გამოკითხვები
რა ტიპის სტატიებს ისურვებდით ?

დაკო თუშაბრამიშვილი - ლექსები

დაკო თუშაბრამიშვილი - ლექსები

ჩვენ უფლება გვაქვს გვიყვარდეს თოვა და დიდი ზამთრის ელვარე ლანდი, რომელიც თოვლის სიმშვიდით მოვა, რომელიც თოვლის სიმშვიდით დადის. გტოვებ და მაინც მივდივარ ვერსად,
ალექსანდრე ელერდაშვილი - თარგმანი (საადი შირაზელის პოეზია)

ალექსანდრე ელერდაშვილი - თარგმანი (საადი შირაზელის პოეზია)

შემომესია ერთ ღამეს მე საფიქრალი მწველი და სატკივარს ისევ ფიქრი და მერე ლექსის თქმა შველიდა. ჩემს ლექსებს თურმე უსმენდა ვიღაც ყბედობის მსურველი, შემაქო, მაგრამ ჩემს თვალში მაინც გამოჩნდა სულელი. თუმც
ნენე გიორგაძე - ლექსები

ნენე გიორგაძე - ლექსები

თვალებს ვხუჭავდი,  როცა რიტას ხელი ჩემს თმაში რბილად დაცურავდა, მაოგნებდა მისი გრძელი ნაწნავი,  პარიკმახერები რომ ასე იშვიათად ატარებენ. ვინც სხვის თმებს ჭრიდა მთელი ცხოვრება,
ეთერ სადაღაშვილი - ლექსები

ეთერ სადაღაშვილი - ლექსები

მოუხდებოდი პარიზის ქუჩებს; შემოდგომიდან გვიან მარტამდის,- პორტვეინით და ქალებით მთვრალი, ღამით, მულენ რუჟს 
ნიკა ლაშხია - ლექსები

ნიკა ლაშხია - ლექსები

ჩემს მაგიდაზე, წიგნებს შორის, სრულ სიჩუმეში. - მისი უკანასკნელი თავგადასავალი
ირმა შიოლაშვილი - ლექსები

ირმა შიოლაშვილი - ლექსები

არადა ცეცხლის სუნი ჰქონდა მაშინ ყველაფერს, თვალებსაც, ხელზე ნაოჭებსაც, გზებსაც, ჩრდილებსაც, თუმცა ვამჩნევდი, მომავლიდან როგორ მზვერავდნენ ცხოვრების გრძელი, ხშირად ღია გაკვეთილები, მომწონდა ცეცხლი, და
ელიზბარ ელიზბარაშვილი - ლექსები

ელიზბარ ელიზბარაშვილი - ლექსები

შენი საწოლია, დავიწყების ადგილია უსასრულო. ბრტყელი კედელი მეხსიერების არქონას ღაღადებს შორიდან. შენ ბრუნდები სახლში, ფიქრების ხერხემალზე გადავლით, შენ, როგორც დაღლილი ყვირილით,
გივი ჩიღვინაძე - ლექსები

გივი ჩიღვინაძე - ლექსები

ნიავში ლაღად მოქანავე კვირტების ჩქერი აცოცხლებს ეზოს, როგორც გუბეს ცურვა კალმახის, მოწყენილია უჩემობით სამკვიდრო ჩემი, - თქვენ უნაკლოდ ვერ წარმოიდგენთ, -
თემურ ჭახნაკია - ლექსები

თემურ ჭახნაკია - ლექსები

მე ვნახე სუსტი და მაწანწალა, ბებერი ძაღლი იდგა მუხებთან, მშიერს და დაღლილს ჰყოფნიდა ძალა, და ახლოს მისულ სიკვდილს უყეფდა.
ზაზა კოშკაძე - ლექსები

ზაზა კოშკაძე - ლექსები

შენ სვამ ჩემს ლუდსჩემს ყავას ჩემს სისხლს ჩემს კოქტეილს სახელწოდებით “წვიმა და ქარი”. ვინ იფიქრებდა ამას ოცდათხუთმეტი მილიონი წლის წინ როცა ასე სციოდათ პლეზიოზავრებს.