ჩვენს შესახებ
პოპულარული
სტატიების არქივი
გამოკითხვები
რა ტიპის სტატიებს ისურვებდით ?
ანა (ქალთამზე) სურმანიძე - ლექსები

დაუსრულებელი ავტოპორტრეტგრაფია
ჰამაკში ვწევარ...
ვისვენებ და შევცქერი ზეცას...
ღმერთო!..
ზეცაში ფილმად ვნახე ჩემი წარსული...
ჩანასახიდან
(როს ჯერ კიდევ მუცელი მეცვა)
ვითვლი დროის ზრდას...
რა დრო გასულა...
დედამ იკივლა...
ტკივილისგან შეიძრა მიწა,
ტკიოდა ხორცი, ძარღვში ურჩად
მდინარე სისხლი...
და გავიხადე დედის მუცელი,
რომელშიც ცხრა თვე ჩემი ძმა იწვა...
და დედამიწას ვუთავაზე ორივე წიხლი...
მე დავემატე დედამიწას – ჩემივე აკვანს...
მოურიდებლად გავეხვიე ზეცის საფენში,
გავიზარდე და... ზეცას ჩემი სურვილი გაჰყვა,
ახლაც ამიტომ შემომცქერის ალბათ, სახეში.
მერე მინდოდა...
სულ მინდოდა უფალთან ყოფნა...
რად
რა მინდა...
რად მოველ...
რად ვეკვრი სამყაროს,
რატომ არ მერგება
ჩემივე ულუფა,
რად უნდა ამ ზეცას
ცრემლებად დამყაროს,
მიწა რომ არ მიშრობს,
რამ გააზულუქა?!
რად უნდა გაზაფხულს
გვირილად ვახსოვდე,
ტირიფი რატომ მთხოვს
მოწყალედ ჩემივ ხელს?
რად უნდა სხივებში
მზეს ჩემს თმას ვაქსოვდე,
რად, ზეცის სარტყელი
დალალებს შემიხვევს?!...
ან როცა ვიღიმი,
ზეცა რად იხსნება,
რად მცვივა სურვილი
ფიფქად და წვეთებად,
ბინდის ვარსკვლავები
რად იქცნენ მისნებად...
ჩემი და იმის გზა
რად არ იკვეთება?
მინდა
მინდა ვხედავდე,
ვგრძნობდე მინდა...
მინდა ვერ ვგრძნობდე...
სულაც არ მინდა,
რომ ვხედავდე,
ან სულ მესმოდეს,
ყრუ მინდა ვიყო,
ზოგჯერ კი ბრმა,
ვთვლიდე შეცდომას,
ცოდვის სანაცვლოდ,
ზოგჯერ, მინდა
მწადდეს შენდობა.
მინდა მიყვარდეს,
რომ ვუყვარდე,
მინდა მეგობარს.
საოცარია
და სიყვარული
ღმერთი მეგონა...
მინდა მეგონოს,
მეგონოს მინდა
უწინდებურად,
კვლავ დავიფარო
ის ქუდი, რაც
უწინ მეხურა.
მინდა ზეცაში
თავი ვიგრძნო
ლაღად, მეფურად,
ზოგჯერ კი მინდა
მოვიბუზო,
ვიქცე ბეღურად...
მინდა ცრემლები...
სულ არ მინდა
ზოგჯერ სიცილი,
მომიპარია თვალებისთვის
ფერი - ცის წილი...
მინდა მხედავდე
ცაში, მზეში
ატმის კვირტებში.
მე ვარ ზეცაში,
მზეში, შენში -
თუ მაკვირდები...
მინდა მიყვარდე,
ნარცისივით
მიყვარდე მინდა.
სამსჯავროზე კი
არ დაგვიხვდეს
მკაცრი თემიდა.
მინდა გიყვარდე,
მიკოცნიდე თვალებს
და ფრაზებს,
სხვას რომ შევხედავ,
იეჭვო და მინდა
გაბრაზდე.
