალები, — მამაჩემმა — შემოვიდესო, — თქვა და წამში გაუჩინარდა.
დარეტიანებულივით ვიდექი და ისევ ჩემი ყოფილი ცოლის სიტყვები ჩამესმოდა: "რა ფასი ჰქონდა ასეთ ოჯახს, ასეთ ურთიერთობას. თავიდანვე უნდა გამეხილა თვალი. მარტივად ხდება ადამიანი მკვლელი".
თითქოს ვიღაც უცხო ხმამ ჩამჩურჩულა: "მოგყავს ცოლი, რომელიც თან გიყვარს, თან არა, უფრო სწორად, მაგ დროს ჯერ კიდევ არა გაქვს ერთმანეთისგან გარჩევის უნარი. გაარჩიო, — გატაცებაა თუ სიყვარული. მერე, ერთ მშვენიერ დღეს, რაღაც ვირუსი შეგეყრება, უკურნებელი ვირუსი და მიხვდები, რომ ეს არის ის, რასაც სიყვარულს უწოდებენ. ეს არის ღმერთი, გრძნობ შენს სულში ღმერთის გადაადგილებას, ღმერთის ნაბიჯებს. გინდა, რომ გაიხადო სამოსი, გაშიშვლდე და გაიქცე."
ცხოვრება არასოდეს ხდება მომაბეზრებელი, როცა ვინმე გიყვარს, მაგრამ, როგორ გინდა ამის თქმა შენი ცოლისთვის, რომელმაც წინა დღეს განვადებით გამოიტანა ავეჯი და სოციალური ქსელია თუ რაღაც ჯანდაბა, აჭრელდა თქვენი ბედნიერების ამსახველი ფოტოებით. როგორ გინდა, უთხრა ადამიანს, რომ სხვა გიყვარს და რომ ეს ოჯახი სინამდვილეში არ არსებობს. როცა ძალებს მოიკრებ, გადადგამ ამ მძიმე ნაბიჯს, დაისვამ პირისპირ ცოლს და სთავაზობ, რომ, სანამ სულ არ ჩამოცლილა ცხოვრების ქვიშის საათი, ჯობია, ორივემ თავ-თავისი ცხოვრების გზა მოძებნოს.
ეტყვი და თვალებს არ უჯერებს, ეცინება, ვერ წარმოუდგენია იმ ადამიანის ღალატი, რომელიც შენს ამ საქციელს ვერასოდეს წარმოიდგენს, ყველა ცოდვას აღემატება, აბსოლუტურად ყველა ცოდვას და მკვლელს გიწოდებს შემდეგ შენი ცოლყოფილი.
"მკვლელი ხარ, მკვლელი ხარ! — ჩაგესმის დაუსრულებლად, — მოგეწია მაინც ცოდვა, იმ მაწანკის ხელით მოკვდები, ოთხი დღის მერე გამორიყავს შენს გაბერილ და თევზებისგან გამოკენკილ ცხედარს მდინარე".
სიგარეტს მოვუკიდე, ტახტზე ჩამოვჯექი.
— შენი ნახვა მინდა... დღეს, საღამოს ცხრა საათზე, ძველ ხიდთან.
უეჭველად ვიცოდი, რომ ეს დღე დადგებოდა და ამ ჩემი გადარეული სიყვარულის გამო პასუხს მომთხოვდნენ. ნეტა ვინ არის ეს კაცი. მისი ხმის აღდგენა ვცადე. რამდენჯერმე "გადავახვიე". ეჭვის კორიანტელი იდგა ჩემ გულში, ვინ არის, ჩემთან რატომ დარეკა, არაფერი უთქვამს, რატომ მიბარებს, იქნებ სულაც სხვა ამბავია? სხვა რა უნდა იყოს?! ჩემი ცხოვრების ქექვას შევუდექი. ვიღაცის სახლში რომ გასაქურდად შეხვალ და ყველაფერს ქექავ, მეც ასე ვიყავი, არაფერი მახსენდებოდა, გიჟური სიყვარულის გარდა და ამაზე სულ თავს ვინუგეშებდი — ღმერთი ხომ სიყვარულია და სიყვარულისთვის როგორ დამსჯის-მეთქი. ასე მგონია, ღმერთი რასაც ფიქრობს, ადამიანის გარდა, ყველა ცოცხალმა არსებამ იცის. იქნებ მართლა იმ გოგოს გამო ვიღაცამ შურისძიება გადაწყვიტა. ბევრი მკვლელობა მომხდარა ასეთ რამეებზე. საყვარელი ქალის წართმევა, უფრო სწორად, ახევა, კაცისთვის ღირსების ამოგლეჯაა. ვინ იცის, იქნებ ვერც ვიგრძენი, ისე შევტოპე.
— გიჟური სიყვარული, გიჟური სიყვარული... — ჩემთვის ვბუტბუტებდი და უცებ გიჟივით წამოვიყვირე: "ჩვეულებრივი სიყვარული არ არსებობს. ყველა ნამდვილი სიყვარული გიჟურია, უზარმაზარი, ცასავით უნაპირო, ბოლომდე შეუცნობელი. რამდენჯერ ვცადე მეცხოვრა ჩვეულებრივად. ვყოფილიყავით მე და ის საცოდავი გოგო ერთად, ახალი ავეჯით ტკბობაც რომ არ ვაცალე და ისეთი დავენახვე, როგორიც სინამდვილეში ვარ".
ადამიანს ორი რამ აშიშვლებს — სიყვარული და სიკვდილი და ისეთს დაგანახებს, როგორიც არის. ჩემს მაგალითზე ვამბობ, საკუთარ გამოცდილებაზე დაყრდნობით. სიყვარულმა გამაშიშვლა ოჯახში და საბოლოოდ დამამარხინა ტყუილი, სიკვდილი კი ღმერთთან გაშიშვლებს.
"დღეს საღამოს, ცხრა საათზე!"