შენს ხელისგულზე
რომ მოვთავსდე
იის ცრემლებად,
მინდა შიგ გულში
შემოგასკდე
ქალწულ ტყემლებად...
მინდა მერანი...
დაგვიტიოს ორივე - ზეცამ...
მე ბუხრის ცეცხლი,
შენ კი იქცე
იმწამსვე კეცად,
მინდა ვკოცნიდე
ჰაერს, მიწას
და მზეს ვკოცნიდე...
თვით ვიყო კოცნა
და შენს ბაგეს
აღარ მოვცილდე...
მინდა მიყვარდე,
სულ არ მინდა
გვირილის ფურცლვა,
მსურს ვარდის ნამი
გადაეჭდოს
ტირილით კურცხალს.
მინდა ჩაგიძვრე
შენს ფილტვებში
და ვიყო სუნთქვა,
მინდა მოგიყვე
ის ამბავი,
რაც არვის უთქვამს...
გადაგეღვარო
მინდა ტკბილად,
როგორც შარბათი
და ერთად ყოფნის
ყოველი დღე
იყოს შაბათი...
მინდა ჩაგაცვა
ჩემი ხელით
პერანგი ჯაჭვის....
ასე აგიხსნა
ეს სიბრმავე,
თუ რაღაც... რაც მჭირს.
მინდა, რომ ვიყო
შენი წილი
ჰაერი, წყალი...
ჰა, შემისუნთქე,
მე ვარ მთვარე და
მზე ვარ ხვალის.
მინდა მიყვარდე!
მიყვარხარ კი
ღმერთო, რად არა?!
შენს მიგნებაში
ამ თვალებმა
ცხრა მზე მატარა,
წყურვილი წყალის
რარიგ მკლავდა...
ვპოვე მათარა,
გავხსენ და ბაგემ
უსწრაფესად
წვეთი მახარა...
მინდა და მინდა...
რა ჩამოთვლის...
რა მოიგონებს.
დრო აღარ მყოფნის,
უდროობა გამოვიგონე.
ვაი, გაწვიმდა...
მინა გავწმინდე,
რადგან მინაზე
სიტყვა დავწინდე,
შენი სახელი იყო ის სიტყვა,
უცხო და წმინდა...
ღმერთო, რამდენი,
ღმერთო, რამდენი სიწმინდე მინდა?!
როცა მზე ტირის
როცა მზე ტირის,
ქარიშხლები წვებიან ზურგზე,
ისმის წიკწიკი უდაბნოდან ქვიშის საათის...
მცირე ისარი მოზრდილ ისარს
პირისპირ უმზერს, -
სდუმს მასლაათი.
როცა მზე ტირის,
შორს, გრიგალი ივარცხნის ფაფარს
და ღამეები დაუძინარ სიზმარს ახელენ.
ყველა სიმშვიდე, უსახლკარო,
ეძებს შესაფარს , -
ქარნი ამხელენ...
ღმერთმა იცის
მე მიყვარს ღმერთი,
მიყვარს მისი ჩემდამი ნდობა
და ღმერთმა იცის, თუ ვენდობი ნდობას სავსებით.
ქარიშხალია,
სიო ირჩევს ტრანსპარანტობას...
ერთმანეთს ასე, ქაოსით და
ომით ავსებენ.
მიმოდიოდა
ფრონტის ხაზზე უფალი მშვიდად,
ქვიშის საათზე ახატავდა ისარს - განიერს,
თვალდახუჭული რიცხვებს წერდა, წერდა და შლიდა...
ამასობაში ქარიშხლებმაც გზები არიეს.
დიდდება ბუღი,
გზას აწყდება ქვიშის ნისლები...
ვეღარ ვენდობი საკუთარ თავს,
არათუ თვალებს,
ასე მგონია, უფლისგანაც სისხლად ვიცლები
და გუშინდელი სიცოცხლისთვის მოვითხოვ ხვალეს.
ქარი ჩადგება. დამმარხავენ - ვალი მაქვს მიწის.
დაფნად მოვალ თუ ბროწეულად? ეს ღმერთმა იცის...
სიცოცხლის ხე
გაზაფხულივით იღვიძებს
სულში სიცოცხლის ხე,
კვირტი ჩაუცვამს ყირმიზი,
ასე ინება დღეს.
მიწას მოხვია მკლავები,
ფესვჩაკონილი დგას,
ჭრელ ბეწვის ხიდზე გაივლის,
ქარს თუ წაიკითხავს.
ქარიშხლები
ქარიშხლები რომ წვებოდნენ გზებზე,
როცა ვარსკვლავთა ქვიშას ფარცხავდი,
როცა უდაბნოს ყვავილს დარდიანს
გადაუკეტე ყველა სარწყავი
არხი, ზღვები და ოაზისები,
ამოაშრე თუ ყელი გაუშრათ,
ნაკადულმა რომ ოკეანესთან
გაყოლა გთხოვა, რად არ გაუშვი?
ბაზარი
ცეცხლივით ფასი აუდის ბაზარს,
ისმის ყიყინი, ხორხოცი, ხვნეშა,
გამყიდველები ყიდიან ბაწარს,
გამყიდველები ყიდიან შეშას.
მგზავრი კი დადის მდგარ დახლებს შორის,
თვალს ვერ აშორებს ბაწარს, ვერც შეშას,
მას შეშის ყიდვა უნდა უფრორე, -
ბაწრის ვაჭარი თავისკენ გეშავს.
არ ჰყოფნის მყიდველს თანხა ორისთვის,
არ იცის რა ქნას, თვის ფიქრებს ჩეჩავს,
აქეთ-იქიდან ექაჩებიან
ერთ მყიდველს ორნი თავისკენ, ბეჩავს.
მიუხვდა, ფასი დაუკლო ერთმა,
მსწრაფლ, მეორემაც დაუწყო ღრეჯა,
დღემდე ამგვარი მიდის ვაჭრობა,
დღემდე ამგვარად გრძელდება ხლეჩა.
ფანჯრები
მე ვაღებ თვალებს, - ჩემი სულის ფანჯრებს,
რათა შემოვუშვა სინათლე ოთახის ყველა ბნელ კუთხეში.
თამამად ვარგებ ბაგეებს მოოქროვილ კლიტეს,
რამეთუ ვიცი, რომ ვერცერთი დაჟანგული თუ პრიალა გასაღები ამ კარს ძვრას ვერ უზამს.
მაღლა ვწევ შუბლს, სიმწიფემორეული ღრუბლებისკენ,
ჩემი ოთახი ვეღარ იტევს სინათლეს და ბუმერანგივით გამოდის გახელილი ფანჯრებიდან...
ცა ივსება სინათლით...
თვალები კი - ჩემი სულის ფანჯრები,
როდესაც ქარის ქარაფშუტობისას უნებართვოდ იხურება,
ოთახში არსებული სინათლე პროტესტის ნიშნად მიმსხვრევს ფანჯრის ჩარჩოებს
და ჩემი ოთახი რჩება ორი, ღია ფანჯრით, რომელსაც ჩარჩოები აღარ აქვს.
ღამით, მთვარის მბჟუტავ ეკრანზე ხშირად ირეკლება ორი, ცისფერზიარი ჩირაღდანი,
ისინი ალიონის მაცნეები არიან...
დგას
დგას სულშემძვრელი ზამთრის სურნელი,
დგას და იორთქლავს ხელებს,
შეციებული ბავშვის თვალებით
მზერა მოავლო ხევებს.
შემოახვია მკლავი მთა-გორებს,
გადააწვდინა ტატნობს,
მიტოვებული ბავშვის თვალებით
მშობლის სიყვარულს ნატრობს...