სხეული ამიცახცახდა, იქნებ ვინ არის, იქნებ სულ სხვა ამბავია, იქნებ შევეშალე, სახელიც კი არ უკითხავს. ვინ იცის, როგორ დავაბიჯე მის ღირსებას ფეხი. იქნებ ჩემი მოკვლაც კი აქვს გადაწყვეტილი.
ტახტზე კატა ამოხტა და საცოდავად შემომკნავლა.
— რა ძალა გადგა, რა ძალა გადგა. სიყვარული შენ დოს დალევა ხომ არ გგონია, სანამ შეიყვარებ, მანამდე საკუთარ სულში უნდა ჩაიხედო. საკუთარ თავში უნდა გაერკვე. უნდა გაერკვე, მზად ხარ თუ არა მსხვერპლშეწირვისთვის. ისე არ გამოგივიდეს, სიკვდილმისჯილს სახრჩობელაში თავს როცა გაგაყოფინებენ, ტირილით მოკვდე და პატიება ითხოვო ან ვეება ორმოს წინ ნაგანმომარჯვებულ ჯალათს მუხლებში ჩაუვარდე და სიცოცხლის ჩუქება შეეხვეწო.
"კუსამ" ისეთი თვალებით შემომხედა, ადამიანის მზერაში ვერ ამოიკითხავდი ამხელა საყვედურს. კატაც კი მსაყვედურობდა სიყვარულზე. თავზე გადავუსვი ხელი, როგორ უნდოდა, რომ დამლაპარაკებოდა, რაღაც ეთქვა, თავისი მზერა სიტყვებად ექცია.
მიყურა, მიყურა, მერე ამოიკნავლა და ტახტიდან ჩახტა.
თვალები დავხუჭე. ისევ წეღანდელი ხმა ჩამესმა: "ვიცი, რომ მისმენ, მაგრამ ეგ არ უშველის საქმეს".
დღეს საღამოს უნდა შევხვედროდი. ალბათ, პირველი ამას შემეკითხებოდა.
— რა ურთიერთობა მაქვს მასთან?
რას ვუპასუხებდი? წრეს დამარტყამდნენ, თავის მართლებას დავიწყებდი და ჯერ ერთი-ორი მომხვდებოდა, მერე მისი სახლის ეზოში გადაყრილ ბარათებს ამიფრიალებდნენ, ჩემ მიერ გაგზავნილ წერილებს წაიკითხავდნენ. მე მხოლოდ ერთსა და იმავეს გავიმეორებდი: "არ ვიცი, მე არ დამიწერია, არც კი ვიცნობ"... და ზუსტად ის ამბავი გამახსენდა, უფრო სწორად, თვალწინ დამიდგა ცეცხლის პირას მოკალათებული პეტრე. მეც მყავდა სადღაც ჩემი მამალი.
ჯოხები, წიხლები, მუშტი, რაღაც რკინის მსგავსი და, როგორც დაკლული ქათამი, ეგრე ავფართხალდებოდი.
— მოკალი, მაგის... გოგოს ახევა მომინდომა, ამ განდონმა.
სახეში წიხლი ამომკრა და, როცა გონზე მოვედი, მდინარის პირას ვიღაც ახალგაზრდა მეთევზე გამეტებით მირტყამდა. თვალი გამოვახილე და, მგონი, იმას უფრო მეტად გაუხარდა ჩემი გადარჩენა, ვიდრე მე. მიყურებდა, სულს ძლივს ითქვამდა, ჯერაც არ მოსვლოდა ფერი, დაღლა და შიში ერთად იყო მის სახეზე...
— "არ ვიცნობ, წარმოდგენა არ მაქვს, ეგ ჩემი დაწერილი არ არის!" — სულ ეს სიტყვები მიმეორდებოდა ყურში და ამ დროს მისი დაჟინებული მზერა ვიგრძენი. ბეჭები გამიცხელდა, უცნაურად გავთბი და სიყვარულად ვიქეცი. როგორც მზე გაქცევს სინათლედ, ისე იყო მისი თვალები. ამ დროს ყველაფერი გავიწყდება, ამ დროს ყველაფერი გიხარია, ამ დროს ყველაზე ბედნიერი ხარ.
— მწარე შეყვარებული ხარ, განა არ ვიცი? — ისევ ცოლყოფილის ხმა ჩამესმა, — ღამ-ღამობით ერთსა და იმავე სიტყვებს გაბოდებდა. რამდენჯერ გავუღვიძებივარ შენს მოულოდნელ წამოყვირებას. მერე გაკვირდებოდი, ჩემს ცხოვრებაში ასე თბილად არასოდეს დაგიძახია ჩემთვის, არასოდეს ასე თბილად არ გითქვამს ჩემი სახელი. მივხვდი, რომ ვიღაც გიყვარდა. დღე თამაშობდი ჩემთან, როლში იყავი, ღამით კი, ძილში, მასთან ერთად დაფრინავდი. — ვინ არის მარია?
— ვინ? — შევიცხადე.
— ოჰ, — დამცინავი ღიმილით მოებრიცა სახე, — ისე გაიკვირვე, — თქვა და უფრო ბასრი მზერით მომაჩერდა. მერე ხელი ჩაიქნია, — ან რაში მაინტერესებს. ძალით შეკოწიწებული ოჯახი გინდა ყოფილა და გინდა არა. ძალიან გიყვარს? — ახლა უკვე ღიად დამცინა.
— არავინ მიყვარს!
— გამწარებული კივი მის სახელს, მოგასმენინო? — გესლი ჩამოეღვენთა ღიმილიდან.
ფერი გადამივიდა.
— რა უნდა მომასმენინო?!
— შენი ბოდვა, — თქვა და ტელეფონში რაღაც მოჩხრიკა, დააწკაპუნა, მერე ხმას აუწია და ტელეფონი მომიშვირა.