ღმერთო
ღმერთო, რა ახლოს მყოლიხარ,
მეგონა შორზე შორ იყავ,
ის იმედები მეგონე,
ჭოროხმა რომ გამორიყა,
ზეცის ის ფენა მეგონე,
წვიმისას რომ ჩამოიხა...
თურმე, რა ახლოს ყოფილხარ,
თურმე, რა ჩემთან ყოფილხარ,
თურმე, რა ჩემში ყოფილხარ...
ნეკერჩხლის ფოთოლი
ნეკერჩხლის ტოტმა
მიწყალობა თავისი პირმშო,
ლექსის კრებულში მივუჩინე
თავშესაფარი...
ნაწვიმარ სხეულს რა ხანია
ლექსებში იშრობს.
კაფანდარა ტანს აფარია
სიტყვის საბანი...
არა
იყო და არა იყო რა. იყო ერთი ყველასგან უარყოფილი, მარტოსული არა. არავის უყვარდა იგი, მაგრამ მაინც ხშირად იყენებდნენ და მიატოვებდნენ ხოლმე. არა რჩებოდა შუა უდაბნოში დაკაგული ბედუინივით, ოაზისის ძიებაში წყურვილმოუკლავი, ყელგამშრალი, ნირწამხდარი...
ერთხელ გაბედა და ღმერთს საყვედური ჰკადრა მარტოობისთვის, ღმერთმა მას თიხისგან პირმშვენიერი კი გამოუძერწა. ჩაჰკიდა ხელი არამ კის. მათ ურთიერთობას ღმერთმა არაკი დაარქვა.
მას შემდეგ სამყაროში ყოველ არას თავისი მეორე ნახევარი კი ჰყავს.
ნუ მოგვით ფოთლებს
ლოკოკინას ბილიკზე გავლა უსიამოვნების ტალღებად გადაიქცევა და შემოდგომისფერი სიყვითლით ვავადდები... მერე მოდიან გულაცრუებული ჭიანჭველები, მოდიან რისხვით და განადგურებით მემუქრებიან. მე შემოდგომისფერი სიყვითლე დამკრავს და მაციებს… ჰორიზონტისკენ ვიმზირები და ვხედავ ერთადერთ ხეს, რომელსაც ფესვი არ უჩანს, მაგრამ არასდროს აციებს, მას არასდროს დაჰკრავს შემოდგომისფერი სიყვითლე. ჩვენ მაინც ვგავართ ერთმანეთს. არა, მე ის ვარ და ის მე,-ის ჯანსაღია. მე ტოტები აქა-იქ მაქვს გაშვერილი და ფოთოლმსხმოიარე ვარ. მერქანი მიუხეშდება სიცივისას, თუმცა მერქნის შიგთავსი წლების მანძილზე ინახავს და აგროვებს მზის სხივებს. მერქანი წუხილია, რომელსაც დროიდან დრომდე ვიცვლი ხოლმე... ფოთლებს არ უნდათ ჩემგან წასვლა, თუმც უჭირთ კანონზომიერების შეცვლა და მტოვებენ... მეეზოვეებო, ნუ მოგვით ფოთლებს შემოდგომაზე... ისინი მე ვარ...
მე წერტილი ვარ
გამარჯობა.
თქვენთვის მე დასასრული ვარ; ხან ჩვეულებრივი, ხან არაჩვეულებრივი.
ერთი ვარ, მაგრამ გამრავლებაც შემიძლია. როცა ვმრავლდები დაუსრულებელი ვხდები, მოულოდნელობებით, ფანტაზიებითა და ილუზიებით სავსე.
ბევრს ტკივილს ვაყენებ, ბევრსაც შვებით ამოვასუნთქებ ხოლმე.
იყავით კორექტურები ჩემთან და არასასურველ დასასრულს დაუსრულებელ ზღაპრად გადაგიქცევთ.
მენდეთ, მე წერტილი ვარ.
ახალი სტატიები
პირადი კაბინეტი
სხვადასხვა