ჩემი მძინარე ხმა... მართლა იმას ვეძახდი, რაღაცას ვეხვეწებოდი, რამდენჯერმე გარკვევით გავიგონე ჩემ მიერ ნათქვამი მისი სახელი. მინდოდა, რომ წიხლქვეშ გამეგდო ჩემი ცოლი, მაგრამ ნერვები მოვთოკე, უეჭველი დარეკავდა და დააჭერინებდა ჩემს თავს. ცამოწმენდილზე რომ სეტყვის ღრუბელი ჩამოაბნელებს უცებ ყველაფერს, ეგრე შეუძლია ზიზღს, წამში შეცვალოს წლობით ნაფერები სიყვარული.
წამოვდექი, თვალებში არც შემიხედავს, ისე ჩავილაპარაკე:
— ავადმყოფი ხარ.
— რატომ ვარ ავადმყოფი, რომ ჩავიწერე? — თქვა და, ჩემი ნერვების ასაშლელად, კიდევ გაიცინა.
— მე, მე... — ენა დამება.
— რა შენ, რა შენ... თავი გინდა იმართლო? მიდი, იმართლე.
— იმან არც კი იცის, — თითქოს, ცოლის გასაგონად კი არა, ვიღაც სხვებისთვის ვთქვი.
— ვინ იმან? — თვალები აემღვრა.
— კარგად მიხვდი, ვისზეც გეუბნები.
— როგორ უცებ დავიჯერე! მე სულ მოვიკითხე იმ ქალის ირგვლივ ყველაფერი და იმაში დავრწმუნდი, რომ ერთი უჭკუო და უთავმოყვარეო კაცი ხარ. ვისზე გაცვალე ოჯახი?!
— არც კი იცის იმან.
— ვინ, ანგელოზმა? შენ ხომ ანგელოზად თვლი.
ნერვებს ვღეჭავდი.
— ანგელოზი, ანგელოზი... ვაი, შენ პატრონს. არც კი ვიცი, რა ვთქვა.
ოთახში დავბორიალობდი. ეს ყველაფერი მეჩვენებოდა, მაგრამ ის, რაც ტელეფონში მომესმა, ნამდვილი იყო.
ცხრა საყვედური მითხრა ლადომ, ჩემმა მეზობელმა, რომელსაც მეორე სტადიის სიმსივნე დაუდგინეს, მაგრამ, ვითომც არაფერი. არასოდეს შემხვედრია ასეთი ადამიანი...
— ყოველი დღე ვითარცა უკანასკნელი... — ასე ამბობდა. არადა, ნაბოლარა გოგოს, თეკლას რომ თვალს გააყოლებდა, მაშინ დავიჭერდი ხოლმე მის თვალებში უზარმაზარ ტკივილს, რომელსაც უკვალოდ გააქრობდა ხოლმე.
უკვე გაციებულიყო ხინკალი.
— რა პოზდნი რამე ხარ, ბეჟანიჩ, მოვკვდი ლოდინით.
თეკლაც ჩვენ გვერდით დასკუპდა. ლადომ კაკლის უღელზე დაყენებული, სოფლიდან ჩამოტანილი არყით, ციცქნა ჭიქები შეავსო. უგერგილოდ შევჭამე ორიოდე ხინკალი. სამ-სამი არაყი გადავკარით. პირველი ჭიქის მერე, ვატყობდი, რაღაცის თქმა უნდოდა. თითქოს ვერ მიბედავდა, მისმა ცოლმაც, თეომ, რაღაც ანიშნა, მაგრამ მაინც მითხრა.
— შენი ცოლი შემხვდა გუშინ.
არყის სიმწარე თითქოს ახლაღა ვიგრძენი, წამომძმარა. თვალები დავხუჭე...
— არ უნდა გექნა ეგ ამბავი. კინკლაობა ვის არ მოსვლია, ანგელოზივით გოგოა, მთელი სამეზობლო როგორ პატივს სცემს...
ლადოს თვალებით ვთხოვე, რომ აღარ გაეგრძელებინა, მაგრამ ჩემი თვალების წასაკითხი ანბანი დედამიწაზე მხოლოდ ერთმა ადამიანმა იცოდა.
— უნდა, უნდა... — ენა დაება ლადოს, — უნდა შეურიგდე. არ გამოვა, — რაღაცნაირად დაიჯღანა, — სულ რამდენი ხანი ვართ ამქვეყნად, ამის დედა ვატირე. პატარა რამეზე ოჯახის დანგრევა...
არაფერი მითქვამს და ჩემი დუმილი დანაშაულის აღიარებად მიიჩნია.
— სუფთა, მეოჯახე, პატიოსანი, რომელია ჩვენს უბანში მაგნაირი. ცოდოა, კაცო!
ბოლოს ვეღარ მოვითმინე და ვუთხარი:
— ბევრჯერ დავატანე თავს ძალა, — ძლივს ამოვისუნთქე... — მაგრამ ვერაფრით შევიყვარე. მეცოდებოდა, როგორ არ ვცადე, მაგრამ არაფერი გამოვიდა. რა უფრო ჯობია? ადამიანთან დაშორება, თუ ტყუილი, დაუსრულებელი ტყუილი.
— კარგი რაა... — თქვა და ხელი ჩაიქნია, — იმდენი ადამიანი ყოფილა ასე, მაგრამ ოჯახები შეუნარჩუნებიათ. იცი, როგორ შემტკივა შენზე გული?!
— კარგი, ლადო, ვიფიქრებ... — ვთქვი და დავემშვიდობე.
ხალისიანად გამომაცილა.
— ყველაფერი კარგად იქნება, ბოლო კეთილია.
"გააჩნია ბოლოს!" — გავიფიქრე.
ძველ ხიდთან ფეხით ჩავედი. ცხრას რაღაც წუთები უკლდა. ლამპიონების ბასრი სინათლე ებრძოდა წყვდიადს. მივაბიჯებდი, ცივი ოფლი მასხამდა.
რას შემეკითხებიან? პირველი კითხვა რა იქნება? სიყვარულის უარმყოფელი პასუხებს ცხრანაირად ვატრიალებდი. თითქოს მისი დაჟინებული მზერა მომდევდა ყოვლისმხილველი თვალივით და ცნობისწადილი ახრჩობდა, რას ვიზამდი.
სიყვარულის უარყოფას ცხედრად ყოფნა გერჩიოს.
რა ვქნა, შემიყვარდა, ბევრჯერ ვცადე, არ მეფიქრა ამაზე, მაგრამ არაფერი გამოვიდა. არსებობს რაღაც დაავადება, სახელი აღარ მახსოვს, სადღაც წავიკითხე, როგორ გადადის სიყვარული სიგიჟეში, ფსიქიკურად ავადდებიან ადამიანები და ზოგიერთი მათგანი თავსაც იკლავს. მე მგონი, ეს დაავადება შემეყარა, განუკურნებელი სენი და როგორ დასრულდება, წარმოდგენა არა მაქვს.
ვითომ თავს მოვიკლავ? არადა, პირისპირ არც კი შევხვედრივარ იმ ქალს. სოციალური ქსელის ჭიად ვიქეცი. აი, ასეთია ჩემი დღის რეჟიმი: გაღვიძება — 9 საათი და 30 წუთი, სიგარეტი და ყავა, აივნიდან უაზრო ცქერა, მერე... Facebook... მე იქ ვცხოვრობ და, სიმართლე გითხრათ, ეს ძალიან დიდ ბედნიერებას მანიჭებს. აქ დრო გაჩერებულია, შეხვდები ბევრ გარდაცვლილ ადამიანს, რომელსაც ორიოდე სიტყვით მოვიკითხავ კიდეც და ჩემი ამ სივრცეში გადმოსახლების ერთადერთი მიზეზი არის ის, ვინც ავადმყოფურად შემიყვარდა. მე მასთან ერთად ვარ, ანუ სულ ჩემ თვალწინ არის. მე ყველაფერი გიჟური ვიცოდი ბავშვობიდან და სულ მაშინებდა, როგორი შეყვარებული ვიქნებოდი და აი, დედამიწაზე არ მეგულება ჩემნაირი გადარეული ადამიანი. მისი სურათების ცქერაში მითენდება და მიღამდება. ალბათ, სიგიჟის ერთ-ერთი სახეობაა, ხშირად ვსვამ მისი ფოტოების წინ და ვესაუბრები.
ცხრა ხდებოდა, ხიდს რომ მივუახლოვდი, გული ცემას ვეღარ ასწრებდა. იქაურობა დავზვერე, ხიდის მოაჯირს მივეყრდენი, ხერხემალში სიცივე ვიგრძენი. სიგარეტს მოვუკიდე. არავინ ჩანდა, მდინარისკენ შევტრიალდი. ჩემი წარმოსახვით ხიდიდან ასიოდე მეტრის დაშორებით მიპოვა ახალგაზრდა მეთევზემ და გადამარჩინა.
ხელის შეხება ვიგრძენი. შევკრთი, სიგარეტი გადამივარდა, მოვბრუნდი. ეხლა შიშის სიცივემ დამიარა. ოთხნი იყვნენ. კი ვცადე, რომ შიში დამეძლია, მაგრამ ეგრე იოლი არ იყო.
— გიყვარს? — მითხრა ოთხი მამაკაციდან ერთ-ერთმა.
ენა თითქოს გადაყლაპული მქონდა.
— ჰა, ამოიღე ხმა! — საყელოში წამავლო ხელი.
— დანა არ ჰქონდეს, — თქვა ერთმა და უცბათ შემომჩხრიკა, — არაფერი აქვს, — უთხრა ახმახს და იმან უარესად მომქაჩა საყელოთი.
— რამდენი ხანია, რაც გიყვარს?
— წარმოდგენა არ მაქვს, რაზე მეკითხები, — გზაში ნამეცადინები უარმყოფელი სიტყვები ამომიტივტივდა.
— ამ ნაბიჭვარს უყურე! — თქვა და სილა გამაწნა.
თვალებიდან ნაპერწკლები გადმომცვივდა.
— მე არავინ მიყვარს და არც არავინ მყვარებია. — უმწეო არსებად ვიქეცი და საცოდავად ვკნაოდი.
ერთი ხანობა გაქცევა დავაპირე, მაგრამ თავს ვერ დავაღწევდი. ლამპიონის შუქი დაგვნათოდა, თუმცა კარგად ვერ ვარჩევდი მათ სახეებს. ამასობაში ვიღაც ლაწირაკი გამოჩნდა, ჩემთან ახლოს მოვიდა, მიყურა, მიყურა, მერე ახმახს რაღაც უჩურჩულა. ეს იყო და უცბათ გამიშვა ხელი, ხან მე მომაჩერდებოდა, ხან იმ ბიჭს. ბოლოს უცნაური სიტყვა თქვა.
— რაო? რას უბერავ?
— უეჭველი ეგრეა, — თქვა ლაწირაკმა და ჩაეცინა.
ახმახი უხერხულად შეიშმუშნა, აღარ იცოდა, რა გაეკეთებინა. ბოლოს თვალებში რისხვაჩანელებული მზერით მომაჩერდა და ტელეფონის ნომერი მკითხა. ნომერი ვუთხარი და თან დაბნეული ვაცეცებდი თვალებს. სიცილი ვეღარ შეიკავა.
— ოი, ბლიად! — თქვა და ხარხარი სხვებსაც გადასდო, — მაშ ნატო არ გიყვარს? — უარესად გადაიხარხარა, — ყველაფერი ხდება, ნომერი შეგვეშალა. იზვინი, ჯიგარო, მართლა ცუდად გამოვიდა, მაგრამ... ძალიან გეტკინა? — დაწითლებულ ლოყაზე მომაჩერდა.
გამოვიძურწე და წამოვედი. ვინ იყო ეს კაცი ან მისი ამფსონები ვინ იყვნენ, რა უნდოდათ, რას მერჩოდნენ, ვერაფერი გავიგე.
— მართლა შეგიყვარდი? — გაეღიმა და თვალებით მომეფერა, — მაინც როგორია სიყვარული, თქვი, ნუ გერიდება.
მდუმარებაში მყოფი ბერივით ვიდექი და ჩემი ოცნების ქალს თვალს ვარიდებდი.
— მე არავინ მყვარებია, იყო ერთი-ორი გატაცება, თავიდან სიყვარული მეგონა, მაგრამ მერე აღმოვაჩინე, რომ ეს არ იყო, ის რასაც სიყვარული ჰქვია. შენ, შენ რას განიცდი?
ვიდექი და მისი სურნელი მათრობდა. უბედნიერესი კაცი ვიყავი, ბოლო-ბოლო მომეცა საშუალება, მივსულიყავი და ყველაფერი მეთქვა. მეთქვა, როგორ ვიყავი ამ ქალით დაავადებული.
— თქვი, ამოიღე ხმა! — ჩამაცივდა.
— არ ვიცი, როგორ ვთქვა, — სიტყვებს თავს ვერ ვუყრიდი.
— მართლა გიყვარვარ, თუ ჩემთან კოტრიალი გინდა.
საერთოდ დავმუნჯდი.
ცივი წვეთები დამეცა და გამოვფხიზლდი. ქუჩაში მარტოდმარტო ვიდექი და მისი სახლის ფანჯრებს მივშტერებოდი.
მოვა დრო და გეტყვი ყველაფერს. გეტყვი, როგორ ვიტანჯებოდი, გეტყვი, როგორ წამებად გადამექცა ცხოვრება. ვგრძნობ, რომ მხოლოდ შენ შეგიძლია ჩემი სულის ანბანის წაკითხვა. მოვა დრო...
ლადო, ჩემი კარისძირის მეზობელი, გაოგნებული მიყურებდა.
— მართლა გაყიდე, თუ მეღადავები?! — ეს უკვე მეოთხედ მკითხა.
— ღადაობა რა შუაშია?
— გაგიჟდი, კაცო? — მხრები აიჩეჩა და გაოცებული მზერით მომაშტერდა.
— ჰო, გავგიჟდი, — თავი დავუქნიე, — ვატყობ, რომ რაღაც უცნაურობა დამემართა, მაგრამ თუკი ეს უცნაურობა, ანუ სიგიჟე ბედნიერებას მანიჭებს?!
— ვერ ვიჯერებ და, რაც გინდა, თქვი. მართლა ვერ ვიჯერებ...
— დაუჯერებელი არაფერია ... — ვთქვი და ლადოს გაკვირვებულ თვალებს ვერ გავუძელი. მის მზერაში წავბორძიკდი. თვალებზე ფეხის წამოკვრაც არსებობს.
— ვერ ვიგებ, — მხრები აიჩეჩა, — წამო, ჩავსხდეთ და დავილაპარაკოთ.
— დავილაპარაკოთ, — ვთქვი და მორჩილად გავყევი.
ეზოში, ქვის მაგიდას მივუსხედით, რამდენიმე თვე იყო გასული, პაპიროსისთვის პირი აღარ დაეკარებინა, გამოიტანა და გააბოლა, თან მეც შემომთავაზა. კი მქონდა სიგარეტი, მაგრამ ლადოს სიგარეტს მოვუკიდე. რამდენიმე წამი გაგრძელდა ჩვენი დუმილი.
მოულოდნელად შემომხედა. რაღაცნაირი მზერა ჰქონდა, გამომძიებლის ეჭვიანი მზერა.
— მითხარი კაცურად, არ დამიმალო, თამაშობ? — მკითხა და პაპიროსი ღონივრად მოქაჩა.
— კაი რაა! — მწარედ გამეღიმა.
— რა კაი...
— ვის გაუგია ჩემი თამაში.
— ყველა ეგრე ამბობს.
— ვინ ყველა, კაცო?
— ყველა, ვინც თამაშობს, ისეთ უარს დაარტყამენ ხოლმე... ჩემი მამიდაშვილის სიძისა არ იყოს, ხელებს გაატატანებდა ხოლმე და ბოლოს... — თავი გააქნია, — თვითონაც დაიღუპა თავი და ოჯახიც გააუბედურა.
— ქალი შემიყვარდა ნამეტნავად, — ერთი ფილმის გმირის სიტყვები გავიმეორე და გამეცინა.
— ვინ ქალი? — თვალები მოწკურა ლადომ.
— ერთი ქალი...
— მერედა, სახლი რა შუაშია?!
— უსახლკაროდ რჩება მისი ოჯახი, ბინას უყიდიან და გადავწყვიტე, მე დავრჩე ღია ცის ქვეშ.
— ეეე, — ამოიზმუკუნა, — ღმერთო, შენ მიშველე, — თქვა და ცისკენ გაექცა თვალი. — მგონი, მართლა გაუბერე.
— შეიძლება გავუბერე, მერე რა არის ამაში ცუდი?! ცხოვრება ისე არ გამოვა, ვიღაცამ უნდა გაუბეროს, ლადოჯან. წყალსაც წაუღია ყველაფერი, მთავარია, ის ქალი იყოს კარგად, მთავარია, მის თვალებზე ცრემლი არ დავინახო.
ნერვიულად წამოდგა და დაჯდა. ერთ ადგილზე ვერ ისვენებდა. ბოლოს ვეღარ მოითმინა:
— გასაგებია ყველაფერი. ვფიქრობდი... როგორ გვრიტებივით ტკბილად ცხოვრობდით. აი, თურმე რაში ყოფილა საქმე, ცოლსაც მაგიტო... ეეე, — კიდევ ამოიზმუკუნა, თვალებში სიბრაზის ცეცხლი გაუკრთა. — შენი ჭკუის კაცი... არ ვიცი, რა ვთქვა, რაღაც გაგიჩალიჩეს, მგონი.
— კი, ეგრეა, გამიჩალიჩეს. შემიყვარდა და გაჩალიჩება არ არი? — გამეცინა.
— მერე?
— რა მერე?
— რას აპირებ?! — ახალ პაპიროსს მოუკიდა ლადომ.
თეას ხმა მოგვესმა. ყავას გვთავაზობდა, მაგრამ ლადომ უარი უთხრა.
— რას ვაპირებ და იმ ქალის ოჯახს გადავარჩენ, მე კი დროებით სადმე, ქირით ავიღებ.
ლადომ მომაკვდავივით დახუჭა თვალები.
— რაღაც გაჭამეს შენ, — თვალდახუჭულმა თქვა, — ეგრე რომ გაქვს გონება არეული, უეჭველად რაღაც გაჭამეს.
— რას გაიგებ, შეიძლება, ეგრეც იყოს.
— ცხვირში ამოირტყამ და გვიანი იქნება.
— ცხოვრება ცხვირში რტყმის მეტი კი არაფერია. ყოველ ამორტყმაზე სულ უფრო და უფრო გეხილება თვალი.
— კარგად დაფიქრდი, სიმწრით მიიღეს ეგ ბინა შენმა მშობლებმა.
— კიი, ვიცი... ნუ გეშინია, ჩვენ ისევ მეზობლები ვიქნებით.
მიყურებდა თვალებში, თითქოს რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ თავს იკავებდა. მხოლოდ ეს მითხრა:
— კარგად დაფიქრდი. ასჯერ გაზომეო, ხომ იცი, როგორც არის ნათქვამი.
— ვიცი, მაგრამ არის რაღაცები, რაზეც ეგ ანდაზა ვერ ვრცელდება.
გული გადმოვარდნას მქონდა. მის სახლთან ჩოჩქოლი იყო.
— უნამუსოები ესენი...
— ამოიღოს ვიღაცამ ხმა, ხალხი უსახლკაროდ რჩება.
— ეს ნაბიჭვარი მევახშე, ესა. რა დღეში ჩაყარა.
მეზობლების საუბარი ჩამესმოდა. ცოტა ხანში პოლიცია მოვიდა. ხალხი კიდევ უფრო აჩოჩქოლდა.
— ძალით გამოიყვანენ ეხლა.
— სამართალი ურმით დადისო, ამ ხალხის ცოდვა არ ამოასვენებს.
ცოტა ხანში ქალის წიოკის ხმა გაისმა. ყური წავუგდე, მის ხმას არ ჰგავდა. სავარაუდოდ, დედამისის ხმა იყო, პოლიციელებს წინააღმდეგობას უწევდა. ცოტა ხნის შემდეგ მისი ტირილი ჩამესმა და გული გამოუწვავი თიხასავით დაიბზარა. ეს ხმა მაბედნიერებდა, ეს ხმა სიცოცხლით მავსებდა. უბეში ჩავიყავი ხელი, ფულით სავსე პარკი მედო. ვფიქრობდი, როგორ მივსულიყავი, ფული გადამეცა და ამით დამესრულებინა მისი ტანჯვა.
თვალები დავხუჭე და მისი გაბრწყინებული მზერა წარმოვიდგინე. რა მეთქვა, ვინ ვიყავი, რისთვის ვაძლევდი ამ ფულს. კედლის კუთხიდან თავი გავყავი. ჩოჩქოლი ისევ იყო, პოლიციის მანქანის შუქურა ციმციმებდა. ძალა მოვიკრიბე და მარიას სახლთან შეჯგროვილ სეირის მაყურებელი ხალხისკენ დავიძარი.
ეს წარმოსახვაში იყო...
სინამდვილეში, ნაცემი ძაღლივით ვიდექი ქუჩის კუთხეში და მისი სახლის ფანჯრებს მივჩერებოდი, საიდანაც მკრთალი სინათლე ჟონავდა და ამ სინათლით მევსებოდა სული. ვგრძნობდი, რომ სწორედ ეს სინათლე იყო სიყვარულის ფერი.
— "ერთი კვირა, ერთი კვირაღა დარჩათ ამ საცოდავებს და გამოაპანღურებენ"... — ვიღაცამ ჩამჩურჩულა.
შევკრთი, მივიხედ-მოვიხედე, თითქოს ზურგზე ხელის შეხებაც ვიგრძენი, მაგრამ ჩაბნელებულ ქუჩაში, ჩემ გარდა, არავინ იყო. საოცარი მდუმარებით გარინდული შევცქეროდი ფანჯრებს. უბეში ჩავიყავი ხელი, ფულით სავსე პარკი ამოვიღე და ისევ ჩამესმა ხმა, ოღონდ ეს ხმა ნაცნობი იყო. ეს ხმა ჩემი ყოფილი ცოლის ხმა იყო.
— "ეგრე როგორ დაგაბრმავა, ეგრე როგორ გადაგიყვანა ჭკუიდან, თავმოყვარეობა დაკარგე, ვიღაც წუნკალის გამო უსახლკაროდ რჩები. ქარს გაატანე წლობით მოგროვილი ქონება. ბოლომდე მაინც ვერ ვიჯერებდი, მეგონა, გონზე მოხვიდოდი, თვალი აგეხილებოდა, სიზმრებს თავს დააღწევდი. ეშმაკს ისე მიჰყიდე სული, არც კი დაფიქრებულხარ".
— სადაც სიყვარულია, იქ ეშმაკს არაფერი ესაქმება, — ჩავილაპარაკე.
— "შე საცოდავო, შე უბედურ დღეზე გაჩენილო. უბედურებაც სწორედ ეგ არის, რომ წარმოდგენაც არა გაქვს, რა არის სიყვარული. შენი გიჟური აკვიატება გგონია სიყვარული".
პირი მიშრებოდა.
— "ერთი კვირა მისცეს სახლის დასაცლელად, მერე ქუჩაში გამოყრიან". — ისევ პირველი ხმა ჩამესმა.
მეც... მეც ერთი კვირა მომცა ჩემი ბინის მყიდველმა. ერთ კვირაში უნდა დავუცალო, მაგრამ სად წავიღო, სად დავალაგო, სად შევეფარო. გაგახსენდება, რომ შენმა ნაბიჯმა გაუბედურებისგან იხსნა ის გოგო, ვისზეც აბოდებდი და, სულ რომ სველი და გაყინული იყო ღია ცის ქვეშ, დაგთბება. ერთი კვირის შემდეგ მე უსახლკარო ვიქნები, იმას კი... ტელეფონი ამოვიღე, სინათლეს ისე სწრაფად ჩავუწიე, თითქოს ვინმე მითვალთვალებდა და მეშინოდა. არის წუთი, როცა არაფერს აშავებ, მაგრამ მაინც გეშინია. ეს არის შენი თავის წინააღმდეგ ბრძოლის დაწყების შიში. ვიღაც სულ გზღუდავს, სულ გაკონტროლებს, ნაბიჯებს გიზომავს. ის შენშია, უხილავად გმართავს, მინიშნებებს გაძლევს და გწყინდება ასეთი გატკეპნილი ბილიკით სიარული. რაღაც სხვა გინდა, აღვირამოდებული ცხენი რომ უცებ გადაირევა, მხედარს ჩამოაგდებს და ადგილს მოსწყდება, ეგრეა ზოგჯერ ადამიანი. შენივე თავია შენი მხედარი და გინდა, რომ ამას გაექცე.
— "დაბრუნდი, მიაყარე ეგ ფული იმ კაცს, ვინც შენს ბინას ყიდულობს და მოეშვი ამ სისულელეებს..." — ჩემივე ხმა დამელაპარაკა, — "საკუთარ თავთან შერკინების ბევრი მომენტი გექნება..."
გავხედე ფანჯრებს და ყველაფერი დამავიწყდა. მე ამ ფანჯრების გარეშე ვერ გავძლებდი, მე ყოველღამე მოვდიოდი აქ და ენით უთქმელ ნეტარებას ვგრძნობდი, გინდა სიგიჟე დაარქვი ამას, გინდა აკვიატება, რაც გაგიხარდება. მე ამ სახლის გარეშე ვერ ვისუნთქებდი, ვერ ვაპატიებდი საკუთარ თავს... ვისთვის რა არის სამყაროს ცენტრი, რას გაუგებ. ჩემთვის ეს იყო, ეს სახლი, საიდანაც მისი სურნელი მცემდა, სადაც ის სუნთქავდა.
ვიდრე ღობეზე გადავძვრებოდი და ფულით სავსე პარკს ეზოში დავუტოვებდი, მესენჯერი გავხსენი. მწვანე მზე ენთო მის ფოტოზე. თითქოს მთვრალი ვიყავი, სიტყვების აკრეფა მიჭირდა, მაგრამ მაინც მოვახერხე, მივწერე, რომ მის ოჯახს საფრთხე აღარ ემუქრებოდა, მივწერე, რომ დედამიწაზე, კაცობრიობის ისტორიაში, სიყვარულზე ბევრი რამ თქმულა და დაწერილა, ბევრი შეყვარებული ყოფილა და ამაში გასაკვირი არაფერი იყო, თუმცა მე ის ჩვეულებრივად არ მიყვარდა.
და მივწერე, რომ მე...
მე... ადელის სინდრომი მჭირს, რომ მე მისი სიყვარულით ვარ დაავადებული და არ გამოვრიცხავ, ჩემი ცხოვრება ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში დაბმულმა დავასრულო. ამას ჩემი ცოლყოფილი ვერ გამიგებდა, რომც გაეგო, რა უნდა ეშველა. ეს დაავადება არ იკურნება, ეს დაავადება სასჯელია, დიახ, ღვთისგან მოვლენილი სასჯელი. მე ვერ მიშველა ვერც ფსიქოლოგების საუბრებმა, ვერც ჩემი მოძღვრის რჩევა-დარიგებებმა. ჩემი სული თითქმის შეჭმულია ამ დაავადებით, იმდენად შეჭმული, რომ უფალთან მისატანი სული აღარ მრჩება. მხოლოდ ასეთ გიჟურ სიყვარულს შეუძლია სულის შეჭმა, სულის გამოხვრა.
ჩემს ბინას, როგორც ადამიანს, ისე ველაპარაკებოდი.
წარმოიდგინე, რომ კედლებს სული აქვთ, ცოცხალი არსებები არიან და შენი ჭერი გესაუბრება, სადაც შენი ყმაწვილკაცობა, ახალგაზრდობა და შეგნებული თუ შეუგნებელი ცხოვრება გაატარე.
აქ გატარებული წლები დავიტირე.
— თუ ეგრე გენანებოდა, კი არ გაყიდიდი, — ჩამესმა ლადოს ხმა, მაგრამ ყურადღება არ მიმიქცევია, საძინებელში ისეთი ფეხაკრეფით შევედი, იფიქრებდი, რომ ვიღაცას, უფრო სწორად, ჩემს ცოლს ეძინა და მის გაღვიძებას ვერიდებოდი. ეს ბინაც ჩემსავით იყო გამოცარიელებული.
დიდხანს ვიდექი საძინებელში. იქ ისევ იდგა ჩემი ცოლის სუნი. ვიგრძენი, რომ ვიღაც მოკვდა ჩემში.
სულზე მიხორცებული ცხოვრება, შეიძლება, შენ არ გეკუთვნოდეს, მაგრამ თანდათან შენი ნაწილი ხდება და მასთან განშორება, მასთან დაცილება დიდი ტკივილია...
რამდენჯერმე მივტრიალდი, ჩვენს კორპუსს გავხედე და, რატომღაც, პირჯვარი გადავიწერე. რას ვთხოვდი ღმერთს, მეც არ ვიცოდი.
— უკაცრავად, თქვენ...
საძილე ტომრიდან ამოვყავი ცხვირი და...
— გამარჯობა!
ვიღაცები მადგნენ თავზე. ერთი ახალგაზრდა მამაკაცი იყო და ორი მანდილოსანი, ასე ოცდაათი-ოცდათხუთმეტი წლისანი. ვერ მივხვდი, რა უნდოდათ.
— აქ რატომ ხართ, პარკში რატომ გძინავთ? — სათვალიანმა ქალმა მკითხა.
თანდათან მოვფხიზლდი, ტომრიდან გამოვძვერი, ვიქექებოდი გონებაში — ნეტა რამე ხომ არ დავაშავე-მეთქი. ალბათ, პარკში რომ საძილე ტომრით დამინახეს, მაგაზე მიჩმახებენ-მეთქი.
— ახლავე წავალ, — თითქოს ახლა ვიგრძენი შემოდგომის სუსხი, გამაკანკალა, მაგრამ არ შევიმჩნიე, ტომარა სწრაფად დავკეცე.
ერთმანეთს შეხედეს და ჩაეღიმათ. რა უნდოდათ, ვერ მივხვდი.
— სოციალურ ქსელს აქტიურად იყენებთ? — მეორე ქალმა მკითხა, სათვალიანზე ოდნავ დაბალმა.
— ჰო, ვიყენებ... — წავიბუტბუტე.
ისევ გაუღიმეს ერთმანეთს.
— "რა უნდა ამ ხალხს?" — გავიფიქრე და გული მომივიდა, — "რა ამათი საქმეა, ვიყენებ თუ არა სოციალურ ქსელს".
— ყველა რეკორდი მოხსენით, — გამიღიმა ქერა კაცმა, რომელსაც ქართული იერი არ ჰქონდა.
— რა რეკორდი? — გაოცებული მივაჩერდი.
— Facebook-ის რეკორდი. Favorite wall - წაუინგლისურა, — არის ასეთი, როგორ გითხრათ, competition, — ისევ ინგლისურად თქვა, — Favorite wall-ის რეკორდი მოხსენით.
ჯერ იმ კაცს ავხედ-ჩავხედე, მერე მის მხლებელ ახალგაზრდა ქალებს.
— დაახლოებით მილიონჯერ ხართ შესული ერთსა და იმავე პროფილზე. გამოდის, რომ რაც Facebook არსებობს, თქვენ მისი მომხმარებელი ხართ და გასაოცარი ის არის, ამ ხნის განმავლობაში, ერთსა და იმავე პროფილზე, ყოველ ათ წუთში ერთხელ შედიხართ და ათვალიერებთ.
— ვის ვათვალიერებ? — ვიკითხე და იღლიაში ამოდებული დაკეცილი ტომარა გამივარდა.
— Favorite wall-ს, ანუ თქვენ ერთსა და იმავე Facebook-გვერდს სტუმრობთ, მხოლოდ იქ შედიხართ, ეს კი Facebook-ის ყოვლის მზირალ თვალს არ გამოჰპარვია. თქვენ გამარჯვებული გახდით და საკმაოდ დიდი თანხა მოიგეთ.
— თანხა? — ამოვიზმუკუნე.
სათვალიანმა ქალმა ფურცელი გაშალა და თვალებზე ამაფარა. ერთიანი და ექვსი ნული ეწერა.
— თქვენ მოიგეთ... — სამივემ ერთ ხმაში თქვა, მაგრამ მე არ დავასრულებინე.
— მე ადელის სინდრომი მჭირს, — ვთქვი და ცრემლები წამომივიდა, — მე, ავად ვარ... — ტირილი ამივარდა. ხან იმ უცხო ადამიანებს შევცქეროდი, ხან საძილე ტომარას დავყურებდი.
პარკის განაპირას, გაძარცულ ვერხვებზე ჩხაოდნენ ყვავები, თითქოს ჩემს უბედურებას ახმოვანებდნენ.
— ადელის სინდრომი, უსახლკარო, მარტოსული, უბედური, — ჩემს ნაცვლად თითქოს სხვა ვიღაც ლაპარაკობდა.
— ეხლა აღარ იქნებით უსახლკარო, მარტოსული, აღარც უბედური, — მამხნევებდა სათვალიანი ქალი.
ეს ყველაფერი, რითაც თავი მოგაბეზრეთ, სიზმარში იყო, მაგრამ ისე ცხადად ვნახე... ლოგინზე წამომჯდარი, თვალებამღვრეული, ერთ წერტილს მივშტერებოდი.
— რა დღეში იყავი? — მცირე ხნის შემდეგ მკითხა ცოლმა და ღიმილ-ღიმილით თავი გაიქნია, — ვინ არის მარია?
დაბღვერილმა შევხედე და გამახსენდა, რომ სიზმარში დავცილდით.
— მარია, მარიას გაჰკიოდი.
— მოიცა, რა! — უკმეხად ვუთხარი და ისევ კედელს მივაშტერდი.
— რა მოიცა, ვიღაცას სიყვარულს ეფიცებოდი.
— შენც იდექი და მისმენდი, — წავიბუტბუტე და ამრეზით შევხედე.
— მთელი ღამე გალექსილი ლაპარაკობდი... — თქვა და ზურგი შემაქცია.
კარგა ხანს ვიყავით ასე მდუმარენი, ბოლოს ისევ მე ვკითხე:
— ადელის სინდრომი რა არის?
როდის როდის შემოტრიალდა.
— რა ადელის სინდრომი, მე რა ვიცი...
— უსახლკარო, მარტოსული, უბედური... — ვბუტბუტებდი ჩემთვის და სიზმრიდან გამოყოლილ სიტყვებს ვიმეორებდი.
14 ღვინობისთვე, 2022 წელი, დიცი
ახალი სტატიები
ფრიდრიხ ნიცშე - მორალის გენეალოგიაზე (თარგმანი - მინდია ცეცხლაძე) 22:18გიორგი სოსიაშვილი - სანამ შეიყვარებ 21:47ბექა ახალაია - ლექსები 02:05მარიამ ცომაია - ლექსები 01:51ოქტავიო პასი - მარტოობის დიალექტიკა (თარგმანი - ნუგზარ კუჭუხიძე) 01:32ზაზა შათირიშვილი - ,,კოსმოსის კრიზისი", როგორც სამყაროს განსჯა 01:11დავით კაკაურიძე - საქართველოს ეროვნული ნაკრები ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის კონტექსტში 22:53რაულ ჩილაჩავა - ლექსები 18:40
ახალი ნომერი
პირადი კაბინეტი